ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΖ΄  ΛΟΥΚΑ (ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ) ( ΙΕ΄, 11-32)

15,Φεβ

«Επιστροφή στο δικό μας Σπίτι»

Πάλι «μπλέκει» ο Ιησούς με τους Γραμματείς και τους Φαρισαίους, που γογγύζουν εναντίον Του, γιατί συναναστρέφεται τελώνες και αμαρτωλούς και τρώει μαζί τους! Τότε Εκείνος λέει ωραιότατες παραβολές, μήπως και καταλάβουν τη μεγάλη αξία της μετάνοιας, που κάνει να πανηγυρίζουν στον Ουρανό οι άγγελοι του Θεού. Σ’ αυτές προσθέτει και τη σημερινή, για την οποία δικαίως ειπώθηκε ότι, κι αν χανόταν το Ευαγγέλιο και σωζόταν μόνο αυτή, θα αρκούσε να αναπληρώσει όλη τη διδασκαλία του Χριστού!

Ιδού λοιπόν ο δυστυχισμένος πατέρας με τους δυο γιους, κι ο μικρότερος να ζητάει το μερίδιο της περιουσίας του. Το παίρνει κι αναχωρεί για μακρινό τόπο. Εκεί το κατασπατάλησε, κάνοντας άσωτη ζωή. Για να επιβιώσει, αναγκάστηκε να γίνει χοιροβοσκός, συντρώγοντας με τα γουρούνια! Ζώντας σε άθλιες συνθήκες, συνειδητοποιεί το τραγικό λάθος του στην επιλογή του τρόπου ζωής του. Και τότε αποφασίζει να γυρίσει στο πατρικό σπίτι, να ζητήσει συγχώρηση και να γίνει ένας απλός εργάτης! Ki ο πονεμένος πατέρας, που ούτε στιγμή δεν έπαψε να τον σκέφτεται και να τον περιμένει, τον υποδέχεται με ανοικτή αγκαλιά και άφατη χαρά. Δίνει δε εντολή να τον ντύσουν και να τον στολίσουν, για να γιορτάσουν το γεγονός, σφάζοντας το πιο καλοθρεμμένο μοσχάρι. Στο μεταξύ, πλησιάζει στο σπίτι ο μεγάλος γιος, μα αρνείται να συμμετάσχει στο γλέντι. Συνεπής, εργατικός, φρόνιμος, αλλά σκληρόκαρδος, δεν μπορεί να συγχωρήσει τον αδελφό του, μα ούτε τον πατέρα του, θεωρώντας τον άδικο απέναντί του. Κι εκείνος τον διαβεβαιώνει πως δεν τον αδίκησε και τον καλεί να γιορτάσουν και να χαρούν όλοι μαζί, γιατί ο αδελφός του: «νεκρός ήταν και αναστήθηκε, χαμένος και ευρέθη»!

Στεκόμαστε με δυσαρέσκεια μπροστά στο νέο που εγκαταλείπει το πατρικό σπίτι, όπου απολάμβανε με απλοχεριά όλα τα αγαθά, και μπαίνει σε μια περιπέτεια άνευ προηγουμένου, κυνηγώντας την ευτυχία σ’ ένα τρόπο ζωής ανεύθυνο, αναξιοπρεπή, εξευτελιστικό. Στεναχωριόμαστε και για τους νέους που μπλέκονται σε κακές συναναστροφές και λιμοκτονούν μακριά από την οικογενειακή θαλπωρή-ίσως σήμερα να σπάνε βιτρίνες, να καίνε, να ληστεύουν, να καταστρέφουν ξένες περιουσίες. Ή, να φυτοζωούν και να χάνονται σε σκοτεινές ατραπούς, στις παγίδες του θανάτου. Θαυμάζουμε τον πλούτο των δωρεών και των χαρισμάτων που μας παρέχει ο Κύριος. Αλλά, το κρίσιμο ερώτημα είναι, πώς και γιατί τα χρησιμοποιούμε. Κρίμα κι άδικο να χαραμίζονται ταλέντα και δυναμισμός μικρών και μεγάλων σε ανόητες δραστηριότητες, που τρέφουν και γιγαντώνουν τη ματαιοδοξία, την αλλοφροσύνη, τον εκτροχιασμό του ανθρώπου από τον αληθινό προορισμό του. Με τον άσωτο γιο φαίνεται να μοιάζει ο σύγχρονος άνθρωπος. Διακηρύσσοντας το «θάνατο» του Θεού, διώχνοντάς τον μακριά, εξορίζοντάς τον στον «ουρανό», νομίζει ότι απελευθερώνεται, ενώ κατά βάθος σκλαβώνεται στα πάθη του, φτάνοντας στα όρια της αυτοκαταστροφής και του αφανισμού, ακόμη και της ίδιας της ζωής στον πλανήτη Γη!

Ωστόσο, παρακολουθούμε και χαιρόμαστε για την  απόφαση της επιστροφής του παραστρατημένου νέου στο πατρικό σπίτι. Σίγουρα συνειδητοποίησε την αποτυχία του. Βίωσε στο έπακρο την απουσία της πατρικής αγάπης. Έτσι, δυναμικά, θαυματουργικά λειτουργεί ο σπινθήρας της συνειδήσεως-της «φωνής του Θεού»- στα βάθη της ανθρώπινης ψυχής. Μπορεί ανά πάσα στιγμή να ανάψει και να φωτίσει τα σκοτάδια της υπάρξεώς μας. Εδώ μπορούμε να εντοπίσουμε την ουσία της μετάνοιας. Την καταπληκτική δύναμή της. Μόνο που, για να τη ζήσουμε, απαιτείται αποφασιστικότητα και τόλμη. Κι επίσης, προϋποθέτει ορθή πίστη. Όχι βέβαια σ’ ένα «θεό»- τιμωρό, «χωροφύλακα», μα στον Αληθινό Θεό, που είναι η Αγάπη. Με το άπειρο έλεος. Αυτό είναι το μεγαλείο της Παραβολής, που «από μόνη της είναι ολόκληρο ευαγγέλιο μυστηρίου και διδαχής» ( Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς). Νιώθουμε να αποπνέει συγχωρητικότητα, καταλλαγή, ελπίδα. Με τόσους όμορφους συμβολισμούς- τη στολή, το δακτυλίδι, τα υποδήματα, το ξεφάντωμα- δείγματα της τρυφής του Παραδείσου. Όμως, παγιδευμένοι συχνά, σαν το μεγάλο γιο, στη φιλαυτία μας, δε βλέπουμε την απροσμέτρητη θεία μεγαλοψυχία. Θεωρώντας τούς εαυτούς μας «δίκαιους», κινούμαστε στην ίδια «συχνότητα» με κείνη των Φαρισαίων. Μα, αυτός ο τρόπος σκέψης και συμπεριφοράς αποτελεί «κίνδυνο-θάνατο» στην πνευματική μας ζωή.

Πολλοί χριστιανοί λένε ειρωνικά πως «γιορτάζουνε» αυτή την Κυριακή. Μακάρι να νιώθαμε πραγματική γιορτή, ως «άσωτοι», αλλά μετανοημένοι. Σαν τα διαβατάρικα πουλιά, περιπλανώμενοι σ’ ένα κόσμο «ραγισμένο», βιώνουμε την αποξένωση, τη μοναξιά, τη βαρβαρότητα, τη συνεχή δολοφονία της πίστης και της αγάπης. Αλλά, «ιδού νυν καιρός ευπρόσδεκτος, ιδού καιρός μετανοίας». Η κατανυκτικότατη περίοδος του Τριωδίου προσφέρεται άριστα για το ξεκίνημα μιας νέας πορείας, αναζήτησης της ένθεης ζωής, με την επιστροφή μας στην αγκαλιά του Σπλαχνικού Πατέρα. Η Εκκλησία μάς προσκαλεί εκεί ακριβώς: στο δικό μας, αιώνιο «Σπίτι».

Νίκος Σιγανός, θεολόγος

Ενορία Ευαγγελίστριας – Λήψη από ελικόπτερο

Κοπή Βασιλόπιτας με τον Κώστα Μακεδόνα 21/1/2018

Παρασκευή πρόσφορου

     

Επισκέπτες της Ιστοσελίδας

3147913

RSS Ορθόδοξος Συναξαριστής

  • Το εορτολόγιο της ημέρας
    ..:: Ορθόδοξος Συναξαριστής ::..Σήμερα 09/04/2020 εορτάζουν:Άγιος Ευψύχιος που μαρτύρησε στην ΚαισαρείαΆγιος Βάδιμος οσιομάρτυρας και οι επτά Μαθητές τουΆγιος Αυδιήσιος και οι συν αυτόν μάρτυρεςΌσιος Ακάκιος επίσκοπος ΑμίδηςΜετακομιδή των ιερών λειψάνων της Αγίας Μόνικας εις ΡώμηΓια την Αγία Υπομονή βλέπε στις 5 Απριλίου.
Go To Top