ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ ΛΟΥΚΑ (ΙΣΤ΄, 19-31)

30,Οκτ

Με το Χριστό Οδηγό μας

           Τούτη την Κυριακή ο Ευαγγελιστής Λουκάς μάς μεταφέρει στο πνευματικό τραπέζι του Κυρίου, δίνοντας αφορμή για προβληματισμό σε σοβαρότατα ζητήματα, που η διδασκαλία Του θίγει, και εμμέσως υποδεικνύει λύσεις και κατευθύνσεις, αναγκαίες σε τούτη τη ζωή κι όχι παραπέμποντας μόνο στην «άλλη», όπως πολλοί νομίζουν, παρερμηνεύοντας την Αγία Γραφή και υποτιμώντας το ρόλο της Εκκλησίας στην κοινωνία και στον κόσμο.

 Έχομε, λοιπόν, δύο ανθρώπους: ένα πλούσιο και το φτωχό Λάζαρο, που φαίνεται να αποτελεί το κέντρο ιδιαιτέρου ενδιαφέροντος του Κυρίου. Συνυπάρχουν κι οι δυο σ’ αυτή τη ζωή. Αλλά, ο ένας απολαμβάνει τα πάντα, ζώντας μέσα στη χλιδή και στην πολυτέλεια, με ατέλειωτες διασκεδάσεις. Δίπλα στην πόρτα του, ο άλλος γεμάτος πληγές, που τις γλύφουν τα σκυλιά, προσπαθεί να χορτάσει από τα ψίχουλα που πέφτουν από το τραπέζι του πλουσίου! Πεθαίνοντας, οι δρόμοι τους χώρισαν παντοτινά. Και τον μεν φτωχό άγγελοι οδήγησαν στους Κόλπους του Αβραάμ, ο δε πλούσιος στον Άδη υπόφερε πολύ. Στη συνέχεια εξελίσσεται ένας συγκλονιστικός διάλογος ανάμεσα σ’ αυτόν, που εκλιπαρεί λίγη ανακούφιση, και στον Αβραάμ-σύμβολο του Παραδείσου. Η ουσία είναι ότι ο πλούσιος, με τον τρόπο που ζούσε στη γη, οδηγήθηκε μόνος του στην αιώνια τιμωρία, ενώ, αντιθέτως, ο Λάζαρος, στη μακαριότητα του Θεού. Τώρα, ένα αγεφύρωτο χάσμα τους χωρίζει. Μέσα στην αγωνία του, ο πλούσιος θυμάται τα αδέλφια του, που είναι στη γη. Νομίζει πως, αν πάει κάποιος από τους νεκρούς και τους μιλήσει, θα μετανοήσουν και δε θα βρεθούν στην ίδια θέση μ’ αυτόν. Όμως, ο Αβραάμ απαντάει ότι έχουν το Νόμο και τους Προφήτες κι εφ’ όσον δεν τους ακούνε, δεν πρόκειται να πιστέψουν, ούτε κι αν κάποιος νεκρός αναστηθεί!

Από την πρώτη στιγμή αντιλαμβανόμαστε ότι ο Χριστός στρέφει την προσοχή μας προς την αιώνια ζωή και βέβαια η διδασκαλία Του επιβεβαιώνεται στη ζωή της Εκκλησίας και με τις εμπειρίες των Αγίων. Μετά το θάνατο έρχεται η αληθινή, η αιώνια ζωή. Τότε, οι ψυχές βλέπουν το Θεό «πρόσωπο προς πρόσωπο»! Στη «μέση κατάσταση», στην οποία κατά τη διδασκαλία της Εκκλησίας μας βρίσκονται, απολαμβάνουν τις χαρές της Βασιλείας-προσμένοντας την Κρίση- ή υποφέρουν, ανάλογα με το πώς βίωσαν και τι έπραξαν σε τούτη την πρόσκαιρη, αλλά καθόλου μάταιη ζωή!

Εδώ, ακριβώς, πρέπει να αναζητήσουμε και το βαθύτερο σκοπό της παραβολής. Προβάλλοντας μπροστά μας αυτούς τους δύο ανθρώπους, είναι σα να «φωτογραφίζει» τη μεγάλη απόσταση και τις αντιθέσεις πλουσίων και  φτωχών, που υφίστανται διαχρονικά σ’ όλες τις κοινωνίες. Το ζήτημα του πλούτου τίθεται για πολλοστή φορά ενώπιόν μας, με τις τρομερές συνέπειές του για τα άτομα και τις κοινωνίες. Τα υλικά αγαθά, από μέσα για ικανοποίηση βασικών αναγκών και εξασφάλιση αξιοπρεπούς ζωής όλων των ανθρώπων, γίνονται αυτοσκοπός, αντικείμενα λατρείας, πηγές παθών και διαφθοράς, μέσα καταστροφής, θανάτου! Στην πορεία του πλουσίου της Παραβολής βλέπουμε τις συνέπειες της σκληρότητας, του εγωισμού, της απανθρωπιάς, της παραμέλησης των δεινοπαθούντων συνανθρώπων μας. Θυμούμαστε εδώ το «Ευαγγέλιο της Κρίσεως», όπου ο Κύριος προβάλλει πολύ παραστατικά ως ύψιστη προϋπόθεση της εισόδου μας στον Παράδεισο την ανιδιοτελή αγάπη και την αλληλεγγύη προς τους πάσχοντες αδελφούς μας. Μπορούμε, λοιπόν, να κατανοήσουμε γιατί ο πλούσιος υποφέρει στην άλλη ζωή. Πώς δεν θα είναι δυστυχισμένος, μακριά από το Θεό, την πηγή της αληθινής ευτυχίας και πληρότητας; Μόνος κι έρημος, χωρίς αγάπη, στην κόλαση της μοναξιάς του; Στην αιώνια ζωή «δεν έχουν πέραση», ο πλούτος, τα «μέσα», η δύναμη, η φήμη, οι ηδονές, η δόξα. Όλα αυτά, ο θάνατος, που συχνά έρχεται ξαφνικά και απροσδόκητα, τα εξαφανίζει!

Όσο για το Λάζαρο, το Ευαγγέλιο λέει λίγα, ίσως για να ταιριάξει ο λόγος με τη φτωχή, «τιποτένια» ζωή του. Μα, αυτός ο άσημος, ο καταφρονεμένος άνθρωπος, κέρδισε τον Παράδεισο με την καρτερικότητά του. Αλλά  δεν πρέπει  να θεωρηθεί και ιδιαίτερη ευλογία του Θεού ο πλουτισμός, όπως  πολλοί νομίζουν, αφού κατά την Αγία Γραφή και τους Πατέρες, η απληστία και η πλεονεξία συνιστούν «ειδωλολατρία». Ας μη νομιστεί λοιπόν ότι το Ευαγγέλιο εγκρίνει τη φτώχεια, την πείνα, τις κοινωνικές ανισότητες, την εξαθλίωση μεγάλων κοινωνικών στρωμάτων. Προβλήματα, που σήμερα παίρνουν εκρηκτικές διαστάσεις. Και η ευθύνη, ιδιαιτέρως των χριστιανών, είναι πολύ μεγάλη.

Τελικά, ας ακούσομε τον Άγιο Νικόλαο Βελιμίροβιτς, που γράφει: «Ο Χριστός είναι ο Οδηγός στο δρόμο προς τη Βασιλεία Του, στο δρόμο που κανένας άλλος δεν ξέρει τόσο καλά όσο Εκείνος. Πρέπει να πιστεύουμε στο Χριστό περισσότερο απ’ ό,τι στα δικά μας πλανεμένα μάτια κι αυτιά και στη δική μας ολέθρια αντίληψη, ώστε να μη μιμηθούμε την ασπλαχνία του πλούσιου, αλλά την υπομονή του Λαζάρου, την πίστη και την ελπίδα του. Να μην λογαριάζουμε τίποτα δικό μας σ’ αυτό τον κόσμο, αλλά να βλέπουμε όλα όσα έχουμε σαν δάνειο από το Θεό για τη σωτηρία τη δική μας και των συνανθρώπων» («Κυριακοδρόμιον Β΄», σελ.275).

Νίκος Σιγανός, θεολόγος

Ο “Χερουβικός Ύμνος” όπως ακουγόταν στην ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ μέχρι το 1453

Ενορία Ευαγγελίστριας – Λήψη από ελικόπτερο

Κοπή Βασιλόπιτας με τον Κώστα Μακεδόνα 21/1/2018

Παρασκευή πρόσφορου

     

Επισκέπτες της Ιστοσελίδας

3236289

RSS Ορθόδοξος Συναξαριστής

  • Το εορτολόγιο της ημέρας
    ..:: Ορθόδοξος Συναξαριστής ::..Σήμερα 26/02/2021 εορτάζουν:Όσιος Πορφύριος επίσκοπος ΓάζηςΑγία Φωτεινή η Μεγαλομάρτυς η ΣαμαρείτιδαΑγία ΑνατολήΑγία ΦωτώΑγία ΦωτίςΑγία ΠαρασκευήΑγία ΚυριακήΆγιος ΦωτεινόςΆγιος ΙωσήςΆγιος Σεβαστιανός ο δούκαςΆγιος ΒίκτωρΆγιος ΧριστόδουλοςΆγιος Ιωάννης ο Κάλφας ο ΝεομάρτυραςΜνήμη χειροτονίας Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου σε πρεσβύτεροΆγιος Νικόλαος ο ΚατοπινόςΆγιος Θεόκλητος ο φαρμακόςΣύναξη Υπεραγίας Θεοτόκου του Μεζχέτσκ εν Κιέβω ΡωσίαςΌσιος Σεβαστιανός του ΠοσεσόνεΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ ΗΜΕΡΑΣΑπόστολος: […]
Go To Top