ΚΥΡΙΑΚΗ Θ¨ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ (Ματθ. ΙΔ΄, 22-34)

08,Αύγ

«Εγώ είμαι Κύριος ο Θεός σας»

«Ποῦ πορευθῶ ἀπὸ τοῦ πνεύματός σου καὶ ἀπὸ τοῦ προσώπου σου ποῦ φύγω;  ἐὰν ἀναβῶ εἰς τὸν οὐρανόν, σὺ ἐκεῖ εἶ, ἐὰν καταβῶ εἰς τὸν ᾅδην, πάρει· ἐὰν ἀναλάβοιμι τὰς πτέρυγάς μου κατ᾿ ὄρθρον καὶ κατασκηνώσω εἰς τὰ ἔσχατα τῆς θαλάσσης,  καὶ γὰρ ἐκεῖ ἡ χείρ σου ὁδηγήσει με».

 Πόσο ωραία διακηρύσσει ο Ψαλμωδός την πανταχού παρουσία του Θεού και την απόλυτη εμπιστοσύνη του σ’ Εκείνον! Ποιος, όμως, είναι ο «ποιών θαυμάσια μόνος» των Ευαγγελίων, που μπορεί να ηρεμεί θάλασσες ταραγμένες και ισχυρούς ανέμους;  Ας δούμε τι  απαντάει η σημερινή ευαγγελική περικοπή.

Είμαστε στη γνωστή από τα προηγούμενα περιοχή της Γαλιλαίας. Έχει προηγηθεί το μέγα θαύμα του πολλαπλασιασμού των άρτων στην έρημο. Πρόκειται να ακολουθήσει ένα άλλο, επίσης εκπληκτικό, διδακτικό όχι μόνο για τους ασταθείς στην πίστη μαθητές, αλλά και για μάς. Με όσα επρόκειτο να ακολουθήσουν, θα λέγαμε ότι «φωτογραφίζεται» η διπλή φύση του Κυρίου: η ανθρώπινη και η θεϊκή. Πριν ακόμα διαλυθούν τα πλήθη, πρόσταξε ο Ιησούς τους μαθητές να μπουν σ’ ένα πλοιάριο, να μεταβούν στην απέναντι όχθη της λίμνης και να τον περιμένουν εκεί. Μόλις απόλυσε τα πλήθη, ανέβηκε στο βουνό να προσευχηθεί. Μονάχα όποιος βρέθηκε μόνος σε δάση, λαγκάδια ή βουνά, και μάλιστα νύχτα, μακριά από τις πολύβουες πολιτείες και τους εκκωφαντικούς ήχους των μηχανών και τον ανθρώπινο συρφετό, αποζητώντας την εσωτερική πνευματική πορεία, μπορεί να καταλάβει τη δύναμη εκείνων των στιγμών, όταν το πνεύμα ξανοίγεται στην απεραντοσύνη και τη μαγεία του διαστήματος, αισθανόμενος-σαν τον Προφήτη Ηλία- την αύρα του Πνεύματος, το μεγαλείο της δημιουργίας, το οξυγόνο που εκπέμπεται από τις παρυφές του Ουρανού!

Στο μεταξύ, πού βρίσκονταν οι μαθητές; Με το πλοιάριο στη μέση της θάλασσας, να δεινοπαθεί από τα κύματα, γιατί ήταν αντίθετος ο άνεμος. Μέσα, δηλαδή, στη δίνη των τρομερών στοιχείων της φύσης, όπως στη διήγηση της Γενέσεως, πριν δημιουργηθεί η γη, τότε που «σκοτάδι σκέπαζε την άβυσσο και δυνατός άνεμος έπνεε πάνω στο νερό»! Ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς σημειώνει ότι τους άφησε σκοπίμως να εκτεθούν στον κίνδυνο, ώστε να νιώσουν πόσο αβοήθητοι ήταν χωρίς Εκείνον. «Αλήθεια-λέει- τι υπέροχη διδαχή είναι αυτή για τους πιστούς, ώστε να μην απελπίζονται όταν βαδίζουν στο δρόμο όπου τους έταξε ο Θεός να πιστέψουν πως Εκείνος φροντίζει γι’ αυτούς…Δοκιμάζει την πίστη του δίκαιου ανθρώπου, όπως κι ο χρυσός στο χωνευτήρι» (ΟΜΙΛΙΕΣ Δ΄, σελ. 177-178).

Κοντεύουν  πια ξημερώματα, κι ο Ιησούς εμφανίζεται ξαφνικά κοντά τους, περπατώντας πάνω στη λίμνη! Κι αν τα ύδατα του Ιορδάνη ποταμού τον «είδαν και φοβήθηκαν» στη Βάπτισή Του, τώρα οι μαθητές τρόμαξαν αφάνταστα και φώναζαν άγρια, νομίζοντάς τον  φάντασμα-ως απειλή του Σατανά! Τότε ο Κύριος τους λέει: «Έχετε θάρρος, εγώ είμαι, μη φοβάστε». Αλλά, η περιπέτεια των μαθητών δεν είχε τελειώσει. Όσα ακολουθούν δείχνουν την τραγικότητα των ανθρώπων που ακροβατούν στο σχοινί της πίστης, που το χαλαρώνει η απιστία. Ο Πέτρος, ο πιο αυθόρμητος μαθητής, ταλαντεύεται ανάμεσα στο Χριστό που τον καλεί κοντά Του, και στο σκοτεινό βυθό της θάλασσας, που απειλεί να τον καταπιεί! Μα, μήπως κάπως έτσι δε νιώθουν και οι περισσότεροι από τους χριστιανούς, με τις πτώσεις και ανορθώσεις και την τρομερή ασυνέπεια ανάμεσα στα λόγια και τις πράξεις; Την οριστική σωτηρία παρέχει ο Κύριος, ελέγχοντας τον Πέτρο για την ολιγοπιστία του-και εμμέσως όλους εμάς. Έπαψε ο άνεμος μόλις ανέβηκαν στο πλοίο, ηρέμησε η θάλασσα, κι όσοι ήταν στο καΐκι προσκύνησαν τον Κύριο, ομολογώντας τη θεότητά Του. Και επέστρεψαν στη Γεννησαρέτ, για να συνεχίσουν ξανά μαζί Του τη δύσκολη πορεία της ζωής.

Ω, Κύριε, ποιος μπορεί να εισχωρήσει στον ψυχικό Σου κόσμο, να προσεγγίσει τις σκέψεις, τα συναισθήματα, τις ενέργειές Σου; Συγχώρα τους θρασείς και ασεβείς που θέλουν να σε «κατεβάσουν» στο επίπεδο των ανθρώπων, με τα πάθη και τις αδυναμίες τους, Εσένα, το μόνο αναμάρτητο που περπάτησε στη γη.  Κάνε μας να στεκόμαστε με συντετριμμένη καρδιά ενώπιόν Σου. Με απόλυτο σεβασμό στις απρόσιτες, μυστικές εκφάνσεις του δυσερμήνευτου προσώπου Σου, καθώς το ένδυμα της σάρκας καλύπτει την άφατη δόξα της θεότητας, την οποία, όπως το εκθαμβωτικό φως του Ηλίου, αδυνατεί να αντικρύσει ανθρώπινος οφθαλμός.

«Αυτοσυστήνεται», θα λέγαμε, φίλοι μου, και σε μας, με πολλούς τρόπους ο  Αόρατος, αλλά πολύ κοντινός μας και φιλεύσπλαχνος Κύριος. Αυτός που είναι το Α και το Ωμέγα του Σύμπαντος, της ζωής και της ευτυχίας των ανθρώπων. Ο Ων, ο προαιώνιος και ο Ερχόμενος ανά πάσα στιγμή στις καρδιές των πιστών, για να τους βεβαιώσει λέγοντας: «Εγώ είμαι, ο Κύριος και Θεός σας»! Με Κείνον «καπετάνιο» στο πλοίο της ζωής μας, κοπάζουν οι άνεμοι των δοκιμασιών, για να ομολογούμε, όπως οι μαθητές: «Είσαι ο Υιός του Θεού του ζώντος και Θεός Αληθινός». Αμήν!

Νίκος Σιγανός, θεολόγος

Ο “Χερουβικός Ύμνος” όπως ακουγόταν στην ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ μέχρι το 1453

Ενορία Ευαγγελίστριας – Λήψη από ελικόπτερο

Κοπή Βασιλόπιτας με τον Κώστα Μακεδόνα 21/1/2018

Παρασκευή πρόσφορου

     

Επισκέπτες της Ιστοσελίδας

3223904

RSS Ορθόδοξος Συναξαριστής

  • Το εορτολόγιο της ημέρας
    ..:: Ορθόδοξος Συναξαριστής ::..Σήμερα 22/01/2021 εορτάζουν:Άγιος Τιμόθεος ο ΑπόστολοςΆγιος Αναστάσιος ο Πέρσης ο ΟσιομάρτυραςΆγιοι Μανουήλ Επίσκοπος, Γεώργιος Επίσκοπος Δεβελτού, Πέτρος Επίσκοπος, Λέων Επίσκοπος Νικαίας, Γαβριήλ, Σιώνιος, Ιωάννης, Λέων, Πάροδος Πρεσβύτερος και άλλοι τριακόσιοι εβδομήντα επτά ΜάρτυρεςΌσιος Αναστάσιος ο ΔιάκονοςΌσιος Ιωσήφ ο ηγιασμένος ο Σαμάκος Όσιος Μακάριος εκ ΡωσίαςΆγιος Ιωάσαφ Φωτιστής της ΑλάσκαςΕύρεσις της Ιεράς Εικόνας […]
Go To Top