Σχόλια στο Ευαγγέλιο της Κυριακής

20,Απρ

Ε΄ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ (Μάρκ. Ι΄, 32-45)

5 katanyktikos (1)Είναι πολλοί εκείνοι που νομίζουν ότι, όσοι υπηρετούν την Εκκλησία, ως «άνθρωποι του Θεού» είναι «κοντά Του», στο δρόμο Του, στο θέλημά Του. Η σημερινή ευαγγελική περικοπή δείχνει, όχι μόνο πόσο λανθασμένη είναι αυτή η αντίληψη, αλλά, και σε πόσο μεγάλη απόσταση από τον Κύριο βρισκόντουσαν οι ίδιοι οι μαθητές, πριν την Ανάστασή Του. Συγχρόνως, χαράσσει τη σωστή κατεύθυνση στην πορεία μας μέσα στον αμαρτωλό και αλλοτριωμένο κόσμο.

Κοσμικές φιλοδοξίες και το φρόνημα του Χριστού

  α. «Δος ημίν ίνα εις εκ δεξιών σου και εις εξ ευωνύμων σου καθίσωμεν εν τη δόξη σου». Ήδη ο Ιησούς πορεύεται με τους μαθητές Του προς τα Ιεροσόλυμα και αυτοί έχουν κυριευτεί από δέος και φόβο! Άλλες δυο φορές τους έχει προειδοποιήσει για τα μέλλοντα να συμβούν. Τώρα, πάλι προλέγει τη σύλληψη, τα Πάθη και την Ανάστασή Του.         Ξέρομε, βέβαια, με πόση αγάπη τους είχε αγκαλιάσει, καλώντας τους να τον ακολουθήσουν. Σχεδόν επί τρία χρόνια απολάμβαναν τις θείες διδαχές. Ζούσαν την παρουσία Του. Έβλεπαν τα θαύματά Του. Κι όμως! Δε μπορούσαν να υψωθούν πάνω από τα ανθρώπινα, να κατανοήσουν το σκοπό της ενανθρωπήσεώς Του. Παρερμήνευαν, κι’ αυτοί, όπως κι ο πολύς κόσμος, τις προφητείες και νόμιζαν πως είχε έλθει στη γη, για να εγκαταστήσει μια εγκόσμια Βασιλεία, πιο λαμπρή, πιο δυνατή απ’ όλες τις προηγούμενες. Διαποτισμένοι από κοσμικές φιλοδοξίες, ζητούν μια προνομιακή μεταχείριση στο καθεστώς της θείας δόξας που φαντάζονται, αδιαφορώντας τραγικά για το επερχόμενο μαρτύριο του Διδασκάλου. Αυτή, ακριβώς, η εγκατάλειψη, η βίωση της απόλυτης μοναξιάς, για το Χριστό έμελλε να είναι ο πιο μεγάλος πόνος, ανεβαίνοντας προς το Γολγοθά!  β. «Ουκ οίδατε τι αιτείσθε», απαντάει ο Ιησούς στο άτοπο αίτημα των μαθητών. Για να δώσει, αμέσως μετά, ένα περίγραμμα της κατοπινής πορείας τους. Και, βέβαια, δε θα ήταν όπως φαντάζονταν εκείνο τον καιρό της αφέλειάς τους. Μια πορεία, δηλαδή, με κοσμικά αξιώματα, χαρές και μεγαλεία, αλλά: «ποτήριον» μαρτυρίου και «βάπτισμα» παθημάτων. Δρόμος στερήσεων, δοκιμασιών, θυσιών, θανάτου. Που, όπως ξέρομε, θα τους οδηγούσε στην αιώνια  δόξα και χαρά της Βασιλείας του Θεού. γ.«Οίδατε ότι οι δοκούντες άρχειν των εθνών κατακυριεύουσιν αυτών». Για να βοηθήσει τους μαθητές Του, αλλά, και όλους όσοι χρησιμοποιούν βία, καταπίεση, εκμετάλλευση προς τους κατωτέρους και ανίσχυρους, ο μεγάλος Μυσταγωγός, υποδεικνύει έναν άλλο δρόμο. Τους καλεί να αλλάξουν ιδέες, γιατί δεν είναι αυτός ο τρόπος ζωής και συμπεριφοράς που θέλει ο Θεός. Αντίθετα, όποιος θέλει να γίνει μεγάλος ανάμεσά τους, ας μάθει να διακονεί τους άλλους. Ας υπηρετεί με ταπεινοφροσύνη τους συνανθρώπους του, μιμούμενος το παράδειγμά του Κυρίου: «και γαρ ο υιός του ανθρώπου ουκ ήλθε διακονηθήναι, αλλά διακονήσαι, και δούναι την ψυχήν αυτού».

Στο δρόμο Του

Από τότε που ο Ιησούς, απομονωμένος για σαράντα μέρες στη σκληρή Έρημο, αντιμετώπισε τους Τρεις Πειρασμούς και γύρισε νικητής, διαγράφεται ξεκάθαρα η στάση της Εκκλησίας απέναντι στις προκλήσεις του κόσμου και των εξουσιών του, που, στην αρρωστημένη κληρονομιά της Πτώσης, κατά κανόνα αντιτίθενται στο θέλημα του Θεού. Εφ’ όσον, δηλαδή, στηρίζονται στη βία, στο ψεύδος, στην ισχύ  των όπλων ή των δυνάμεων καταστολής, ή, ακόμα, στο λαϊκισμό και την κατ’ επίφαση δημοκρατικότητα, ποια σχέση μπορεί να έχουν με το κήρυγμα του Εσταυρωμένου; Αλλά και πώς μπορούν, άνθρωποι,  ενταγμένοι στο Σώμα του Χριστού, την Εκκλησία, να μιμούνται τους τρόπους ζωής και συμπεριφοράς του αμαρτωλού και αλλοτριωμένου κόσμου; Ο δρόμος των Αγίων και των Πατέρων ακολουθεί τα ίχνη και τη διδασκαλία του Χριστού. Έτσι, και η εκκλησιαστική εξουσία, λειτουργώντας στα πλαίσια του ευχαριστιακού σώματος και του μυστηρίου της ιεροσύνης, σε καμία περίπτωση δε νοείται όμοια με την κοσμική, αλλά: διακονικά, υπηρετικά, θεραπευτικά, κατά το υπόδειγμα του Κυρίου. Πάντοτε παραμονεύει ο πειρασμός της εξουσίας και του κοσμικού φρονήματος, υποσκάπτοντας τα θεμέλια της πνευματικότητας και της αδελφικότητας  στις σχέσεις των εκκλησιαστικών ηγετών με τους υφισταμένους τους και με το «λαϊκό στοιχείο», αλλά και, γενικότερα, στους χριστιανούς, που, καθώς είπε ο Κύριος, οφείλουν να είναι το «φως του κόσμου» και το «αλάτι της γης». Είναι ανάγκη να αντιταχθούμε στην «εκκοσμίκευση», την πιο μεγάλη, ίσως, «ασθένεια» της Εκκλησίας, καθώς απ’ αυτήν κινδυνεύουν όλα τα μέλη της. Ο Μοναχισμός, παρεξηγημένος  από κείνους που αγνοούν την αξία και την πολύπλευρη προσφορά του σ’ όλους τους ορθόδοξους λαούς, ενσαρκώνει την άρνηση στο κοσμικό πνεύμα και τους πειρασμούς, διδάσκοντας και τους αγωνιζομένους στον κόσμο πιστούς, καθώς αυτός είναι  «το ηχηρό ναι στο Χριστό της ερήμου» (Π. Ευδοκίμωφ). Τις άγιες μέρες που έρχονται, ας φροντίσουμε να συμμετέχουμε ενσυνείδητα και ενεργά στις κατανυκτικότατες ιερές Ακολουθίες, στις οποίες, πολλές φορές θα δούμε τον φιλεύσπλαχνο Κύριο να ταπεινώνεται και να διακονεί τους ανθρώπους. Αυτή την Κυριακή, η Εκκλησία μας τιμά την Οσία Μαρία την Αιγυπτία: ένα σχεδόν εξαϋλωμένο «πτηνό» της Ερήμου.  Βαθιά μετανοημένη για την αμαρτωλή ζωή της, απαρνήθηκε τον κόσμο, πολέμησε το σαρκικό φρόνημα και το Διάβολο, με υπέρμετρο αγώνα, νηστεία και προσευχή κι αξιώθηκε της Βασιλείας του Θεού. Ας την παρακαλέσομε να πρεσβεύει στον Κύριο και για τους αμαρτωλούς: «Υπόδειγμα μετανοίας, σε έχοντες πανοσία, Μαρία, Χριστόν δυσώπει, εν τω καιρώ της Νηστείας, τούτο ημίν δωρηθήναι, όπως εν πίστει και πόθω, σε άσμασιν ευφημούμεν» (Εξαποστειλάριον).      

Ενορία Ευαγγελίστριας – Λήψη από ελικόπτερο

Κοπή Βασιλόπιτας με τον Κώστα Μακεδόνα 21/1/2018

Παρασκευή πρόσφορου

     

Επισκέπτες της Ιστοσελίδας

3103966

RSS Ορθόδοξος Συναξαριστής

  • Το εορτολόγιο της ημέρας
    ..:: Ορθόδοξος Συναξαριστής ::..Σήμερα 15/12/2019 εορτάζουν:Κυριακή των Αγίων ΠροπατόρωνΆγιος Ελευθέριος ο ΙερομάρτυραςΑγία ΑνθίαΆγιος Κορέμμων ο έπαρχοςΆγιοι Δύο ΔήμιοιΆγιος Ελευθέριος ο ΚουβικουλάριοςΑγία Σωσάννα η ΟσιομάρτυςΆγιος Βάκχος ο ΝέοςΌσιος Παύλος ο νέος που ασκήτευε στο Λάτριο όροςΜνήμη Χειροτονίας Αγίου Ιωάννου του ΧρυσοστόμουΆγιος Στέφανος Αρχιεπίσκοπος ΣουρόζαςΑγίος Γουρίας
Go To Top