ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΑ΄ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ (Ματθ. ΙΗ΄, 23-35)

22,Αύγ

Αναρίθμητες αληθινές «συγγνώμες»

Πολλές φορές ο Χριστός μιλούσε για τη Βασιλεία των ουρανών, και μάλιστα, με ωραιότατες Παραβολές. Βασική προϋπόθεση της εισόδου μας σ’ αυτήν  θεωρούσε να συγχωρούμε τους συνανθρώπους μας. Ναι, αλλά, μέχρι πού φτάνουν τα όρια της συγχωρητικότητας; Σ’ αυτό το ερώτημα, που το έθεσε ο Πέτρος, έρχεται να απαντήσει το ευαγγελικό ανάγνωσμα αυτής της Κυριακής. Ο Κύριος, με πολύ παραστατικό τρόπο παρουσιάζει ένα σπουδαίο αγώνισμα, που πρώτος Εκείνος έδειξε, εφαρμόζοντας όσα έλεγε, ως την τελευταία στιγμή της επίγειας ζωής Του.

Να, λοιπόν, μπροστά μας ένας βασιλιάς-ο Δημιουργός του Σύμπαντος, ο Αληθινός Θεός. Σ’ Αυτόν υπακούνε τα πάντα: ο ήλιος, οι αμέτρητοι γαλαξίες, η μέρα και η νύκτα, τα άστρα, το φως. Κι ακόμα, ο αόρατος, πνευματικός κόσμος, οι χιλιάδες αρχαγγέλων και μυριάδες αγγέλων, που με ασίγητους κι απερίγραπτους τρόπους συνεχώς και αδιαλείπτως τον υμνούν και τον δοξολογούν. Όλα τα όντα είναι οφειλέτες Του, αλλά, τουλάχιστο στον ορατό κόσμο, περισσότερο ο άνθρωπος. Άραγε, γιατί; Μα, είναι ολοφάνερο: τον δημιούργησε «κατ’ εικόνα και ομοίωσίν» Του-το τελειότερο δημιούργημα, την κορωνίδα της Κτίσεως! Τον όπλισε με ιδιαίτερα χαρίσματα: λογική, δημιουργικότητα, ελευθερία,  κοινωνικότητα, αγάπη! Και όφειλε όλα τούτα  να τα καλλιεργήσει, να τα αυξήσει, για να καρποφορήσουν και να φτάσει, ζώντας σε κοινωνία με το Θεό, να γίνει «κατά Χάρη θεός».

 Όλοι είμαστε «στη δούλεψη» του Θεού. Μα, πώς χρησιμοποιούμε τα προσόντα, τα χαρίσματα, τις δωρεές Του; Δυστυχώς, όχι θεοσεβώς, με ταπείνωση, αλλά, συνήθως, εγωιστικά, με ιδιοτέλεια, ωφελιμιστικά, ατομοκεντρικά. Και, για να μην πάμε μακριά, μπορούμε να παρατηρήσουμε την καθημερινότητά μας, ακόμα και μέσα στην Εκκλησία, όπου υποτίθεται ότι αγωνιζόμαστε για μια «ανώτερη», πνευματική ζωή. Μα, νομίζουμε ότι είμαστε μόνοι κι «αδέσποτοι» στον κόσμο; Οι σκεπτικιστές, οι άπιστοι και οι αφελείς, με μεγάλη ευκολία απορρίπτουν την ύπαρξη του Θεού. Φτιάχνουν θεωρίες επί θεωριών, για να νιώσουν «ελεύθεροι», σαν τη στρουθοκάμηλο που χώνει την κεφαλή της στην άμμο! Κι ενώ ο Διάβολος, ο μεγαλύτερος εχθρός της ανθρωπότητας, σαν το πεινασμένο λιοντάρι ωρύεται ζητώντας «τροφή», οι πονηροί και οι ανόητοι, ίσως άθελά τους, συμμαχούν στις ψευτομαγείες τους, βλασφημώντας την Πίστη, προσβάλλοντας το Χριστό, τα ιερά Μυστήρια, την Εκκλησία.

Όμως, έρχεται η ώρα που ο Βασιλιάς της Κτίσεως καλεί τους «δουλευτάδες»-όλους τους ανθρώπους- να του «αποδώσουν λογαριασμό». Φοβούμαι πως ο «δούλος» της Παραβολής εκπροσωπεί τους περισσότερους συνανθρώπους μας, κατά το χειρότερο τρόπο. Έχει καταχραστεί τα χαρίσματα που του εμπιστεύτηκε ο Θεός, και τώρα κινδυνεύει να πουληθεί αυτός, η γυναίκα του και τα παιδιά του, όπως συνήθιζαν να φέρονται προς τους πτωχευμένους σκλάβους την εποχή του Χριστού. Κατά τους αγίους Πατέρες, εδώ συμβολίζονται όλες οι δωρεές του Αγίου Πνεύματος, που του αφαιρούνται. Επέρχεται η πλήρης αλλοτρίωση, η απεμπόληση της εν ημίν θείας εικόνας.  Μπροστά στο χάος που τους απειλεί, στην άβυσσο της ανυπαρξίας, πολλοί μετανοούν και ζητούν τη μακροθυμία του Θεού. Κι Εκείνος; Ω, πόσο φιλεύσπλαχνος, πόσο συμπονετικός είναι! Κανείς άνθρωπος δεν μπορεί να φανταστεί και να εννοήσει το μέγεθος του θείου ελέους. Την άπειρη αγάπη Του προς όλα τα πλάσματά Του. Να μιλήσουμε για την θεία Ενανθρώπηση, την ταπείνωση, τη συγκατάβαση, τα Θεία Πάθη; Να θυμίσουμε πώς συναναστρεφόταν τις πόρνες, τους τελώνες, τους παρακατιανούς, τους ληστές και τους άνοιξε τις πόρτες του Παραδείσου; Ποιος, στ’ αλήθεια άλλος «θεός» μοιάζει με τον «δικό μας», που στέλνει τον ήλιο σ’ όλη τη γη και βρέχει για δικαίους και αδίκους; Έτσι, συγχωρεί τους μετανοημένους αμαρτωλούς. Τους «σβήνει όλα τα χρέη»!

Θαυμάζομε, βέβαια, και χαιρόμαστε όλα τούτα. Μα, έρχεται η δική μας, σκληρή καθημερινότητα, με τις υποχρεώσεις, τα άγχη, τις δύσκολες συνθήκες. Όχι μόνο τα ανεξόφλητα χρέη, οι τρέχοντες λογαριασμοί, μα, συνολικά ο σύγχρονος τρόπος ζωής, μάς αποξενώνει από πρόσωπα, ανώτερους στόχους, θεσμούς, σχέσεις. Ζητούμε να μας «εξοφλήσουν» τα δανεικά, ασχέτως αν μπορούν οι οφειλέτες. Και το σπουδαιότερο: με τίποτα δε συγχωρούμε όσους μας προκαλούν, μας στενοχωρούν, μας αδικούνε. Πώς, καλέ, να δεχτούμε να προσβάλλουν το «Εγώ», την αξιοπρέπειά μας;

 Αι λοιπόν, η αχαριστία και η σκληροκαρδία δεν οδηγούν πουθενά. Μάλλον, σωστότερα: φέρνουν την «οργή» του Θεού, την άρση της Θείας Χάρης. Η «τιμωρία» Του δεν είναι τίποτε άλλο, από την «κόλαση» που εμείς οι ίδιοι επιλέγουμε και φτιάχνουμε, με την απόρριψη των άλλων. Με τη δολοφονία της αγάπης. Την αυτοκαταδίκη στην ανυπόφορη μοναξιά μας. Ας το δεχτούμε, τελικά: ο δρόμος της Βασιλείας του Θεού δεν μπορεί να ανοίξει χωρίς την απεριόριστη συγχωρητικότητα, σύμφωνα και με την προτροπή και το υπόδειγμα του Κυρίου: «Και άφες ημίν τα ωφειλήματα ημών, ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών». Αμήν!

Νίκος Σιγανός, θεολόγος

Ο “Χερουβικός Ύμνος” όπως ακουγόταν στην ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ μέχρι το 1453

Ενορία Ευαγγελίστριας – Λήψη από ελικόπτερο

Κοπή Βασιλόπιτας με τον Κώστα Μακεδόνα 21/1/2018

Παρασκευή πρόσφορου

     

Επισκέπτες της Ιστοσελίδας

3195854

RSS Ορθόδοξος Συναξαριστής

  • Το εορτολόγιο της ημέρας
    ..:: Ορθόδοξος Συναξαριστής ::..Σήμερα 24/10/2020 εορτάζουν:Άγιος Αρέθας ο Μεγαλομάρτυρας και οι «σὺν αὐτῶ»Αγία ΣεβαστιανήΑγία Γυναίκα και το Άγιο Βρέφος τηςΆγιοι Μάρκος, Σωτήριχος και ΟυαλεντίνοςΆγιος Ακάκιος ο ΠρεσβύτεροςΆγιος ΝέρδωνΌσιος Αρέθας «ὁ ἐν τῷ Σπηλαίῳ»Άγιος Maglorious του SarkΆγιος Σενώχ της Τουρώνης ο ΙαματικόςΠεριττώς αναφέρεται από ορισμένους συναξαριστές η μνήμη του Aγίου Πρόκλου Πατριάρχου Kωνσταντινουπόλεως (βλέπε 20 Νοεμβρίου).ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ […]
Go To Top