ΕΚΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΠΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ (Τυφλού, Ιω. Θ΄, 1-38)

22,Μάι

Στο φως του Χριστού

 Όλοι οι άνθρωποι στη διάρκεια της ζωής τους έρχονται αντιμέτωποι  με ασθένειες,  δοκιμασίες, τον πόνο, μέσα σ’ ένα κόσμο γεμάτο αντιφάσεις, εκπλήξεις. Με μεγάλα και δύσκολα ερωτήματα, που δεν πρόκειται να απαντηθούν, πριν τη «συντέλεια των αιώνων». Αλλά, ο Λόγος του Θεού έρχεται να ρίξει φως, που μας βοηθάει να πορευτούμε καλύτερα στη ζωή. Η σημερινή διήγηση μπορεί να μας διδάξει πολλά, αρκεί να την προσεγγίσουμε σωστά. Θα το επιχειρήσουμε, παρουσιάζοντας τα κυριότερα σημεία της.
Ξέρομε από άλλες περιπτώσεις ότι στο Ιουδαϊκό περιβάλλον-όπως συχνά και στο χριστιανικό κόσμο-οι ασθένειες θεωρούνταν ως τιμωρία των ανθρώπων από το Θεό. Έτσι, όταν ο Χριστός είδε με τους μαθητές Του ένα τυφλό, η ερώτησή τους για το ποιος αμάρτησε, αυτός ή οι γονείς του, ήταν κατά κάποιο τρόπο δικαιολογημένη. Πιο παράξενη φαντάζει η απάντηση του Χριστού, που, αν παρερμηνευτεί, μπορεί να δημιουργήσει λανθασμένες εντυπώσεις. Ούτε αυτός, λέει, αμάρτησε-αφού, άλλωστε ήταν τυφλός εκ γενετής- ούτε οι γονείς του, αλλά έτσι θα φανερωθεί η δόξα του Θεού! Λοιπόν, μη νομίσουμε ότι ο Θεός είχε καταδικάσει στη δυστυχία αυτό τον άνθρωπο, για να δείξει τη δύναμή Του. Μη γένοιτο! Απλώς δίνεται η αφορμή να φανερωθεί η ευσπλαχνία Του, μα και να λάμψει το φως της Αλήθειας μέσα στο σκοτάδι και στις πλάνες των ανθρώπων. Προχωρεί, λοιπόν, ο Κύριος στη θεραπεία του τυφλού, μ’ ένα μοναδικό τρόπο: φτιάχνει πηλό, αλείφει τα μάτια του και τον στέλνει να πλυθεί στην Κολυμβήθρα του Σιλωάμ. Εδώ, συνειρμικά σκεφτόμαστε τη δημιουργία του Αδάμ, τη χοϊκή μας καταγωγή και το τέλος του πρόσκαιρου τούτου βίου.

 Με το νίψιμο βρήκε ο δυστυχής άνθρωπος το φως του. Όμως, δεν επρόκειτο να βρει και την ψυχική του ηρεμία. Όσοι τον έβλεπαν, απορούσαν, διατυπώνοντας διάφορες απόψεις. Πρώτοι οι έκπληκτοι γείτονες, που, αφού δεν ικανοποιήθηκαν από τις απαντήσεις αυτού του ανθρώπου, σε σημείο να μην πιστεύουν στα μάτια τους, τον οδηγούν στους Φαρισαίους, για τα περαιτέρω. Και  αρχίζει το αληθινό μαρτύριο μιας «ανάκρισης», με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον. Ο εκ γενετής τυφλός ομολογεί επανειλημμένως ότι τον θεράπευσε  ο Ιησούς. Κι έρχονται οι γονείς του να επιβεβαιώσουν ότι αυτός είναι ο γιος τους, αλλά, επειδή φοβόντουσαν ότι θα τους διώξουν από τη θρησκευτική κοινότητα, δεν προχωρούν σε άλλες πληροφορίες. Οι φθονεροί, κακόπιστοι και μοχθηροί Φαρισαίοι επιμένουν στις ίδιες ερωτήσεις προς τον πρώην τυφλό. Μέσα στην πνευματική τους τυφλότητα, συκοφαντούν το Σωτήρα, ως δήθεν «αμαρτωλό», αφού,  όπως λένε, «καταστρατηγεί» την αργία του Σαββάτου! Κι ενώ τα γεγονότα «βοούν», αυτοί, με πονηρίες και γελοία τεχνάσματα επιμένουν στην άρνηση της θεϊκής υποστάσεως και δυνάμεως του Χριστού. Τέλος, αντί να διδαχτούν από το πασιφανές θαύμα, τη θεοσεβή στάση και την ομολογία της αλήθειας από τον πρώην τυφλό, αφού τον κορόιδεψαν, τον πρόσβαλαν και τον εξουθένωσαν, τον εκδιώκουν από τη συναγωγή!

Ο επίλογος της ευαγγελικής περικοπής είναι πράγματι εντυπωσιακός. Όταν συνάντησε ο Ιησούς τον τυφλό, τον ρωτάει αν πιστεύει στον Υιό του Θεού. «Ποιος είναι, Κύριε, για να πιστέψω σ’ αυτόν»; «Μα τον έχεις δει και αυτός που μιλάει μαζί σου, αυτός είναι», είπε ο Ιησούς». «Πιστεύω, Κύριε», είπε και τον προσκυνάει! Πώς να μη θαυμάσουμε τη στάση του Τυφλού; Με την απλότητα, την καλή προαίρεση, αναγνώρισε τον Κύριο, που  μαρτυρούσε  ότι είναι το Φως του κόσμου κι όποιος τον ακολουθεί, θα έχει το φως της ζωής. Άνθρωπος γνήσιος, ειλικρινής, θαρραλέος, βρήκε το διπλό φως-του σώματος και της ψυχής- κι έγινε μάρτυρας των θαυμασίων του Θεού. Καταλαβαίνομε τώρα, για ποια «δόξα» μίλησε στην αρχή ο Χριστός. Τέτοιοι «κήρυκες», αγράμματοι, μα παιδαγωγημένοι στο «καμίνι» του πόνου και των θείων μυστηρίων, υπάρχουν και σήμερα. Τους συναντάμε στο «σχολείο» της ζωής.

 Για μια ακόμη φορά βρεθήκαμε μπροστά στον ανθρώπινο πόνο και στη  θεία επέμβαση. Ας αναρωτηθούμε, μήπως κι εμείς μοιάζουμε με τους Φαρισαίους και συντασσόμαστε με τους αρνητές του Χριστού. Μήπως, θέλοντας να ερμηνεύσουμε τα ανερμήνευτα, παγιδευόμαστε στην ανθρώπινη λογική, στο φαύλο κύκλο της «θεοδικίας», γνωστής από τη θαυμαστή περιπέτεια του δίκαιου Ιώβ; Όμως, φαίνεται ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο στη ζωή μας, που είναι σπουδαία και ιερή, όπως κι όλος ο κόσμος, που έγινε με την Πρόνοια του Θεού και πορεύεται σύμφωνα με το σχέδιο Του.

 Ας προσέξουμε τι μας λέει ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβοτς: «Να είμαστε αισιόδοξοι όταν πάσχουμε, γιατί τίποτα απ’ όσα παθαίνουμε δεν είναι χωρίς στόχο και χωρίς νόημα. Κάθε πάθημα αποτελεί βασικό γεγονός εν γένει στη ζωή της ανθρωπότητας. Είναι σαν εισιτήριο που πληρώνουμε μπαίνοντας σ’ αυτό το παγκόσμιο θέατρο, το οποίο ο Θεός φώτισε με πολλούς ήλιους…Ψυχή μου, σήκω και περπάτα…Κύριέ μου αγαπητέ, πιστεύω και ομολογώ ότι Εσύ είσαι η ζωή. Μόνο απάλλαξέ με από τις αμαρτίες, Δόξα μου, και όλα τα’ άλλα θα μου δοθούν». Μακάρι κι εμείς, κομίζοντας το φως της Ανάστασης, να ομολογούμε, όπως ο Τυφλός και όλοι οι Άγιοι, την πίστη μας στο Σωτήρα, σε τούτη την κρίσιμη και ζοφώδη εποχή!

Νίκος Σιγανός, θεολόγος

Ο “Χερουβικός Ύμνος” όπως ακουγόταν στην ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ μέχρι το 1453

Ενορία Ευαγγελίστριας – Λήψη από ελικόπτερο

Κοπή Βασιλόπιτας με τον Κώστα Μακεδόνα 21/1/2018

Παρασκευή πρόσφορου

     

Επισκέπτες της Ιστοσελίδας

3180739

RSS Ορθόδοξος Συναξαριστής

  • Το εορτολόγιο της ημέρας
    ..:: Ορθόδοξος Συναξαριστής ::..Σήμερα 10/08/2020 εορτάζουν:Άγιοι Λαυρέντιος αρχιδιάκονος, Ξύστος πάπας Ρώμης και ΙππόλυτοςΆγιος Ήρων ο φιλόσοφοςΆγιοι Έξι Μάρτυρες οι εν ΒιζύηΑγία Αγαθονίκη η Παρθενομάρτυς η εν ΚαρχηδόνιΆγιος Λαυρέντιος της ΚαλούγαςΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ ΗΜΕΡΑΣΑπόστολος: Α. Κορ. ιε´ 12 - 20Ευαγγέλιο: Ματθ. κα´ 18 - 22
Go To Top