ΠΕΜΠΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ (Μάρκ. Ι΄, 32-45)

03,Απρ

Mυσταγωγία διακονίας

Από τη στιγμή που είδε το φως του ήλιου μέχρι και την τελευταία Του πνοή  πάνω στο Σταυρό, ο Ιησούς επρόκειτο να είναι «σημείο αντιλεγόμενο», όπως και το έργο Του και ο σκοπός της Ενανθρωπήσεώς Του. Στην ευαγγελική περικοπή αυτής της Κυριακής δεν έχομε μόνο το περιστατικό της τραγικής ασυνεννοησίας των μαθητών Του. Μας εντυπωσιάζει το μεγαλείο της νέας κατάστασης που κηρύσσει και θεμελιώνει Εκείνος, δίνοντας απαράμιλλο μάθημα και σε μας.

Ήδη τον έχουμε δει να πορεύεται από τη Γαλιλαία προς την Ιερουσαλήμ. Όσο όμως προχωρούν προς τα νότια, τόσο το κλίμα γίνεται πιο βαρύ. Οι μαθητές έχουν κυριευτεί από δέος και φόβο, κι Εκείνος τους λέει: «Ιδού αναβαίνομεν εις Ιεροσόλυμα και ο υιός του ανθρώπου παραδοθήσεται…». Μέσα σε μια κοινωνία, στην οποία κυριαρχούσε η προσδοκία ενός εγκόσμιου βασιλιά, που θα απελευθέρωνε το λαό από τη ρωμαϊκή κυριαρχία, ακόμα και οι κορυφαίοι μαθητές δεν είχαν καταλάβει το κήρυγμά Του. Φερόμενοι  με απερισκεψία ο Ιάκωβος κι ο Ιωάννης, τον πλησιάζουν και του ζητούν την πρωτοκαθεδρία στη επερχόμενη ταχέως-καθώς μέσα στην πλάνη και την παραζάλη τους νόμιζαν- Βασιλεία του Θεού!

Παραξενευόμαστε από την επιπόλαιη συμπεριφορά των μαθητών, αλλά πρέπει να σκεφτούμε πόση δύναμη έχουν τα πάθη και οι αδυναμίες της ανθρώπινης φύσης. Μήπως δε διαπιστώνουμε καθημερινά αυτές τις «αρρώστιες»; Μέσα στην κυριαρχία της καλοπέρασης, της ευζωίας, του ατομικισμού, το ιδανικό της θυσίας μοιάζει αναχρονιστικό, ουτοπικό. Πώς να μιλήσει κανείς για «ταπεινό φρόνημα», για υπακοή στο θέλημα του Θεού; Όμως, ο Χριστός δεν κολακεύει. Δε δίνει ψεύτικες υποσχέσεις. Απαντά στους κενόδοξους μαθητές με ειλικρίνεια, ευγένεια και καλοσύνη: «δεν ξέρετε τι ζητάτε». Και μιλάει για τα μαρτύρια που τον περιμένουν, προετοιμάζοντάς τους και για τα δικά τους. Πρόκειται για το δύσκολο, ανηφορικό δρόμο όλων των Αγίων, που ακολουθούν τον Κύριο και καλούν κι εμάς να τους μιμηθούμε. Ακόμα και οι υπόλοιποι  μαθητές που αγανάκτησαν, δεν ήταν πιο ώριμοι από τους δύο. Εδώ κάποιοι ερμηνευτές επισημαίνουν τους κινδύνους της αποφάσεως να στρατεύονται οι άνθρωποι σε «υψηλές ιδέες», στόχους και  ιδανικά, παγιδευμένοι όμως στα εγκόσμια «στολίδια»-γνώσεις, πλούτο, κοινωνικές θέσεις. Με έπαρση και εγωισμό. Χωρίς την ταπείνωση, και προπαντός, χωρίς το Χριστό. Χωρίς τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος, που  «κατασκηνώνει» στις καθαρές καρδιές, αναπληρώνει τις ελλείψεις, αναδεικνύει τους αγράμματους σε σοφούς, και «όλον συγκροτεί τον θεσμόν της Εκκλησίας».

          Μυσταγωγώντας ο Κύριος τους μαθητές, τους μυεί στην εντελώς νέα, τη δική Του διδασκαλία: «αυτοί που λογαριάζονται ως ηγέτες των λαών, τους καταπιέζουν και τους κατατυραννούνε. Αλλά, σε σας, δεν πρέπει να ισχύουν τα ίδια Όποιος θέλει να είναι μεγάλος και πρώτος, θα είναι υπηρέτης και δούλος όλων. Γιατί και ο Υιός του ανθρώπου δεν ήλθε για να τον υπηρετήσουν, αλλά για να υπηρετήσει και να δώσει την ψυχή Του λύτρο για χάρη των πολλών».        Στο διάβα της Ιστορίας, οι χριστιανοί δεν ακολούθησαν πάντα τη διδαχή του Χριστού. Πολλές φορές, εμφορούμενοι από το κοσμικό φρόνημα, συμμάχησαν με την πολιτική εξουσία, ή- ακόμα χειρότερα-το μετέφεραν μέσα στην Εκκλησία. Και σήμερα, σε τόσο κρίσιμους καιρούς, παρά τις προόδους της ανθρωπότητας στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που έγιναν με απίθανες θυσίες, αίμα και πόνο, το κήρυγμα του Χριστού δυστυχώς προδίδεται στη ζωή της Εκκλησίας και στον κόσμο. Ας αναρωτηθούμε ειλικρινά αν, όσοι έχουν κληθεί να υπηρετούν την Εκκλησία, σε μικρές και μεγάλες θέσεις, διακονούν πραγματικά κι όχι εξουσιαστικά, καταπιεστικά, στα  καθήκοντά τους.

          Πλησιάζει, αγαπητοί μου, το Πάσχα, με τον «αόρατο εχθρό», στον «πόλεμο των ειδών», να περιφέρεται παντού, σκορπώντας το θάνατο, ερημώνοντας σπίτια και καταστρέφοντας στόχους, δραστηριότητες, οράματα, χαρές! Ολόκληρη η ανθρωπότητα ανεβαίνει σ’ ένα πρωτόγνωρο «Γολγοθά», χωρίς να ξέρει πότε και από πού θα ‘ρθει  η «ανάστασή» της. Με βαριά καρδιά μικροί και μεγάλοι «φυλακιζόμαστε» στα σπίτια, στερούμενοι, τέτοιες μέρες, ανάμεσα στα άλλα, τις Ιερές Ακολουθίες, τα Μυστήρια, τη Θεία Λατρεία: ανεξάντλητες πηγές δυνάμεως, θάρρους, παρηγοριάς, οξυγόνου, ζωής! Όμως, δεν έχομε άλλη επιλογή, από την εφαρμογή των εντολών της πολιτικής και της εκκλησιαστικής ηγεσίας.

Πάλι έρχεται, ταπεινώνεται και εξευτελίζεται μέχρι θανάτου ο Νυμφίος της Εκκλησίας, ο «Πάσχων Δούλος του Θεού». Πορεύεται προς το Πάθος, βιώνοντας σκληρά τη μοναξιά Του. Αλήθεια,  ποια φαντασία, ποιος ανθρώπινος νους μπορεί να συλλάβει το δικό Του πόνο; Υποκλινόμαστε μπροστά στην άφατη ταπείνωσή Του, στο απερίγραπτο Θείο Δράμα. Ακολουθούμε και μείς τον Εσταυρωμένο και ελπίζουμε στη βοήθειά Του. Το μήνυμα του Ευαγγελίου είναι επίκαιρο, όσο ποτέ: μήνυμα υπομονής, θυσίας, αγωνιστικότητας, αγάπης, συμπόρευσης και συμπαράστασης στους πάσχοντες και στερημένους αδελφούς μας. Η μυσταγωγία διακονίας του Κυρίου μάς αφορά  όλους, και στην κάθε στιγμή της ζωής μας.

Νίκος Σιγανός, θεολόγος

Ενορία Ευαγγελίστριας – Λήψη από ελικόπτερο

Κοπή Βασιλόπιτας με τον Κώστα Μακεδόνα 21/1/2018

Παρασκευή πρόσφορου

     

Επισκέπτες της Ιστοσελίδας

3169013

RSS Ορθόδοξος Συναξαριστής

  • Το εορτολόγιο της ημέρας
    ..:: Ορθόδοξος Συναξαριστής ::..Σήμερα 25/05/2020 εορτάζουν:Μνήμη της Γ' ευρέσεως της τιμίας κεφαλής του προφήτου Προδρόμου και Βαπτιστού ΙωάννουΆγιος ΚελεστίνοςΌσιος ΟλβιανόςΆγιος ΠαγχάριοςΆγιος Διονύσιος Επίσκοπος ΜιλάνουΟσία Θέκλα του ΠερεγιασλάβλΆγιος Ιννοκέντιος ο Επίσκοπος ΧερσώνοςΆγιος AldhelmΣύναξη των Αγίων της ΒολυνίαςΜνήμη ευρέσεως της ιεράς εικόνας του Αγίου Μεγαλομάρτυρα Δημητρίου του ΜυροβλύτουΆγιος Ζηνόβιος Επίσκοπος ΦλωρεντίαςΆγιοι Μάξιμος και Βικτωρίνος οι ΙερομάρτυρεςΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ ΗΜΕΡΑΣΑπόστολος: […]
Go To Top