ΜΕ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

22,Ιούν
« Εν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος, καὶ ὁ Λόγος ἦν πρὸς τὸν Θεόν, καὶ Θεὸς ἦν ὁ Λόγος… Καὶ ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο καὶ ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν, καὶ ἐθεασάμεθα τὴν δόξαν αὐτοῦ, δόξαν ὡς μονογενοῦς παρὰ πατρός, πλήρης χάριτος καὶ ἀληθείας» (Ιωάν. Α΄,1, 4, 14).

Τα Ευαγγέλια μαρτυρούν την Παρουσία του Χριστού στη γη, καθώς οι Μαθητές έζησαν μαζί Του, τον είδαν, τον άκουσαν, πίστεψαν ακράδαντα μετά την Ανάστασή Του. Οι περισσότεροι πέθαναν μαρτυρικά, κηρύσσοντας και ομολογώντας την πίστη τους στον αγαπημένο τους Κύριο. Ο Παύλος, ο έσχατος των Αποστόλων, τον γνώρισε με έκτακτο και ανεπανάληπτο τρόπο στο δρόμο της Δαμασκού. Στο ανάγνωσμα της Γ΄ Κυριακής (Ρωμ. 5,1-11) έρχεται να μας μυήσει στις βαθύτερες σχέσεις με το Χριστό, καθώς ο ίδιος γνωρίζει πολύ καλά και διακονεί μ’ όλες τις δυνάμεις του το απολυτρωτικό Του έργο.

Ξεκινώντας, αναφέρεται στη «δικαίωση» που δεχτήκαμε με την πίστη μας στο Χριστό, την ειρήνη που φέρνει, τη Χάρη που απολαμβάνουμε και την ελπίδα μας για τη δόξα του Θεού. Στο νου μας έρχονται οι αναρίθμητες και αλλόκοτες τελετουργίες, από τις πρωτόγονες κοινωνίες, μέχρι τις σημερινές, με τις οποίες οι άνθρωποι επιδιώκουν να «εξιλεώσουν» το Θεό, να «δικαιωθούν», να βρουν το «χαμένο παράδεισο», τη «σωτηρία»! Ω, να μπορούσαν να ακούσουν τον Αρχηγό της Πίστεώς μας, τον Άρχοντα της ειρήνης, να τους λέει, όπως στους μαθητές, «ειρήνην την εμήν δίδωμι υμίν», «η Βασιλεία του Θεού είναι μέσα σας», και τόσα άλλα. Τους «θησαυρούς», για τους οποίους μίλησε με τις πανέμορφες Παραβολές, που εμείς έχομε βαρεθεί να ακούμε, αλλά, δυστυχώς, φερόμαστε σα να είμαστε κουφοί και τυφλοί!

Βέβαια, έλεγε ο Κύριος ότι είναι «στενή η θύρα και τεθλιμμένη η οδός η απάγουσα εις την Βασιλείαν των Ουρανών». Η ζωή ετούτη φαίνεται πλημμυρισμένη από στενοχώριες, δάκρυα, πόνο, αίμα. Συχνά το πολύμορφο Κακό δείχνει ανίκητο, σα θηρίο ανήμερο, έτοιμο να μας κατασπαράξει. Στον «τοίχο» του ανθρώπινου πόνου σταμάτησαν άφωνοι  οι μεγάλοι φιλόσοφοι, και δημιούργησαν θεωρίες για την υπέρβασή του. Αρχαίες θρησκείες, όπως ο Βουδισμός και ο Ινδουισμός, επινόησαν «δρόμους» φυγής, αιώνιους «κύκλους γεννήσεων και θανάτων», αναζητώντας  την αιώνια ευτυχία. Θύματά τους γίνονται πολλοί,  εξαιτίας της άγνοιας, της διαρρήξεως των οικογενειακών δεσμών, της απουσίας ζωντανών σχέσεων με την Εκκλησία, κ. λ. π. Αλλά, η μοιρολατρική θεώρηση του πόνου οδηγεί στην ηττοπάθεια, την επικράτηση του άκρατου ατομικισμού, την τάση φυγής από τον κόσμο, τη διαιώνιση της κοινωνικής εξαθλίωσης, των κοινωνικών τάξεων και κάθε αδικίας.

Όμως, το ερώτημα είναι: αν δε βρεις τη ρίζα, τις αιτίες μιας «ασθένειας», πώς θα τη θεραπεύσεις; Με τις «ασπιρίνες» της «εσωτερικότητας» και του «Διαλογισμού», μπορούμε να ικανοποιήσουμε την αιώνια αναζήτηση της αληθινής σχέσεως, κοινωνίας και ζωής του Θεού, που απωλέσαμε με την Πτώση; Μπορεί ο άνθρωπος, μόνος του, να λυτρωθεί  οριστικά από τις θλίψεις, τις δοκιμασίες, τα δίχτυα της φθοράς και του θανάτου;

Εδώ, λοιπόν, έρχεται ο Απόστολος, ακολουθώντας τη διδαχή του Κυρίου, καθώς τον αισθάνεται συνεχώς  κοντά του, να μας πει: καυχόμαστε για τις θλίψεις, ξέροντας ότι φέρνουν υπομονή και η υπομονή,  δοκιμασμένο χαρακτήρα. Αυτός, ελπίδα, και η ελπίδα δε ντροπιάζει, γιατί η αγάπη του Θεού έχει πλημμυρίσει τις καρδιές μας με το Άγιο Πνεύμα που μας έχει δοθεί! Και ιδού το παράδοξο: ενώ εμείς ήμασταν αμαρτωλοί, ο Χριστός πέθανε για χάρη μας. Υπακούοντας στο θείο θέλημα, ακολουθεί εκουσίως το δρόμο του μαρτυρικού θανάτου. Ως άνθρωπος, βιώνει την απόλυτη μοναξιά, καθώς κι ο Θεός τον έχει «εγκαταλείψει». Πεθαίνοντας, σβήνει τις αμαρτίες μας με το πανάχραντο αίμα Του, που ρέει στο Σταυρό και ποτίζει τη γη. Κατεβαίνοντας στον Άδη, φέρνει στους νεκρούς όλων των εποχών την καλή είδηση, πως θα τους ξαναδώσει τη ζωή και τη χαμένη τους ευτυχία. Αλλά, αν με το θάνατό Του-λέει ο Παύλος- συμφιλιωθήκαμε με το Θεό, πόσο μάλλον, θα σωθούμε με τη ζωή Του! Με την Ανάστασή Του δίνει το «σήμα» της  πορείας σ’ αναρίθμητους ανθρώπους, που θα παραδειγματίζονται, θα τον ακολουθούν και θα σώζονται στην αγκαλιά Του.

Μετά από τα παραπάνω, αντιλαμβανόμαστε ότι όλα τα προβλήματα, είτε καθημερινά, είτε βαθύτερα, «υπαρξιακά», μπορούν να αντιμετωπιστούν μόνο με την αληθινή πίστη στο Χριστό, τον Ένα και Μοναδικό Λυτρωτή της ανθρωπότητας από τα προαιώνια δεινά της. Η πορεία μας στη γη είναι, κατά τον άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή, αέναη περιδίνηση ανάμεσα στην ηδονή και την οδύνη. Στην Ορθόδοξη πνευματικότητα χαρακτηρίζεται ως «χαρμολύπη»: συνεχής ανάμιξη της χαράς και της λύπης.

 Το μήνυμα του «Αποστόλου των εθνών», όλων των Αποστόλων, των Πατέρων και Αγίων της Εκκλησίας μας, και μάλιστα στα χρόνια τα σκληρά και δύσκολα που έρχονται, είναι μήνυμα αγωνιστικότητας, ελπίδας και χαράς, με την  ενδυνάμωση του Χριστού, που είναι η Ζωή, η Χαρά και η Ειρήνη του κόσμου.

Νίκος Σιγανός, θεολόγος

Ενορία Ευαγγελίστριας – Λήψη από ελικόπτερο

Κοπή Βασιλόπιτας με τον Κώστα Μακεδόνα 21/1/2018

Χριστουγεννιάτικες μελωδίες από την χορωδία της ενορίας Ευαγγελίστριας Αγίου Νικολάου

Παρασκευή πρόσφορου

     

Επισκέπτες της Ιστοσελίδας

RSS Ορθόδοξος Συναξαριστής

  • Το εορτολόγιο της ημέρας
    ..:: Ορθόδοξος Συναξαριστής ::..Σήμερα 24/08/2019 εορτάζουν:Άγιος Ευτυχής Ιερομάρτυρας μαθητής του Αγίου Ιωάννη ΘεολόγουΆγιος Κοσμάς ο ΑιτωλόςΑνακομιδή Ιερών Λειψάνων του Αγίου Διονυσίου του ΖακυνθινούΆγιος ΤατίωνΌσιος Γεώργιος ο Λιμνιώτης, ο ΟμολογητήςΌσιος Αρσένιος ο θαυματουργόςΑνακομιδή Ιερών Λειψάνων του Αγίου Πέτρου Μητροπολίτη ΜόσχαςΌσιος Αριστοκλής ο Αθωνίτης
Go To Top