ΚΥΡΙΑΚΗ Θ΄ ΤΟΥ ΛΟΥΚΑ (ΙΒ΄, 16-21)

15,Νοέ

Ανάμεσα στη σκλαβιά και στην ελευθερία

Ας  φανταστούμε τον Κύριο να μιλάει σε πλήθος πολύ, όταν τον πλησιάζει κάποιος και του ζητάει να μιλήσει στον αδελφό του, για να μοιράσουν την κληρονομιά τους. Τότε, Εκείνος του απαντάει ότι δεν είναι δικαστής, για να μοιράζει τις περιουσίες των ανθρώπων! Ύστερα εφιστά την προσοχή των ακροατών Του απέναντι στην πλεονεξία και τα πλούτη, γιατί, όσα κι αν είναι, δεν εξασφαλίζουν την αληθινή, την αιώνια ζωή. Για να μπορέσουν να κατανοήσουν καλύτερα τη διδασκαλία Του, προχωρεί στην ωραιότατη Παραβολή.

Έχομε, λοιπόν, έναν πλούσιο γαιοκτήμονα, που τα χωράφια του έδωσαν άφθονη σοδειά. Δεν ξέρομε, βέβαια, πώς τα είχε αποκτήσει, ούτε πόσους ανθρώπους εκμεταλλευότανε σε μια δουλοκτητική κοινωνία. Εργασιομανής, αγχώδης, υποδουλωμένος στην ύλη. Ο πλουτισμός, κέντρο της κοσμοθεωρίας του, υπέρτατος σκοπός της ζωής του. Αγνώμονας προς το Θεό, αχάριστος. Η «καλοτυχία» του, όπως λέει ο Μ. Βασίλειος, ως δυνατός πειρασμός, μάλλον τον παρασέρνει μακριά από το Θεό, που τον ανέχεται, περιμένοντας να μετανοήσει. Υλιστής, όπως ίσως και οι περισσότεροι συνάνθρωποί μας, καθώς εφαρμόζουν ως τρόπο ζωής το απόσταγμα της κοσμοθεωρίας του, «ψυχή μου, ξέγνοιασε, φάε, πιες, να ευχαριστιέσαι»! Όμως, ας αναρωτηθούμε: τί είναι η ψυχή; Μπορεί να χορτάσει με τα «ξυλοκέρατατα» του Υλισμού, που έχει γενικευτεί στην  εποχή μας; Aς θυμηθούμε τί είπε ο Χριστός σε άλλες περιπτώσεις για την ψυχή και γιατί τη θεωρεί ανώτερη από όλο τον κόσμο. Ο πλούσιος του Ευαγγελίου είναι αθεράπευτος εγωιστής. Αλλοτριωμένος από την κοινωνία της αγάπης του Θεού, αποθηριώνεται, «δαιμονίζεται», εκτρέπεται από τον προορισμό της ομοιώσεως προς το Δημιουργό του. Κι ενώ είναι «παρεπίδημος» στη γη, προσωρινός διαχειριστής των αγαθών, νιώθει σαν μεγάλο αφεντικό, ακόμα και των συνανθρώπων του. Δε σκέφτεται πως θα λογοδοτήσει κάποτε για όλα αυτά στον Κριτή της Οικουμένης.

 Λοιπόν, ο ανόητος πλούσιος-κάθε εποχής- διαπράττει ύβρη εναντίον του Θεού και διαρκές έγκλημα κατά των αθώων και ανίσχυρων, τους οποίους εκμεταλλεύεται ως «ληστής» του μόχθου και του ιδρώτα, των δικαιωμάτων-ακόμα και του αίματος-αδύνατων, ανυπεράσπιστων ανθρώπων. Και όσοι θεωρούν τον πλούτο ευλογία του Θεού, μάλλον θα πρέπει να ξαναψάξουν τα κείμενα των Αποστόλων και των Πατέρων, ώστε να ξεκαθαρίσουν αν είναι πάντα τίμια τα μέσα που αποκτάται και πώς πρέπει να τον χρησιμοποιούν, και μάλιστα με βάση το παράδειγμα της ζωής των πρώτων χριστιανών, τον ορθόδοξο Μοναχισμό και τους βίους των Αγίων. Όμως, όσο κι αν εκτραπεί ο άνθρωπος από το δρόμο του Θεού, θα έλθει η φοβερή ώρα του θανάτου. Τότε, όλα τα υλικά αγαθά θα τα χάσει. Ο Θεός λέει στον αχόρταγο, πλεονέκτη: «άμυαλε, αυτή τη νύχτα ζητούνε την ψυχή σου, και όσα ετοίμασες, σε ποιον θα πάνε»;

Εδώ, λοιπόν, πρέπει να προσέξουμε πολύ. Να σκεφτούμε, δηλαδή, ότι τις ψυχές των άπιστων, των άδικων, των αμετανόητων, διεκδικούν οι δαίμονες (τελώνια),ενώ των μετανοημένων και δικαίων παίρνουν οι άγγελοι, για να τις μεταφέρουν «στα χέρια του Θεού»! Έτσι, ο σωματικός θάνατος είναι προσωρινός, μικρός ή μεγάλος «ύπνος», ενώ, ο πνευματικός, που ήδη από τούτη την πρόσκαιρη ζωή έρχεται ως συνέπεια της διακοπής της σχέσης μας με το Θεό, θα διαρκέσει αιώνια, ως η ελεύθερη επιλογή μας. Η ανακεφαλαίωση όλων των παραπάνω γίνεται από τον Κύριο: «Αυτά παθαίνει όποιος μαζεύει πρόσκαιρους θησαυρούς για τον εαυτό του και όχι  τα πλούτη του Θεού» (στ.21).

Ο Θεός στέλνει τον ήλιο, τη βροχή κι όλες τις ευλογίες Του, χωρίς διάκριση, για όλους τους ανθρώπους. Κι όπως ο γεωργός σπέρνει, φυτεύει  και καλλιεργεί τη γη, περιμένοντας να καρπίσει, έτσι κι Εκείνος  θέλει να καλλιεργήσει την ψυχή μας με το Λόγο Του. Να μας οδηγήσει σε μια δίκαιη διαχείριση των αγαθών που απλόχερα μας χαρίζει κι όχι στην αδικία, στη δυστυχία. Εκεί, δυστυχώς, καταντούν οι «άφρονες πλούσιοι» όλων των εποχών, με την κατάχρηση των δωρεών και της ανοχής του Κυρίου. Δυστυχώς, στην εποχή μας, η πλεονεξία φαίνεται να έχει υπερβεί τα όρια.  Η απόκτηση του πλούτου έχει γίνει αυτοσκοπός. Το κυνηγητό του κέρδους, ύψιστη επιδίωξη αδίστακτων, αφρόνων ανθρώπων. Αντί για τη δίκαιη χρήση των αγαθών, η μειοψηφία τα νέμεται σε βάρος της προόδου, της ειρήνης, της ευημερίας, ακόμα και της επιβίωσης λαών και εθνών. Ουσιαστικά, πρόκειται για ένα δρόμο απάνθρωπο, δαιμονικό, που οδηγεί στην παγκόσμια φρίκη.

Αν η πλεονεξία, φίλοι μου, είναι «ασθένεια» της ψυχής, πάθος δυνατό, «καρκίνωμα», τότε καταλαβαίνομε πόσο δύσκολη είναι η θεραπεία της. Και δεν μπορεί να είναι διαφορετική από κείνην που προτείνει ο Χριστός και που επιτυγχάνεται στο «θεραπευτήριο» της Εκκλησίας. Σε αντίθεση με τον πλουτισμό, τη «φυλάκιση» στα υλικά αγαθά και στο «φρόνημα» του κόσμου, η σωτήρια οδός βρίσκεται στην «απεξάρτηση» απ’ αυτά. Στην πραγματική, πνευματική ελευθερία. Στην απόκτηση των θησαυρών του Ουρανού, όπου οδηγεί η εφαρμογή των εντολών και του θελήματος του Κυρίου.

Νίκος Σιγανός, θεολόγος

Ενορία Ευαγγελίστριας – Λήψη από ελικόπτερο

Κοπή Βασιλόπιτας με τον Κώστα Μακεδόνα 21/1/2018

Παρασκευή πρόσφορου

     

Επισκέπτες της Ιστοσελίδας

3104107

RSS Ορθόδοξος Συναξαριστής

  • Το εορτολόγιο της ημέρας
    ..:: Ορθόδοξος Συναξαριστής ::..Σήμερα 15/12/2019 εορτάζουν:Κυριακή των Αγίων ΠροπατόρωνΆγιος Ελευθέριος ο ΙερομάρτυραςΑγία ΑνθίαΆγιος Κορέμμων ο έπαρχοςΆγιοι Δύο ΔήμιοιΆγιος Ελευθέριος ο ΚουβικουλάριοςΑγία Σωσάννα η ΟσιομάρτυςΆγιος Βάκχος ο ΝέοςΌσιος Παύλος ο νέος που ασκήτευε στο Λάτριο όροςΜνήμη Χειροτονίας Αγίου Ιωάννου του ΧρυσοστόμουΆγιος Στέφανος Αρχιεπίσκοπος ΣουρόζαςΑγίος Γουρίας
Go To Top