Ο κήπος μου

29,Μάρ

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας μικρός Κηπουρός. Ο κήπος του είχε όλο κι όλο ένα μεγάλο, φουντωτό, καταπράσινο δέντρο. Αν και δεν είχε άλλα δέντρα και λουλούδια, ήταν πανέμορφος. Η σκιά του μεγάλου δέντρου έφτανε, για να προστατεύσει τον μικρό Κηπουρό από τον καυτό ήλιο. Στο φύλλωμά του φώλιαζαν κάθε λογής πουλιά. Και στον κορμό του έχτισαν τις φωλιές τους σκίουροι και λαγοί. Ο μικρός Κηπουρός, αγαπούσε πολύ το δέντρο του. Του έδινε σκιά να δροσιστεί, έναν σταθερό κορμό να ξαποστάσει, νόστιμους καρπούς να φάει, κλαδιά να σκαρφαλώσει και να παίξει με τα πουλιά και ήταν η συντροφιά του το δειλινό, όταν ο άνεμος τους νανούριζε με το θρόισμά του. Το φρόντιζε και το περιποιόταν με όλη του την καρδιά. Κι ένιωθε ευτυχισμένος.

Μια μέρα μεγάλοι Κηπουροί ήλθαν στους διπλανούς κήπους κι άρχισαν να σκάβουν το χώμα. Απ’ το πρωί μέχρι το βράδυ έσκαβαν. Το χώμα γέμισε τρύπες σπιθαμή προς σπιθαμή. Την άλλη μέρα έφτασε ένα τεράστιο φορτηγό, που στην καρότσα του έκρυβε εκατοντάδες δενδρύλλια και λουλούδια. Μηλιές, πορτοκαλιές, ροδακινιές, τριανταφυλλιές, ορχιδέες, βασιλικούς, χρυσάνθεμα, μα και δέντρα και φυτά που πρώτη φορά στη ζωή του έβλεπε ο μικρός Κηπουρός! Θαύμασε τα χρώματα και τα σχήματα των φυτών αυτών κι έμεινε να χαζεύει άφωνος το τι γινόταν στους διπλανούς κήπους. Μέχρι να βραδιάσει, τα νέα φυτά είχαν βρει τη θέση τους, οι τρύπες είχαν γεμίσει με φρέσκο χώμα και οι μεγάλοι Κηπουροί είχαν αποχωρήσει.

Ο μικρός Κηπουρός έμεινε να χαζεύει την ομορφιά των διπλανών κήπων. Ό,τι χρώμα κι αν ζητούσε, το έβλεπε. Ό,τι ζώο κι αν έψαχνε, είχε κιόλας έλθει, να φτιάξει τη φωλιά του εκεί. Κι όσο έβλεπε την πλούσια ομορφιά των διπλανών κήπων, τόσο πιο φτωχικό ένιωθε το δικό του κήπο. Ζήλευε τους διπλανούς κήπους και ντρεπόταν για το δικό του. Σκεφτόταν τους μεγάλους Κηπουρούς και τους φανταζόταν να τον περιγελούν και να τον θεωρούν μικρό κι ανάξιο. Δεν του αρκούσε πλέον το δέντρο του. Ξαφνικά φάνταζε τόσο αδιάφορο και φτωχικό στα μάτια του.

Η καρδιά του μικρού Κηπουρού γέμισε θλίψη, αισθήματα ζήλιας, ανασφάλειας κι άρχισε να χάνει την αυτοπεποίθησή του. Το μεγάλο δέντρο στεναχωριόταν να τον βλέπει έτσι. Τον γαργάλησε με τα φύλλα του, μα αυτός δεν αντέδρασε. Τον χάιδεψε, μα ο μικρός Kηπουρός έσπρωξε τα κλαδιά του πέρα. « Άσε με ήσυχο κι εσύ! Έχω δουλειά! Πρέπει να φυτέψω κι εγώ τον κήπο μου! Να τον κάνω ακόμα πιο όμορφο από τους διπλανούς! Να τον θαμάζουν όλοι οι άλλοι Κηπουροί!» είπε.

Το ‘πε και το ‘κανε. Πήρε την τσάπα του κι άρχισε να σκάβει. Έσκαβε τη μια τρύπα μετά την άλλη. Κι όση ώρα άνοιγε μια νέα τρύπα, ονειρευόταν τα εξωτικά φυτά που θα έβαζε μέσα. Έσκαβε με τα χέρια του και φύτευε με τη φαντασία του. Έβγαζε το χώμα από τη γη κι εναπέθετε μέσα στις τρύπες όλον το θαυμασμό που προσδοκούσε να δει στα μάτια των άλλων. Έσκαβε μέρες πολλές, χωρίς να κάνει τίποτα άλλο. Δεν πότιζε πια το δέντρο του κι αυτό άρχιζε να γέρνει και να κιτρινίζει από τη δίψα. Τα πουλιά φοβήθηκαν για τις φωλιές τους και πέταξαν από τα κλαδιά του. Τα υπόλοιπα ζώα δεν έβρισκαν πια καρπούς να φάνε κι έφυγαν από τον κήπο. Μα κι ο ίδιος άρχισε να χάνει την δύναμή του. Δεν έτρωγε κι αδυνάτισε. Μα θρεφόταν από τη μεγαλομανία που τον είχε κατακλύσει. Όταν έσκαψε και την τελευταία τρύπα, άφησε κατάκοπος την τσάπα του. Σκούπισε τον ιδρώτα του κι έψαξε γύρω του μια θέση να ξαποστάσει. Μα γύρω του δεν έβλεπε τίποτα άλλο από τρύπες στο χώμα. Προσπάθησε να φτάσει το δέντρο του στη μέση του κήπου, να καθίσει στη σκιά του, μα ήταν αδύνατον πλέον. Σκόνταφτε από τη μία τρύπα στην άλλη.

«Ε, μικρέ, τι έκανες στον κήπο σου; Πώς τον κατάντησες έτσι; Πάει το όμορφο δέντρο σου! Πάει η ηρεμία και η γαλήνη του! Στους διπλανούς κήπους κάνει τόσο φασαρία από τα βουητά των ζουζουνιών! Και τα φυτά όλο τσακώνονται να δουν ποιο είναι το ομορφότερο! Κι ήλπιζα να ξαποστάσω λίγο στο δικό σου κήπο, μα πλέον δεν υπάρχει, ούτε αυτός» άκουσε τον άνεμο να του ψιθυρίζει απογοητευμένος. Ο μικρός Κηπουρός έσκυψε το κεφάλι από ντροπή. Ντρεπόταν για την αφέλειά του, για τη μεγαλομανία που τον έπιασε. Για το λάθος του να πιστέψει πως η ομορφιά στη ζωή του θα ερχόταν από τα πολύχρωμα φυτά και να κλείσει τα μάτια του στην πραγματική ομορφιά που ο ίδιος του ο Κήπος ως τώρα απλόχερα του χάριζε. Κοίταζε τις τρύπες κι έβλεπε μόνο χάος. Δεν μπορούσε να κάνει βήμα πλέον. Είχε εγκλωβιστεί στον ίδιο του τον κήπο.

Άκουσε το αγαπημένο του δέντρο να κλαίει σπαραχτικά από τη δίψα και η καρδιά του χτύπησε πιο δυνατά. Όσα λάθη κι αν έκανε, έπρεπε να σώσει το δέντρο του. Πήρε το φτυάρι του κι άρχισε να γεμίζει τις τρύπες με χώμα. Κάθε τρύπα που έκλεινε του έδινε δύναμη και θάρρος να συνεχίσει. Ένιωθε ξανά το έδαφος σταθερό κάτω από τα πόδια του. Κι όταν έφτασε στο δέντρο του, το πότισε, το κλάδεψε και του ψιθύρισε λόγια αγάπης. Κι αυτό σήκωσε ξανά υπερήφανα τα κλαδιά του, πρασίνισαν τα φύλλα του και τα πουλιά επέστρεψαν στις φωλιές τους. Ο μικρός Κηπουρός ήταν ξανά χαρούμενος και γεμάτος ευγνωμοσύνη, για όσα η ζωή του είχε δώσει.

Σαν πέρασαν οι μέρες, νέοι βλαστοί εμφανίστηκαν εκεί που ο Κηπουρός είχε σκάψει. Όχι σε όλα τα σημεία, μα σε απόσταση τέτοια, που επέτρεπε στον Κηπουρό να περπατήσει ανάμεσα στα νέα δένδρα που μεγάλωναν. Κι ο Κηπουρός τα φρόντιζε και ήξερε πως πλέον δε χρειαζόταν να ανοίξει νέα τρύπα στον κήπο του. Ήταν ώρα να απολαύσει τους καρπούς από τις τρύπες που βρήκε το κουράγιο να κλείσει.

Κουκουράκη Χαρά Εκπαιδευόμενη 
Παιγνιοθεραπεύτρια- Παιδαγωγός
Ειδικής Αγωγής/ Εμψυχώτρια

Ενορία Ευαγγελίστριας – Λήψη από ελικόπτερο

Κοπή Βασιλόπιτας με τον Κώστα Μακεδόνα 21/1/2018

Παρασκευή πρόσφορου

     

Επισκέπτες της Ιστοσελίδας

3093604

RSS Ορθόδοξος Συναξαριστής

  • Το εορτολόγιο της ημέρας
    ..:: Ορθόδοξος Συναξαριστής ::..Σήμερα 18/11/2019 εορτάζουν:Άγιος ΠλάτωναςΆγιος ΡωμανόςΆγιος Αναστάσιος ο Νεομάρτυρας από την Παραμυθιά της ΗπείρουΆγιο ΝήπιοΆγιος Ρωμανός από την ΠαλαιστίνηΆγιοι Ζακχαίος ο Διάκονος και ΑλφαίοςΑνακομιδή Ιερών Λειψάνων του Αγίου Κοσμά του Πρώτου του Βατοπαιδινού του ΟσιομάρτυραΌσιος Βασίλειος
Go To Top