ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΗ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

14,Σεπ
(Μάρκ.η΄,34-38,Θ΄1)

Συμπόρευση με το Χριστό

          Με τα μάτια της ψυχής μας στραμμένα  στο Τρισμακάριστο Ξύλο, ακολουθούμε νοερά τον Ιησού στη Γαλιλαία, λίγο πριν ξεκινήσει την τελευταία πορεία Του προς την Αγία Πόλη για το Πάσχα. Πολλές φορές προέλεγε τα Πάθη και την Ανάστασή Του, για να μη βρεθούν απροετοίμαστοι οι μαθητές μπροστά στο Θείο Δράμα. Σε μια τέτοια ευκαιρία προσκαλεί το πλήθος μαζί μ’ αυτούς και τους λέει όσα μας εκθέτει η ευαγγελική περικοπή της Κυριακής:

«Όποιος θέλει να με ακολουθήσει, ας απαρνηθεί τον εαυτό του, ας σηκώσει το σταυρό του και ας με ακολουθήσει.. Όποιος χάσει τη ζωή του εξαιτίας μου και εξαιτίας του ευαγγελίου, θα τη σώσει. Τι θα ωφεληθεί ο άνθρωπος, αν κερδίσει όλο τον κόσμο, αλλά χάσει την ψυχή του; Ή τι μπορεί να δώσει ο άνθρωπος αντάλλαγμα για την ψυχή του; Γιατί όποιος ντραπεί εμένα και τη διδασκαλία μου, και ο Υιός του ανθρώπου θα αισθανθεί ντροπή γι’ αυτόν, όταν θα έρθει μέσα στη δόξα του Πατέρα του μαζί με τους αγίους αγγέλους… Υπάρχουν μερικοί ανάμεσα σ’ αυτούς που βρίσκονται εδώ, που δε θα γευτούν θάνατο, πριν δουν να έρχεται δυναμικά η Βασιλεία του Θεού».

Ο σεβασμός της ελευθερίας του ανθρώπου από το Δημιουργό ίσως να είναι το πιο σημαντικό προνόμιό του. Ο Κύριος και Δεσπότης διακριτικά επιζητεί την αγάπη μας. Μας θέλει και μας ονομάζει φίλους Του. Και ασφαλώς μπορούμε να είμαστε και να νιώθουμε τέτοιοι, ως πλασμένοι «κατ’ εικόνα και ομοίωσή» Του. Το ζήτημα, ωστόσο, είναι πώς χρησιμοποιούμε το θεϊκό χάρισμα της ελευθερίας.  Θαυμάζομε τους μαθητές του Κυρίου, καθώς και όσους τον ακολούθησαν αργότερα: όλους τους αγίους, που μιμήθηκαν τους Αποστόλους. Ασφαλώς, ο δρόμος Του δεν ανοίγει χωρίς θυσίες. Ζητάει από μας την απάρνηση του παλιού εαυτού μας, με όλες τις κακές συνήθειες, τις αδυναμίες, τα πάθη. Γι’ αυτό και  οφείλουμε να «σηκώνουμε τους σταυρούς» της ζωής, όχι απλώς με υπομονή, αλλά, στραμμένοι προς τον Εσταυρωμένο Κύριο, που υπέφερε όσο κανείς άνθρωπος, ταπεινωμένος, περιφρονημένος και εγκαταλελειμμένος σχεδόν από όλους, στο έσχατο σημείο του πόνου. Πρόκειται για έναν αγώνα για απόκτηση του φρονήματος Εκείνου, που, κατά τον Απόστολο, ενώ ήταν Θεός, «εταπείνωσεν εαυτόν μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού» (Φιλ.Β΄,5-8).

Η ύψιστη, αναπαλλοτρίωτη αξία του ανθρώπου εντοπίζεται  στη θεοειδή ψυχή του. Γι’ αυτήν ο Υιός και Λόγος του Θεού σαρκώθηκε, ταπεινώθηκε, υπόφερε,  σταυρώθηκε.  Και ζητάει τη στράτευση και διακονία μας στην υπηρεσία του Ευαγγελίου κι όχι στις υπαγορεύσεις και τα θελήματα του αμαρτωλού και σε αποστασία πορευμένου κόσμου. Ανάλογη, βέβαια, με τη στάση μας σ’ αυτό το εγερτήριο σάλπισμα του Χριστού θα είναι, σύμφωνα με το Λόγο Του, και η θέση μας κατά τη Δευτέρα Παρουσία. Η ευαγγελική περικοπή επισφραγίζεται με τη διαβεβαίωσή Του ότι πολλοί από τους ακροατές Του, πριν πεθάνουν, θα αξιωθούν να δουν να έρχεται δυναμικά η Βασιλεία του Θεού! Εννοώντας, προφανώς, την ίδρυση της Εκκλησίας την ημέρα της Πεντηκοστής.

 Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ο Κύριος χαρακτηρίζει τον κόσμο «πονηρό», παρομοιάζοντάς τον με τις πόρνες. Μήπως και ο σύγχρονος άνθρωπος δεν απαρνιέται και δεν προδίνει συνεχώς το Δημιουργό, λατρεύοντας αμέτρητους «θεούς» και απίθανα είδωλα κι αφιερώνοντάς τους χρόνο, χρήμα, δυνάμεις, θεσμούς, την ίδια την ψυχή του; Αλλά είναι παρήγορο το γεγονός ότι πολλοί, συνειδητοποιώντας τα αδιέξοδα ενός τρόπου ζωής καταναλωτικού, υλιστικού, ατομοκεντρικού, αναζητούν κάποιον άλλο στην αντίθετη κατεύθυνση, που να οδηγεί σε ανώτερες αξίες. Στο δρόμο της κοινωνικότητας, της προσφοράς, της θυσίας, της αγάπης.

Φίλοι μου, ο ζωοποιός Σταυρός του Χριστού είναι εγγεγραμμένος  βαθιά στην ύπαρξη των Ορθοδόξων πιστών, από τη στιγμή της βαπτίσεώς τους. Όχι δηλαδή μόνο σε χώρους εξωτερικούς και ιερούς, αλλά προ παντός, στο νου και στην καρδιά τους. Σταυρός: σύμβολο πίστεως και ομολογίας. Στήριγμα στη ζωή μας. Όπλο ακατανίκητο κατά των δαιμόνων. Θύρα του Παραδείσου. Μέγα καύχημα και δόξα της Εκκλησίας! Με την Ύψωσή του να δεσπόζει στις αρχές του νέου Εκκλησιαστικού Έτους και του Φθινοπώρου, είναι ευκαιρία να ξαναψάξουμε το ρόλο της εναλλαγής των εποχών, καθώς και το νόημα των εκκλησιαστικών Εορτών και αργιών, τις οποίες μέσα σε πολύ αντίξοες συνθήκες οι πρόγονοί μας πραγματικά τηρούσαν, με προτεραιότητες και επιλογές, σαν αυτές που ορίζει ο Χριστός: ανάμεσα στα υλικά αγαθά και τον κόσμο, από τη μια μεριά, και στην ψυχή και την αιώνια ζωή, από την άλλη.

 Τελικά: «Ο καθένας μας πρέπει να δεχτεί το Χριστό με όλη του την ψυχή και όλη του την ελπίδα. Σε όποιο σκοτάδι κι αν βρίσκονται οι άνθρωποι, όσο μεγάλος κι αν είναι ο θρίαμβος του κακού στον κόσμο, η καρδιά μας γνωρίζει ακόμη και ακούει τα λόγια, «θαρσείτε, εγώ νενίκηκα τον κόσμον» (Αλέξανδρος Σμέμαν («ΕΟΡΤΟΛΟΓΙΟ», σελ. 50).

Νίκος Σιγανός, θεολόγος

Ενορία Ευαγγελίστριας – Λήψη από ελικόπτερο

Κοπή Βασιλόπιτας με τον Κώστα Μακεδόνα 21/1/2018

Παρασκευή πρόσφορου

     

Επισκέπτες της Ιστοσελίδας

3094805

RSS Ορθόδοξος Συναξαριστής

  • Το εορτολόγιο της ημέρας
    ..:: Ορθόδοξος Συναξαριστής ::..Σήμερα 21/11/2019 εορτάζουν:Εισόδια της ΘεοτόκουΌσιος Προκόπιος της Βιάτκα ο δια Χριστόν σαλόςΣύναξη της Παναγίας Χαβιαράς στην ΒέροιαΣύναξη της Παναγίας της Χοζοβιώτισσας στην ΑμοργόΣύναξη της Παναγίας της Οδηγήτριας στην ΚίμωλοΣύναξη της Παναγίας της Μαλτέζας στην ΣαντορίνηΣύναξη της Παναγίας της Κουνίστρας στην ΣκιάθοΣύναξη της Παναγίας στο Κακόβολο της ΚύθνουΣύναξη της Παναγίας των Εισοδίων (του […]
Go To Top