ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΙΚΟΥ (Ιωάν. Ε΄,1-15)

18,Μάι

Επιζητώντας τη «θεϊκή επιστασία»

Πρέπει να ήτανε τέτοια εποχή, που ο Κύριος, αφού είχε περιοδεύσει στη Γαλιλαία κηρύσσοντας και θαυματουργώντας, έρχεται στα Ιεροσόλυμα, για την εβραϊκή Εορτή της Πεντηκοστής. Δίπλα από τη δεξαμενή Βηθεσδά, που βρισκόταν στην Προβατική Πύλη, πλήθος πασχόντων από διάφορες ασθένειες περίμεναν, καθώς άγγελος Κυρίου κατέβαινε κατά καιρούς, τάρασσε το νερό και όποιος έμπαινε πρώτος, θεραπευόταν.

 Περνώντας ο Ιησούς, βλέπει κάποιον που ήταν κατάκοιτος με παραλυσία επί τριάντα οκτώ χρόνια. Τον ρωτάει αν θέλει να θεραπευτεί κι αυτός απαντάει πως δεν έχει άνθρωπο δικό του να τον μετακινήσει την κατάλληλη ώρα. Τότε ο Κύριος του λέει να πάρει το κρεβάτι του και να περπατήσει. Και, ω του θαύματος, έγινε ακριβώς έτσι! Όμως, τί κρίμα που ήταν Σάββατο! Οι θρησκευτικοί άρχοντες των Ιουδαίων, ως πιστοί τηρητές του Νόμου, υποκριτές και σχολαστικοί μέχρι γελοίου, άλλο που δεν ήθελαν, κι αρχίζουν την ανάκριση του ανθρώπου, κατακρίνοντάς τον που έγινε καλά! Όσο κι αν φαίνεται παράξενο, ο παραλυτικός δεν ήξερε πως ο Ιησούς ήταν ο θεραπευτής του, γιατί Εκείνος έφυγε αμέσως απαρατήρητος, καθώς πλήθος κόσμου είχε στο μεταξύ συγκεντρωθεί. Εδώ κάποιοι ερμηνευτές παρατηρούν ότι ο Χριστός ήθελε να παραδειγματίσει κι εμάς, ώστε να προσέχουμε όταν κάνουμε καλά έργα, για να μην προκαλούμε τον έπαινο ή το φθόνο των άλλων, αλλά τη δόξα του Θεού. Μετά όμως ο Χριστός  συναντάει στο Ναό τον Παραλυτικό και του παραγγέλνει, τώρα που έγινε υγιής, να μην αμαρτήσει ξανά. Αυτός πήγε και πληροφόρησε τους Ιουδαίους ότι ο Ιησούς τον είχε θεραπεύσει, διαλαλώντας έτσι την ευεργεσία του Θεού.

Εκεί, στο «νοσοκομείο» της Βηθεσδά («Οίκος ελέους»), βλέπομε τον ανθρώπινο πόνο να έχει καθηλώσει και να ταλαιπωρεί όλες τις κοινωνίες. Κληρονομημένος από τους Πρωτοπλάστους, μας ακολουθεί ως η αχώριστη «σκιά» του εαυτού μας. Μ’ όλες τις προόδους των Επιστημών, οι σωματικές και οι ψυχικές ασθένειες βάζουν σε δοκιμασία, λίγο πολύ, όλους τους ανθρώπους. Μέγιστο, δυσεπίλυτο πρόβλημα. Μυστήριο αληθινό, χρειάζεται μεγάλες αντοχές, αλλά προπάντων τη θεϊκή ενδυνάμωση και τη στήριξη των συνανθρώπων μας, για να αντιμετωπιστεί σωστά. Ο Παραλυτικός, λες και συγκεφαλαιώνει όλες τις μορφές-ίσως και τις αιτίες- της κακοδαιμονίας των ανθρώπων. Καθηλωμένος για «μια ζωή», νιώθει τραγικά μόνος ανάμεσα στους συνανθρώπους του, που τον προσπερνούν αδιάφοροι-σαν να μην υπάρχει! Αυτή η περιφρόνηση κάνει ακόμα πιο μαρτυρική τη ζωή του.

Βέβαια, ο Παραλυτικός διαθέτει γενναιότητα, καρτερικότητα, υπομονή. Το καμίνι του πόνου, καθώς λέει κι ο ιερός Χρυσόστομος, μπορεί να γίνει «χωνευτήρι» που θα δείξει το «χρυσάφι» της ψυχής και τα μεγαλεία του Θεού. Μας παραξενεύει που ο Χριστός ρωτάει τον Παραλυτικό αν θέλει να γίνει υγιής. Όμως, εδώ μπορούμε να θαυμάσομε τη σοφή παιδαγωγία Του. Θέλει να του θεραπεύσει όχι μόνο το σώμα, αλλά και την ψυχή. Σεβόμενος την ελευθερία του, ενεργοποιεί τη θέλησή του. Aπλά και διακριτικά τον βοηθάει να εξωτερικεύσει το «δυσβάστακτο βάρος» της μοναξιάς του και δια του λόγου Του και μόνο τον θεραπεύει.

Στην εποχή μας, ολοένα και περισσότερο εκλείπουν η αίσθηση της κοινότητας, της ανθρωπιάς, της αλληλεγγύης. Μήπως οι περισσότεροι άνθρωποι, σκλάβοι της φιλαυτίας τους, δεν παραμένουν κλεισμένοι στο «Εγώ», στον «κόσμο» τους- σε οικογένεια, φιλίες, κόμματα, «κλίκες», κοινωνικές τάξεις; Μέσα στις απάνθρωπες κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες της εποχής μας,                                                                                      εκατομμύρια ανθρώπων, θύματα ενός σκληρού, απρόσωπου και άδικου Συστήματος, δεινοπαθούν και εξαθλιώνονται, με τη διεθνή ολιγαρχία του πλούτου να απολαμβάνει ασυγκίνητη, μέσα στη χλιδή, και να εκμεταλλεύεται πολλαπλώς τους καρπούς του μόχθου των πολλών και τα αγαθά του ευλογημένου πλανήτη. Από μύρια στόματα πονεμένων και δυστυχισμένων ανθρώπων αναρίθμητες «σιωπηλές κραυγές», παρόμοιες με του Παραλυτικού, ακούγονται, για βοήθεια στα προβλήματά τους: «άνθρωπον ουκ έχω»!

Άγιοι Πατέρες, στη θεραπεία του Παραλυτικού βλέπουν το συμβολισμό του Βαπτίσματος, με την καθαρτική δύναμη του Αγίου Πνεύματος και τις δωρεές Του.  Μέσα από τιτάνιους αγώνες, θλίψεις και σκληρές δοκιμασίες, ο άνθρωπος αναδεικνύεται ήρωας. Με την υπομονή, την ανθρωπιά και την αξιοπρέπεια εξυψώνεται μέχρι τον ουρανό της αγιότητας. Αρκεί να μην αγωνίζεται μόνος, γιατί ο κίνδυνος της φιλαυτίας καραδοκεί να διαλύσει ό,τι ωραίο υπάρχει μέσα του. Εμείς, δικαιολογούμαστε να λέμε ότι «δεν έχομε άνθρωπο»; Καταπολεμώντας τη νόσο του  ατομικισμού, με πίστη κι ελπίδα  στον Ένα και μοναδικό Ιατρό των ψυχών και των σωμάτων, τον Ιησού Χριστό, και προστρέχοντας στο «Θεραπευτήριο» της Εκκλησίας Του, ας τον παρακαλούμε μαζί με τον υμνογράφο:

 «Την ψυχήν μου Κύριε, εν αμαρτίαις παντοίαις και ατόποις πράξεσι, δεινώς παραλελυμένην, έγειρον τη θεϊκή σου επιστασία, ώσπερ και τον Παράλυτον ήγειρας πάλαι, ίνα κράζω σεσωσμένος. Οικτίρμον δόξα, Χριστέ, τω κράτει σου» (Κοντάκιον Κυριακής).

Νίκος Σιγανός, θεολόγος

Ενορία Ευαγγελίστριας – Λήψη από ελικόπτερο

Κοπή Βασιλόπιτας με τον Κώστα Μακεδόνα 21/1/2018

Χριστουγεννιάτικες μελωδίες από την χορωδία της ενορίας Ευαγγελίστριας Αγίου Νικολάου

Παρασκευή πρόσφορου

     

Επισκέπτες της Ιστοσελίδας

RSS Ορθόδοξος Συναξαριστής

  • Το εορτολόγιο της ημέρας
    ..:: Ορθόδοξος Συναξαριστής ::..Σήμερα 19/08/2019 εορτάζουν:Άγιος Ανδρέας ο Στρατηλάτης και οι δύο χιλιάδες πεντακόσιοι ενενήντα τρεις Μάρτυρες, που μαρτύρησαν μαζί μ' αυτόνΌσιος Θεοφάνης ο νέος και θαυματουργόςΆγιοι Τιμόθεος, Αγάπιος και ΘέκλαΆγιοι Ευτυχιανός ο στρατιώτης και ΣτρατήγιοςΌσιος Γεννάδιος της Κοστρομά
Go To Top