ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ (Ιωάν. ΙΖ΄,1-13)

08,Ιούν

Μεταξύ Ουρανού και γης

          Την τελευταία νύκτα πριν τη Σταύρωση, που ο Κύριος δειπνούσε με τους μαθητές Του, πολλά σπουδαία συμβαίνουν σ’ εκείνο το ευλογημένο υπερώο των Ιεροσολύμων: το νίψιμο των ποδιών τους, η παράδοση του μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας, η εξαίσια διδασκαλία Του. Ήταν μια βραδιά δύσκολη. Βραδιά του αποχωρισμού. Σε τούτη τη συγκινητικότατη ομιλία, τους ενημερώνει για τις δοκιμασίες, τους πειρασμούς και τις θλίψεις που επρόκειτο να αντιμετωπίσουν, αλλά και για τη χαρά που θα απολάμβαναν, ακολουθώντας το δρόμο Του και τηρώντας όλα όσα τους είχε διδάξει. Ακόμα, τόνωσε το ηθικό τους, διαβεβαιώνοντάς τους πως ο χωρισμός θα ήταν πρόσκαιρος και αναγγέλλοντας την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος, που θα γινόταν την ημέρα της Πεντηκοστής.

          Μέσα σ’ αυτό το κλίμα της βαθιάς περισυλλογής και των θείων μυστηρίων, ο Ιησούς στρέφεται προς τον Ουρανό και προσεύχεται. Πολλές φορές σ’ αυτή την ομιλία ο Κύριος αναφέρεται στη δόξα Του, την οποία βεβαίως δεν εννοεί όπως συνήθως οι άνθρωποι: ως εξωτερική λάμψη, δύναμη, φήμη, εντυπωσιασμό. Λέγοντας ότι δόξασε τον Πατέρα Του στη γη, διευκρινίζει ότι πραγματοποίησε το έργο για το οποίο είχε αποσταλεί. Έχοντας την εξουσία  σ’ όλους τους ανθρώπους, θα τους μεταγγίσει την αιώνια ζωή, τη γνώση του αληθινού Θεού. Φανέρωσε, λέει, το όνομά Του σ’ εκείνους που είχε αναλάβει. Τους μετέδωσε τις θεϊκές αλήθειες και αυτοί πίστεψαν στην προέλευση και την αποστολή Του: να αγιάσει, δηλαδή, τους ανθρώπους, να νικήσει το Διάβολο και να εμφυτεύσει την αληθινή θεογνωσία στην Kτίση.

 Ο Υιός και Λόγος του Θεού είχε προαιωνίως τη δόξα της θεότητας. Η σάρκωση και η παρουσία Του στη γη είναι «σημεία» της δόξας του Θεού. Όμως, τώρα η επίγεια ζωή Tου φτάνει προς το τέλος της: στο φρικτό Γολγοθά, στον οποίο ανεβαίνει με τη θέλησή Του, αίροντας εκουσίως το Σταυρό, το σύμβολο της πραγματικής δόξας Του. Στους αιώνες που θα ακολουθήσουν θα καλεί τους ανθρώπους να τον μιμηθούν. Κι αυτό θα πράξουν οι μαθητές Του και αργότερα αναρίθμητα πλήθη πιστών, μέχρι την αλλοπρόσαλλη εποχή μας. Έτσι, μαζί με τη θεότητα θα δοξαστεί και η ανθρώπινη φύση Του, με τη Σταύρωση, την Ανάσταση και την Ανάληψή Του.

Βέβαια, οι μαθητές, καθώς και έκτοτε οι πιστοί, δεν επρόκειτο να δράσουν σ’ έναν άλλο κόσμο, «αγγελικά πλασμένο». Είναι ο κόσμος της Πτώσης, της απιστίας, της φθοράς, της πλάνης, της ειδωλολατρίας, του θανάτου. Όμως, δεν «νομιμοποιούνταν» να τον εγκαταλείψουν. Να επιλέξουν τη «φυγή»-όπως, λ χ. συνέβη με το Βούδα (σε μια νύκτα!). Αντιθέτως μάλιστα: θα αναλάμβαναν τη θεϊκή εντολή να συνεχίσουν το έργο του Διδασκάλου τους, επεκτείνοντάς το σ’ όλα τα σημεία του ορίζοντα, κηρύσσοντας σ’ όλα  τα έθνη και τις φυλές της γης. Για να μπορούν να αγωνιστούν οι Απόστολοι και γενικότερα οι χριστιανοί στον αμαρτωλό και άπιστο κόσμο, ο Ιησούς παρακαλεί θερμά τον Πατέρα τούτη τη γεμάτη αγωνία, αλλά και αγιασμένη βραδιά. Του ζητάει τη φύλαξη και την ενότητά τους. Ποθεί την ενότητα στην Εκκλησία. Κι αν Εκείνος απόψε τους αποχωρίζεται, ξέρει σε πόσο «σίγουρα χέρια» θα βρεθούν στις δύσκολες ώρες της αποστολής τους και πως, στο τέλος, θα ζήσουν την θεοπλημμύρα της ανεκλάλητης και ανεξάντλητης χαράς Του.

 Οι Απόστολοι ενωτίζονταν τα θεία λόγια του Διδασκάλου τους στο λόφο της Αγίας Σιών. Απολάμβαναν τη δεσποτική φιλοξενία Του στο αγιασμένο υπερώο. Η Εκκλησία διέσωσε και μεταδίδει το υψηλό κήρυγμα, ως αθάνατη τροφή στην αιώνια πνευματική πείνα των ανθρώπων. Συγχρόνως,  προσφέρει στα μέλη της τον Άρτο της Ζωής, με την αδιάκοπη ιερουργία του Μυστικού Δείπνου του  Μεγάλου Αρχιερέως Χριστού και τη διαβεβαίωση της ερχόμενης Βασιλείας του Θεού. Όπως οι μαθητές, συμβαίνει να είμαστε κι εμείς συχνά αποκαρδιωμένοι, «μεταξύ Ουρανού και γης», εν μέσω τόπων και τρόπων σκιάς, σκότους και θανάτου. Νιώθουμε να μας εγκαταλείπουν οι δυνάμεις μας, καθώς οι αρνητικές προκλήσεις, οι εσωτερικοί και εξωτερικοί πειρασμοί, όλο και αυξάνονται, σα να θέλει κάποιος να μας αποτραβήξει βιαίως από το δρόμο μας, από τους στόχους, τα όνειρα, τα ουσιώδη της ζωής μας. Άραγε, πόσοι χριστιανοί συνειδητοποιούν την τεράστια ευθύνη τους στο σύγχρονο κόσμο; Πώς, στους κρίσιμους καιρούς μας, που κυριαρχούν οι διαιρέσεις και εξαπλώνονται οι αιρέσεις, θα τηρηθεί η ενότητα στην Εκκλησία, για την οποία τόσο έντονα προσευχόταν ο Χριστός;

Τούτη η Κυριακή έχει την εξής ιδιαιτερότητα: ενώ βιώνουμε ακόμα τη χαρμολύπη της Αναλήψεως του Κυρίου και συγχρόνως οδεύουμε, αναμένουμε και προετοιμαζόμαστε για την Πεντηκοστή,  καλούμαστε να τιμήσουμε, μα και να μιμηθούμε τους Αγίους Πατέρες της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου. Αίροντας τα όμματα της ψυχής μας πάνω από την καθημερινότητα, ας τα στρέψουμε προς τις Πύλες του Ουρανού, ψάλλοντας προς τον Κύριο: «Πατέρων θείων σήμερον, την μνήμην εορτάζοντες, ταις παρακλήσεσι τούτων, δεόμεθα πανοικτίρμον. Πάσης βλάβης αιρέσεων, ρύσαι λαόν σου Κύριε, και πάντας καταξίωσον, Πατέρα, Λόγον δοξάζειν, και το Πανάγιον Πνεύμα» (Εξαποστειλάριον Κυριακής).

Νίκος  Σιγανός, θεολόγος

Ενορία Ευαγγελίστριας – Λήψη από ελικόπτερο

Κοπή Βασιλόπιτας με τον Κώστα Μακεδόνα 21/1/2018

Χριστουγεννιάτικες μελωδίες από την χορωδία της ενορίας Ευαγγελίστριας Αγίου Νικολάου

Παρασκευή πρόσφορου

     

Επισκέπτες της Ιστοσελίδας

RSS Ορθόδοξος Συναξαριστής

  • Το εορτολόγιο της ημέρας
    ..:: Ορθόδοξος Συναξαριστής ::..Σήμερα 17/08/2019 εορτάζουν:Άγιος ΜύρωνΆγιοι Στράτων, Φίλιππος, Ευτυχιανός και ΚυπριανόςΆγιος Δημήτριος ο Μοναχός από τη Σαμαρίνα της ΠίνδουΆγιοι Παύλος και Ιουλιανή και οι μαζί μ' αυτούς μαρτυρήσαντες Στρατόνικος, Κοδράτος και Ακάκιος οι δήμιοιΆγιοι Θύρσος, Λεύκιος, Κορωνάτος και η συνοδεία τουςΣύναξη της Υπεραγίας Θεοτόκου εν τοις ΑρματίουΌσιος ΑίγλωνΌσιος Ηλίας ο ΝέοςΆγιος Μακάριος ο ΟσιομάρτυραςΌσιος […]
Go To Top