ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΓ΄ΛΟΥΚΑ (ΙΗ΄,18-27)

22,Νοέ

Το κάλεσμα στο δρόμο του Χριστού

          Για άλλη μια φορά το Ευαγγέλιο φέρνει μπροστά μας  το θέμα του πλούτου, των υλικών αγαθών, της εγκόσμιας ζωής. Η περιπέτεια του πλούσιου νέου της σημερινής περικοπής και ο δρόμος που ανοίγει ο Χριστός, μας δίνουν την ευκαιρία να ψηλαφήσουμε σπουδαία ζητήματα, επίκαιρα, και δικά μας.

Ο νεαρός άρχοντας, μ’ όλες τις προκλήσεις της καθημερινής ζωής, μέσα στην πλησμονή των υλικών αγαθών, νιώθει να «πνίγεται». Γι’ αυτό ζητάει επειγόντως να «αναπνεύσει».  Εξ αρχής φαίνεται πολύ διαφορετικός από τους γνωστούς πλουσίους των Παραβολών. Δεν είναι απόλυτα προσκολλημένος στα εγκόσμια. Έχει κι άλλα ενδιαφέροντα. Πνευματικές αναζητήσεις. Ψάχνοντας το  νόημα της ζωής, τρέχει στον Ιησού. Προσφωνώντας Τον αγαθό, του δίνει αφορμή να υποδηλώσει τη θεϊκή Του υπόσταση, λέγοντας ότι ένας είναι πράγματι αγαθός, ο Θεός. Στη συνέχεια, ο Κύριος παραπέμπει στο Μωσαϊκό Νόμο. Κι ο πλούσιος δηλώνει ότι τον εφαρμόζει από τα νεανικά του χρόνια.

Σίγουρα θαυμάζομε τον άνθρωπο αυτό. Και νομίζω ότι πολλοί  θα τον ήθελαν ως πρότυπο για τον τρόπο ζωής του. Μάλιστα, νιώθουν μια ικανοποίηση, καθώς πιστεύουν ότι τηρούν τις Δέκα Εντολές. Καμαρώνουν για την «ηθική» τους. Ακόμα, προβάλλουν και τη «φιλανθρωπία» τους, τις «καλές» τους πράξεις! Αλλά, ας αναρωτηθούμε γιατί ο άρχοντας αυτός δε νιώθει απόλυτα ευτυχισμένος. Και προχωρώντας πιο πέρα: γιατί ήρθε στη γη ο Χριστός; Προφανώς, όχι για να επαναλάβει το Νόμο. Ούτε, βέβαια, για να προσθέσει, ως άλλος ένας προφήτης ή σοφός, κάποιες σπουδαίες εντολές. Όσοι τον θεωρούν ως έναν ηθικολόγο ή «κοινωνικό αναμορφωτή» κι όλα τα συναφή, είναι πλανεμένοι, γιατί στην ουσία, αρνούνται τη θεότητά Του, κι ας μην το ομολογούν.

Βλέποντας ο Κύριος την ανησυχία του νέου, προχωρεί στην πιο τολμηρή πρότασή Του: του λέει να πουλήσει τα υπάρχοντά του, να μοιράσει τα χρήματα στους φτωχούς και να τον ακολουθήσει! Φτάνομε έτσι στη Χριστοκεντρική ακτημοσύνη, που οδηγεί στη Βασιλεία του Θεού. Όμως, δεν ήταν καθόλου εύκολη μια τέτοια επιλογή. Στο δίλημμα, να διαλέξει ανάμεσα στους εγκόσμιους και τους ουράνιους θησαυρούς, ο άνθρωπος αυτός προτίμησε τους πρώτους. Οι άγιοι Πατέρες βλέπουν το πάθος της φιλαργυρίας να υποκρύπτεται σ’ όλη αυτή την περιπέτεια, αλλά να κυριαρχεί ιδιαίτερα την πιο κρίσιμη στιγμή. Έτσι, ο άρχοντας που ποθούσε την αιωνιότητα, δεν τόλμησε να αλλάξει τη ζωή του. Δεν  μπόρεσε να πάρει μια τόσο ηρωική απόφαση, όπως έπραξαν οι Μαθητές κι αργότερα, τόσοι Άγιοι της Εκκλησίας. Έφυγε καταστενοχωρημένος, γιατί ήταν πολύ πλούσιος. Έχασε, έτσι, τη μοναδική ευκαιρία που του δόθηκε για να κερδίσει την αιώνια ζωή.

Η μεγάλη λύπη εκείνου του ανθρώπου έδωσε την αφορμή στον Ιησού να τονίσει με πολλή παραστατικότητα τη δυσκολία των πλουσίων να εισέλθουν στη Βασιλεία του Θεού. Με το διάλογο που ακολούθησε, καθώς τον ρωτούν ποιος, με τέτοιες δυσκολίες, μπορεί να σωθεί, ο Κύριος λέει ότι αυτά που είναι αδύνατα για τους ανθρώπους, για το Θεό είναι δυνατά. Επί πλέον, απαντώντας  στον Πέτρο, διαβεβαιώνει πως όσοι εγκατέλειψαν τα πάντα για τη Βασιλεία του Θεού  θα απολαύσουν πολλαπλάσια, από τώρα και στη Μέλλουσα ζωή. Οι Πατέρες της Εκκλησίας, ως πραγματικοί ποιμένες, αφιλοχρήματοι, ακτήμονες, αφιερωμένοι ολοκληρωτικά στο Χριστό, αγκάλιασαν με αγάπη όλους τους ανθρώπους κι ανάλωσαν τη ζωή τους, διακονώντας τους πάσχοντες αδελφούς Του. Μα και δεν έπαψαν ποτέ να καυτηριάζουν την πλεονεξία, ως «ειδωλολατρία» και να αμφισβητούν την ταξική κοινωνία, ως εκτροπή από το σωστό προορισμό μας, ως συνέπεια των «ασθενειών» της Πτώσης.

Αναλογιζόμενοι τη διαδρομή του χρήματος στην ιστορία της ανθρωπότητας, φρίττουμε μπροστά στις τερατουργίες που διαπράττονται για την απόκτηση, μα και με την κατάχρησή του. Άραγε, έχοντας υπόψη μας τις εμπειρίες της Εκκλησίας μας, με την κοινοκτημοσύνη των πρώτων χριστιανών, τον Κοινοβιακό Μοναχισμό και τους Βίους των Αγίων, δικαιούμαστε να κυριαρχούμαστε από το κοσμικό φρόνημα, διαγράφοντας το θέλημα του Κυρίου; Να συμβιβαζόμαστε με τις κοινωνικές ανισότητες, τα ατέλειωτα δράματα, την εξαθλίωση κοινωνικών στρωμάτων και ολόκληρων λαών, με την απληστία αχόρταγων κερδοσκόπων, που υποκρίνονται πως τάχατες έχουν  και την «ευλογία του Θεού»;

«Πλούσιοι επτώχευσαν και επείνασαν, οι δε εκζητούντες τον Κύριον, ουκ ελαττωθήσονται παντός αγαθού»! Μπορεί, φίλοι μου, να λυπόμαστε τον πλούσιο του Ευαγγελίου για την τελική επιλογή του. Όμως, πόσες ευκαιρίες δε χάνομε κι εμείς, όταν ο Κύριος μάς ζητάει πολύ μικρότερες θυσίες; Μπροστά στο μεγάλο, γενικό κίνδυνο, να προσκολληθούμε στα υλικά αγαθά, αδιαφορώντας για τις ανάγκες των συνανθρώπων μας, ας τον ακούσομε, καθώς συνεχώς μάς διδάσκει με το Λόγο Του και μας δείχνει το σωστό δρόμο. Με το «δεύρο ακολούθει μοι» ζητάει  την ανταπόκριση όλων μας στο σωστικό κάλεσμά Του.

Νίκος Σιγανός, θεολόγος

Ο “Χερουβικός Ύμνος” όπως ακουγόταν στην ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ μέχρι το 1453

Ενορία Ευαγγελίστριας – Λήψη από ελικόπτερο

Κοπή Βασιλόπιτας με τον Κώστα Μακεδόνα 21/1/2018

Παρασκευή πρόσφορου

     

Επισκέπτες της Ιστοσελίδας

3189624

RSS Ορθόδοξος Συναξαριστής

  • Το εορτολόγιο της ημέρας
    ..:: Ορθόδοξος Συναξαριστής ::..Σήμερα 22/09/2020 εορτάζουν:Άγιος Φωκάς Ιερομάρτυρας ο ΘαυματουργόςΆγιος Φωκάς ο κηπουρόςΆγιοι Ισαάκ και ΜαρτίνοςΌσιος Κοσμάς ο ΖωγραφίτηςΆγιοι Είκοσι Έξι Οσιομάρτυρες ΖωγραφίτεςΟσία Παρασκευή του Σάρωφ - ΝτιβέεβοΠεριττώς αναφέρεται από ορισμένους συναξαριστές η μνήμη της Αγίας Δροσίδος κόρης του Tραϊανού, και των πέντε Kανονικών (βλέπε 22 Μαρτίου).ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ ΗΜΕΡΑΣΑπόστολος: Γαλ. ε´ 11 - 21Ευαγγέλιο: Λουκ. γ´ […]
Go To Top