ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ (Ματθ. Ιε΄,31-46)

20,Φεβ

«Γρηγορείτε, ότι ουκ οίδατε ποία ώρα ο Κύριος υμών έρχεται»

Είδαμε στο Ευαγγέλιο της περασμένης Κυριακής την άπειρη ευσπλαχνία του Θεού, που περιμένει τους ανθρώπους να επιστρέψουν κοντά Του. Η αγάπη είναι η υψίστη εντολή που κυριαρχεί στο Ευαγγέλιο και στη ζωή της Εκκλησίας. Στη σημερινή ευαγγελική περικοπή περιγράφεται παραστατικά η Δευτέρα, φρικτή και ένδοξη Παρουσία του Χριστού. Θα προσπαθήσουμε να προσεγγίσουμε τα βασικότερα στοιχεία της  Παραβολής, την οποία ο ίδιος ο Κύριος παρουσίασε, ώστε να μη μπορεί κανείς να αμφιβάλλει για τα επερχόμενα στο τέλος της Ιστορίας του κόσμου.

Ιδού λοιπόν, που ο Υιός του Ανθρώπου θα έλθει ως Κριτής της Οικουμένης, σαν βασιλιάς με όλη μεγαλοπρέπεια και τη δόξα Του, περιτριγυρισμένος από τους αγγέλους Του. Αλλά θα προηγείται το Μέγα Σημείο Του: ο πανένδοξος Σταυρός, που θα αγκαλιάζει το Σύμπαν και που η λαμπρότητά του θα ξεπερνάει κι αυτήν του ηλίου! Η Κρίση έρχεται να τονίσει τη Δικαιοσύνη του Θεού, που ο Ίδιος την πρόβαλλε ως βασική ανάγκη στις σχέσεις των ανθρώπων και μακάριζε εκείνους που την εφαρμόζουν και ίσως να διώκονται γι’ αυτήν. Κι αφού με τόση έμφαση τόνιζε την αξία της, γιατί να την παραγκωνίσει Εκείνος; Μήπως, για να αποθρασύνονται  και να εφησυχάζουν οι ασεβείς, οι σκληροί, οι ασυνείδητοι, οι αμετανόητοι, επικαλούμενοι, τάχατες, το έλεος του Θεού;

Η Ανάσταση του Κυρίου προμηνύει την κοινή, ταυτόχρονη ανάσταση όλων των ανθρώπων. Κι έρχεται εκείνη η ώρα, που όλοι ανεξαιρέτως οι άνθρωποι-χριστιανοί, αλλόπιστοι, άπιστοι και ειδωλολάτρες, ζώντες και κεκοιμημένοι-με το σάλπισμα των αγγέλων εγείρονται από τα μνήματα κι από όπου αλλού βρίσκονται και συνάζονται μπροστά στον Κύριο, για να κριθούν οριστικά και να λάβουν καθένας την «αμοιβή» του! Όντως φρικτή θα είναι η ημέρα της Κρίσεως- που κανείς βέβαια δε γνωρίζει το χρόνο της πραγματοποιήσεώς της. Τότε, «βίβλοι ανοίγονται, και πράξεις ελέγχονται, και τα κρυπτά του σκότους δημοσιεύονται»! Αλήθεια, πόσες φορές δεν ακούσαμε το Χριστό να διαβεβαιώνει ότι στη Βασιλεία Του δεν θα εισέλθουν εκείνοι που του λένε «Κύριε, Κύριε», οι τυπολάτρες, αλλά όσοι εφαρμόζουν το θέλημα Του;  Ακόμη και θαύματα αν έκαναν με την επίκληση του ονόματός Του, αν ήταν σκληρόκαρδοι, ευσεβοφανείς, δε θα πάνε κοντά Του. Τώρα λοιπόν ξεκαθαρίζει εντελώς ότι το κριτήριο του διαχωρισμού των ανθρώπων θα είναι η αγάπη. Είναι, όπως έλεγε ο μακαριστός π. Γεώργιος Μεταλληνός, «ο παγκόσμιος νόμος της ανθρωπιάς, στον οποίο συναντώνται όλοι, χριστιανοί και μη…Στο νόμο αυτό δεν υπάρχει χώρος για προφάσεις και δικαιολογίες. Η πείνα, η δίψα, η γύμνια, η αρρώστια, η φυλακή, βοούν, δεν μπορούν να μείνουν κρυφά, για να έχει το δικαίωμα να ισχυρισθεί κάποιος πως δεν τα πρόσεξε. Δεν μπορεί να τ’ αγνοήσει κανείς, αν δεν έχει τελείως αχρειώσει μέσα του την εικόνα του Θεού».

 Πρόκειται βέβαια για την ανυπόκριτη, ανιδιοτελή, έμπρακτη αγάπη. Αλλά, αν προσέξουμε, θα δούμε ότι στο κέντρο κάθε φιλάνθρωπης δραστηριότητας ο Χριστός τοποθετεί τον εαυτό Του, λέγοντας, «εμοί εποιήσατε». Εδώ ίσως εμπεριέχεται το άφθαστο μεγαλείο της Πίστης μας, καθώς ο Αρχηγός της, ο Ιησούς Χριστός, όχι μόνο υπέφερε και σταυρώθηκε για μας, αλλά ταυτίζεται με κάθε πάσχοντα άνθρωπο και αναδεικνύει την αξία του προσώπου. Έτσι λοιπόν καρποφορεί, όχι ατομικιστικά, ηθικιστικά, αλλά ως «Χριστοκεντρική», λυτρωτική, αυθεντική, η αγάπη. Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης λέει ότι, «εάν τις είπη ότι αγαπώ τον Θεόν, και τον αδελφόν αυτού μισή, ψεύστης εστίν». Μα, μήπως μπορεί να υπάρξει και προς το συνάνθρωπο πραγματική αγάπη, χωρίς αναφορά στην πηγή της, το Θεό;  Σύμφωνα με το Λόγο του Θεού και των Πατέρων, οι χριστιανοί οφείλουν να γνωρίζουν την «τάξη της αγάπης» και τις «σταυρικές» διαστάσεις της: Θεός-άνθρωπος-κόσμος. Διαφορετικά, μέσα στην Παγκοσμιοποίηση και την ολοένα και περισσότερο προωθούμενη «πολυπολιτισμικότητα», κινδυνεύουν να γίνουν θύματα μιας απρόσωπης «φιλανθρωπίας», που συχνά αντιστρατεύεται και  ανταγωνίζεται το έργο της Εκκλησίας και την οικουμενική αποστολή της. Σε τελευταία ανάλυση, όχι μόνο τα «καλά έργα», αλλά ολόκληρη τη ζωή μας πρέπει να εγκεντρίσουμε στην Εκκλησία, που είναι Σώμα Χριστού, Θεανθρώπινη κοινωνία. Μόνο σ’ αυτή την εσχατολογική, αιώνια προοπτική μπορεί να κατανοηθεί ο ασύλληπτος δυναμισμός της «προίκας» της εντολής της αγάπης, που, κατά τον Απόστολο, «ουδέποτε εκπίπτει».

Στο Σύμβολο της Πίστεως ομολογούμε ότι προσδοκούμε την ανάσταση των νεκρών και την Αιώνια ζωή, με τη Δευτέρα Παρουσία του αγαπημένου μας Κυρίου. «Ω, ποία ώρα τότε»! Μακάρι, αγαπητοί μου, η σημερινή Παραβολή να γίνει αφορμή για ανάνηψη και βαθύτερη μελέτη, ώστε να αντιληφθούμε την κρισιμότητα εκείνων των γεγονότων που περιγράφει η Αγία Γραφή, αλλά καλύπτονται από πέπλο μυστηρίου. Η πίστη και η αγάπη του Θεού, η ορθή ερμηνεία του Λόγου Του, η συνεχής εγρήγορση, ο  αδιάλειπτος πνευματικός αγώνας και η δεκτικότητα της Θείας Χάρης μπορούν να συμβάλουν στη μείωση του φόβου μας και στη γλυκιά προσμονή της αναστάσιμης χαράς και της τρυφής του Παραδείσου.

Νίκος Σιγανός, θεολόγος

Ενορία Ευαγγελίστριας – Λήψη από ελικόπτερο

Κοπή Βασιλόπιτας με τον Κώστα Μακεδόνα 21/1/2018

Παρασκευή πρόσφορου

     

Επισκέπτες της Ιστοσελίδας

3147917

RSS Ορθόδοξος Συναξαριστής

  • Το εορτολόγιο της ημέρας
    ..:: Ορθόδοξος Συναξαριστής ::..Σήμερα 09/04/2020 εορτάζουν:Άγιος Ευψύχιος που μαρτύρησε στην ΚαισαρείαΆγιος Βάδιμος οσιομάρτυρας και οι επτά Μαθητές τουΆγιος Αυδιήσιος και οι συν αυτόν μάρτυρεςΌσιος Ακάκιος επίσκοπος ΑμίδηςΜετακομιδή των ιερών λειψάνων της Αγίας Μόνικας εις ΡώμηΓια την Αγία Υπομονή βλέπε στις 5 Απριλίου.
Go To Top