Η ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ 

25,Μάι

(Από το χαμένο Παράδεισο, στην αιώνια ζωή)
Β΄
«Κάτι ανέγγιχτο, ανάκουστο, αθώρητο
μήπως κάτω απ’ τους τάφους ανθίζει
κι ό,τι μέσα μας κρύβεται αγνώριστο
μήπως πέρ’ απ’ το θάνατο αρχίζει;»
( Γ. Δροσίνης)

Πολλοί αναρωτιούνται, πού βρίσκονται οι ψυχές μετά το σωματικό θάνατο, που ήρθε να τις στερήσει από τη «συζυγία» των σωμάτων. Άραγε, καταλαβαίνουν; Επικοινωνούν με τον κόσμο μας, με τους δικούς τους ανθρώπους;

 Σύμφωνα με τη διδασκαλία της Εκκλησίας μας, οι ψυχές, μετά την αναχώρησή τους, ζουν σε μια «μέση κατάσταση», μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου. Έτσι, οι μεν δίκαιοι,  στη «μερική απόλαυση» των θείων αγαθών, οι δε αμετανόητοι αμαρτωλοί, στη «μερική κόλαση». Είναι «υπόδικοι», κατά την έκφραση του Αγίου Παϊσίου. Βέβαια, περιττεύει να διευκρινίσουμε ότι η Κόλαση και ο Παράδεισος δεν είναι τόποι, αλλά τρόποι ζωής. Για να μην αναφερθούμε σε άλλα αγιογραφικά κείμενα, θα αρκεστούμε  στην παραβολή του πλουσίου και του Λαζάρου, από την οποία εύκολα συνάγεται ότι οι νεκροί έχουν πλήρη αυτοσυνειδησία κι ενδιαφέρονται για τα προσφιλή τους πρόσωπα που είναι στη γη. Αλλά, από το διάλογο των δύο νεκρών με τον Αβραάμ προκύπτει ότι οι ψυχές δεν ξαναγυρίζουν στη γη, ούτε στέλνει ο Θεός άλλους Προφήτες, αφού το έργο της διδαχής ασκεί η Εκκλησία. Επίσης, συμπεραίνουμε ότι η ψυχή διατηρεί την υπόσταση και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της. Ξέρομε ότι, μετά την Ανάσταση του Κυρίου, ο θάνατος αποκαλείται «ύπνος» και «κοιμητήρια» τα νεκροταφεία. Αλλά, οι ψυχές δεν κοιμούνται. Ζουν και αισθάνονται αλλιώς. Με τρόπους, που εμείς είναι αδύνατο να συλλάβουμε και να περιγράψουμε. Μόνο ο Θεός και οι άγιοι γνωρίζουν!

Το τελευταίο διάστημα βιώσαμε έντονα το φως και τη χαρά της Αναστάσεως, με τους ωραιότατους εκκλησιαστικούς ύμνους, τα θαύματα, τις εμφανίσεις του Κυρίου. Συχνά ο νους μας περιδιαβαίνει στα παλιά, θέλοντας να «συναντήσει» προσφιλή μας πρόσωπα, που τώρα βρίσκονται στην Άλλη ζωή. Κι έχομε πάμπολλες αποκαλύψεις αυτής της άρρητης πραγματικότητας στην Αγία Γραφή, στους λόγους των Πατέρων και στους Βίους των Αγίων. Με πολλούς τρόπους η Εκκλησία μας περιγράφει την μετάβαση από το θάνατο στη ζωή, από τη ασχήμια της φθοράς στην ευπρέπεια της αφθαρσίας.

 Μια πολύ ωραία παρομοίωση είναι αυτή του σπόρου του σιταριού που σπέρνεται και σαπίζει στη γη, για να βλαστήσει στον καιρό του και να αποδώσει πολλαπλάσιο καρπό. Μια άλλη, που μού έκαμε εντύπωση σε πρόσφατο δημοσίευμα είναι της πεταλούδας: «Ξεκινάει-λέει-από ένα βρωμερό σκουλήκι, την κάμπια. Αυτή αρχίζει να πλέκει γύρω της το μνήμα της, το κουκούλι, κι ύστερα μπαίνει μέσα. Εκεί τελεσιουργεί τη μεταμόρφωσή της, για να προβάλει την άνοιξη μια όμορφη, ζηλευτή πεταλούδα. Αυτή τη διαδικασία ακολουθεί και η πορεία του ανθρώπου. Όταν, με το μυστήριο του θανάτου, αποχαιρετίσει αυτή τη ζωή, δε χάνεται. Ο τάφος που θα φιλοξενήσει το σώμα του είναι κουκούλι της κάμπιας. Εκεί ετοιμάζεται για να βγει με το πρόσταγμα της αρχαγγελικής σάλπιγγας στη μέλλουσα ζωή ως χρυσόφτερη πεταλούδα! Αυτή είναι η αιώνια νοσταλγία  μας, που τροφοδοτείται από την ασίγαστη ελπίδα της Πίστεώς μας»(«ΑΝΑΤΟΛΗ»,14-4-2017).

Υπό το φως της Αναστάσεως, η θνητότητα και η φθορά εξαφανίζονται. Με το πρόσταγμα του Θεού θα γίνει η παγκόσμια σύναξη των αναστημένων και μεταμορφωμένων υπάρξεων, κατά τη Δευτέρα Παρουσία. Τούτο το ταλαίπωρο σώμα θα είναι «πνευματικό», με εντελώς νέες ιδιότητες, δοξασμένο και χαριτωμένο. Στη δόξα του Πνεύματος,  αναλόγως του κατά πόσο αξιώθηκε στην επίγεια ζωή να είναι ναός Του. Κατά τον άγιο Γρηγόριο Νύσσης, θα έχει τη «σφραγίδα» της ψυχής, ή την προηγούμενη μορφή, ίδιο και διαφορετικό συγχρόνως! Από την ανυπαρξία, στην ύπαρξη, από τους «θανάτους» τούτης της ζωής, στον οριστικό και τελευταίο, που ανοίγει την πύλη στο  άγνωστο μέλλον, με την ελπίδα στην αγάπη του Χριστού, που θα διαλύσει το σκοτάδι του Άδη, θα φωτίσει τον κόσμο και τη ζωή των ανθρώπων και θα τους δώσει ξανά την αρχαία  ομορφιά τους.

Θα κλείσουμε, με τα λόγια του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς: «Ευλογημένοι είναι εκείνοι που σ’ αυτή τη ζωή αγάπησαν το Χριστό κι έμαθαν να επικαλούνται το όνομά Του μέρα και νύχτα. Πάνω από την άβυσσο θα γνωρίζουν ποιόν πρέπει να καλέσουν για βοήθεια. Θα ξέρουν ποιο όνομα να επικαλεστούν, από ποιο ιμάτιο να πιαστούν. Εκείνοι θα βρίσκονται πραγματικά εκτός κινδύνου, θα καλύπτονται από τις φτερούγες του αγαπημένου Κυρίου» («ΚΑΙΡΟΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ», σελ.156).

Νίκος Σιγανός, θεολόγος

Ενορία Ευαγγελίστριας – Λήψη από ελικόπτερο

Κοπή Βασιλόπιτας με τον Κώστα Μακεδόνα 21/1/2018

Χριστουγεννιάτικες μελωδίες από την χορωδία της ενορίας Ευαγγελίστριας Αγίου Νικολάου

Παρασκευή πρόσφορου

     

Επισκέπτες της Ιστοσελίδας

RSS Ορθόδοξος Συναξαριστής

  • Το εορτολόγιο της ημέρας
    ..:: Ορθόδοξος Συναξαριστής ::..Σήμερα 24/08/2019 εορτάζουν:Άγιος Ευτυχής Ιερομάρτυρας μαθητής του Αγίου Ιωάννη ΘεολόγουΆγιος Κοσμάς ο ΑιτωλόςΑνακομιδή Ιερών Λειψάνων του Αγίου Διονυσίου του ΖακυνθινούΆγιος ΤατίωνΌσιος Γεώργιος ο Λιμνιώτης, ο ΟμολογητήςΌσιος Αρσένιος ο θαυματουργόςΑνακομιδή Ιερών Λειψάνων του Αγίου Πέτρου Μητροπολίτη ΜόσχαςΌσιος Αριστοκλής ο Αθωνίτης
Go To Top