Ζ΄ ΚΥΡΙΑΚΗ ΄ΤΟΥ ΛΟΥΚΑ (Η΄, 41-56)

26,Οκτ

«Ο Χριστός περπατάει αργά»

          Όταν ο Ιησούς Χριστός επισκέπτεται τους ανθρώπους, απαλύνει τον πόνο τους, ομορφαίνει τη ζωή τους, οδηγεί στη σωτηρία. Τα δύο θαύματα που περιγράφονται στη σημερινή ευαγγελική περικοπή εκτυλίσσουν μπροστά μας σοβαρότατα ζητήματα, που ενδιαφέρουν  διαχρονικά όλους τους ανθρώπους. Με τη βοήθεια του Λόγου του Θεού μπορεί κι εμείς να οδηγηθούμε στο ξέφωτο, μέσα από το ζόφο που  λίγο πολύ όλους μάς κυκλώνει.

          Μετά από τα εκπληκτικά θαύματα στη Λίμνη της Τιβεριάδος και στη χώρα των Γεργεσηνών, ο Κύριος επιστρέφει στην Καπερναούμ, όπου ο κόσμος τον υποδέχεται με πολλή χαρά. Εκεί, λοιπόν, ο Ιάειρος, άρχοντας της συναγωγής, τον θερμοπαρακαλεί να πάει στο σπίτι του, όπου χαροπαλεύει η μονάκριβή του κόρη. Καθώς πηγαίνει ο Ιησούς, μέσα από το πλήθος που τον περικυκλώνει ασφυχτικά μια γυναίκα που επί δώδεκα χρόνια  υποφέρει με αιμορραγία, τον πλησιάζει αθόρυβα και μόλις αγγίζει το ιμάτιό Του, θεραπεύεται. Στο διάλογο με τον Πέτρο ο Χριστός αποκαλύπτει ότι ένιωσε μια δύναμη να εξέρχεται από μέσα Του! Στη συνέχεια, έντρομη η γυναίκα τον πλησιάζει και διακηρύσσει μπροστά σ’ όλους πως θεραπεύτηκε. Εκείνος την καθησυχάζει, επαινώντας τη για την πίστη της.

          Στο μεταξύ, φτάνει η πληροφορία του θανάτου της κόρης του Ιαείρου. Όμως, ο Κύριος δε βιάζεται. Προφανώς, για να διαπιστωθεί ο θάνατος και να μην αμφιβάλλει κανείς. Καθησυχάζει το συντετριμμένο πατέρα. Μπαίνοντας στο σπίτι, βγάζει τον κόσμο έξω κι αφήνει μόνο τους τρεις μαθητές και τους γονείς του νεκρού πια παιδιού. Και, ενώ όλοι έκλαιγαν δυνατά, ό λόγος του Αρχηγού της ζωής ηχεί δυνατά, για να αναστήσει τις νεκρές ψυχές: «Μην κλαίτε. Δεν πέθανε, αλλά κοιμάται». Για να εισπράξει  την κοροϊδία των ανθρώπων που ζουν σαρκικά, στον κόσμο των πέντε αισθήσεων. Έτσι φτάνει η κορυφαία στιγμή: ο Ιησούς, κρατώντας το χέρι του κοριτσιού, φωνάζει δυνατά, «κόρη, σήκω». Και να, η ψυχή της επιστρέφει αμέσως στο σώμα. Εκείνος πρόσταξε να της δώσουν φαγητό, δείχνοντας και μ’ αυτό τον τρόπο τη συμπόνια Του, αλλά και την αλληλεξάρτηση σώματος και ψυχής. Κι έμειναν κατάπληκτοι οι γονείς της, ενώ ο Χριστός  παράγγειλε να μην το πουν σε κανένα.

          Θαυμάζομε την παιδαγωγία  και τη θεραπευτική του Ιησού. Βέβαια τα θαύματα δε γίνονται για εντυπωσιασμό, ούτε για εκβιασμό της πίστης των ανθρώπων. Παρατηρούμε ότι, από τη μια μεριά, για να πραγματοποιηθούν, απαιτείται η πίστη κι από την άλλη, οι θεραπείες έρχονται ως επιβράβευσή της. Έτσι εξηγείται και η  μυστικότητα που πολλές φορές ζητούσε ο Κύριος-όπως στην περίπτωση της κόρης του Ιαείρου, που φαίνεται πως δεν ήθελε να προκαλέσει το φθόνο των Φαρισαίων. Πάντως, στο βάθος, τα θαύματα ενισχύουν την πίστη των «αδύνατων» πνευματικά, ως «σημεία» της Βασιλείας του Θεού, την οποία οι πιστοί βιώνουν μέσα τους και στη μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας.

 Εδώ όμως παρατηρούμε την περιπέτεια της απιστίας και της πίστης. Παλεύοντας ανάμεσά τους ο δυστυχισμένος πατέρας, καταφεύγει στο  Χριστό, χωρίς να έχει ξεκαθαρισμένη άποψη γι’ Αυτόν. Στην ίδια «συχνότητα», βέβαια, φαίνεται να λειτουργεί και το πλήθος. Γι’ αυτό έχουν δίκιο οι ερμηνευτές που σημειώνουν την προσδοκία των πολλών για θαύματα, κι όχι αγάπη στο πρόσωπο και την όλη παρουσία του Κυρίου. Μήπως, όμως,  δε συμβαίνει και σήμερα το ίδιο; Ενώ όλη η Δημιουργία  αποτελεί ένα θαύμα, με αποκορύφωμα τον άνθρωπο, πόσοι είναι εκείνοι που αναπέμπουν ευχαριστίες στο Θεό, χωρίς να περιμένουν κάποιο «σημάδι» της παρουσίας Του στη ζωή τους; Στην αντίθετη κατεύθυνση είδαμε να πορεύεται η αιμορροούσα του Ευαγγελίου. Φέροντας το βάρος της εξαντλητικής ασθένειας και το στιγματισμό της κοινωνίας, τολμά να επιχειρήσει τη θεραπεία της, διαθέτοντας καλό λογισμό και απόλυτη εμπιστοσύνη στο Χριστό. Με μια σιωπηρή, παράτολμη ενέργεια, πετυχαίνει πολύ περισσότερα από όσα προσδοκούσε: όχι μόνο τη σωματική θεραπεία, αλλά και την ψυχική ισορροπία και την ανύψωσή της στην κοινωνία. Αλήθεια, ποιος από μας δε ζηλεύει την πίστη και την αποφασιστικότητά της; Ποιος δε θα ήθελε να εισπράξει τον έπαινο του Κυρίου;

          Ένα άλλο πολύ σοβαρό ζήτημα είναι η αντιμετώπιση του θανάτου, τον οποίο ο Χριστός χαρακτηρίζει ως «ύπνο». Και η Εκκλησία μας μιλάει για «κοίμηση» των πιστών, για «κοιμητήρια» και «κεκοιμημένους». Οι αναστάσεις που πραγματοποιεί ο Χριστός προμηνύουν τη γενική ανάσταση των νεκρών στη Δευτέρα Παρουσία, την οποία προσδοκούμε. Βιώνοντας τη δραματικότητα τούτης της ζωής, ας μην απελπιζόμαστε. Ο Κύριος έρχεται, αλλά τον «εμποδίζουν» τα εγκλήματα, οι αμαρτίες, η απανθρωπιά μας.  Όπως λέει ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, «ο Χριστός θα περπατάει αργά, καθαρίζοντας το δρόμο Του…Κύριε, κατεύθυνέ μας προς το στόχο Σου. Είναι καιρός να ωριμάσει ο κόσμος. Φώτισέ μας με το φως Σου, γιατί στον ίσκιο δεν ωριμάζει τίποτα. Κάτω από τις ακτίνες Σου το λογικό μας θα ωριμάσει και η ψυχή μας θα μεγαλώσει πολύ. Και εμείς θα γίνουμε ένα μαζί Σου, όπως εσύ, Κύριε, ένα με τον ουράνιο Πατέρα. Αμήν»(«ΑΡΓΑ ΒΑΔΙΖΕΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ», σελ.36-37)!

Νίκος Σιγανός, θεολόγος

Ενορία Ευαγγελίστριας – Λήψη από ελικόπτερο

Κοπή Βασιλόπιτας με τον Κώστα Μακεδόνα 21/1/2018

Παρασκευή πρόσφορου

     

Επισκέπτες της Ιστοσελίδας

3094809

RSS Ορθόδοξος Συναξαριστής

  • Το εορτολόγιο της ημέρας
    ..:: Ορθόδοξος Συναξαριστής ::..Σήμερα 21/11/2019 εορτάζουν:Εισόδια της ΘεοτόκουΌσιος Προκόπιος της Βιάτκα ο δια Χριστόν σαλόςΣύναξη της Παναγίας Χαβιαράς στην ΒέροιαΣύναξη της Παναγίας της Χοζοβιώτισσας στην ΑμοργόΣύναξη της Παναγίας της Οδηγήτριας στην ΚίμωλοΣύναξη της Παναγίας της Μαλτέζας στην ΣαντορίνηΣύναξη της Παναγίας της Κουνίστρας στην ΣκιάθοΣύναξη της Παναγίας στο Κακόβολο της ΚύθνουΣύναξη της Παναγίας των Εισοδίων (του […]
Go To Top