ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΚΟΣΜΟΣ

04,Ιούλ
Ξεκινήσαμε να εκθέτουμε μερικές σκέψεις μας για την Εκκλησία και τη στάση της απέναντι στην οικονομική κρίση, που μοιάζει να εξαντλεί τα όρια, τις δυνάμεις του λαού μας. Πολλοί είναι αυτοί που «βολοδέρνουν» δεξιά κι αριστερά,  νιώθοντας αμήχανα, καθώς βλέπουν το όραμά τους για μια καλύτερη κοινωνία να απομακρύνεται συνεχώς. Όπως δείχνουν τα πράγματα, η πλειοψηφία του λαού μας πιστεύει στο Θεό, αγαπά την Εκκλησία και τη θέλει να δραστηριοποιείται. Όμως, μέχρι πού; Πολλά ζητήματα προκύπτουν, που απαιτούν σοβαρή μελέτη. Όποιος ανατρέξει στην Παλαιά Διαθήκη και στις αρχαίες μυθολογίες και φιλοσοφίες, θα απολαύσει την ποικιλία παραδόσεων, πίστεων, ιδεών, στην εμπλοκή του Ενός ή πολλών θεών με τον άνθρωπο και τον κόσμο. Σίγουρα, όμως, θα εκπλαγεί από τη μεγαλειώδη διήγηση της Γενέσεως, που τις αλήθειές της επιβεβαιώνουν συνεχώς οι σύγχρονες επιστήμες. Ο Λόγος του Θεού μάς προκαλεί σε «διάλογο» με Κείνον και τον εαυτό μας, αποδεικνύοντας την ασύγκριτη αξία του, καθώς και σήμερα μπορεί να εμπνεύσει λύσεις σ’ όλα τα προβλήματα. Να δώσει γραμμή πλεύσεως μέσα στις τρικυμίες της ζωής, στους κινδύνους καταποντισμού στις  κατασκότεινες Αβύσσους. Όμως, αυτός ο κόσμος, ο μάταιος αλλά μοναδικός, είναι ο τόπος των αγωνισμάτων, που μας καταξιώνουν ως ανθρώπους αληθινούς, ή μας υποβιβάζουν στο επίπεδο των ζώων. Σύμφωνα με τον Ευαγγελιστή Ιωάννη, εδώ βρισκόταν πάντα ο Λόγος του Θεού, που δημιούργησε τα πάντα, αλλά ο κόσμος τον αγνοούσε. Χρειάστηκε, λοιπόν, η «έξοδος» από τη θεϊκή μακαριότητα, η «κένωση», η Ενσάρκωσή Του, η άκρα ταπείνωση, μέχρι τον εξευτελισμό δια του θανάτου του Σταυρού, για να επαναφέρει τον άνθρωπο και τον κόσμο στην αρχαία, παραδεισένια κατάσταση. Δια της Αναστάσεως νικιέται ο θάνατος, περιορίζεται η δύναμη του Σατανά, χαρίζεται η αληθινή ζωή στους ανθρώπους και ανοίγεται η προοπτική της αιωνιότητας, με την Εκκλησία, φορέα της Βασιλείας του Θεού. Έτσι, ο κόσμος, με την εν Χριστώ ανακαίνιση, τη ριζική αναδημιουργία του στους έσχατους καιρούς, οδηγείται προς το «τέλος», τον έσχατο προορισμό του. Την «Έσχατη Ημέρα» θα αποκαλυφθεί η δόξα του Χριστού σ’ όλο το μεγαλείο της. Τότε θα γίνει και η τελική Κρίση! Ξέρομε όλοι ότι η Εκκλησία δεν είναι εγκόσμιος θεσμός. Κατά την πατερική διατύπωση, είναι «ο Χριστός παρατεινόμενος εις τους αιώνας». Είναι η Αποκάλυψη της θείας ζωής, η ένωση κτιστού και Ακτίστου. Η μόνη ασφαλής οδός προς την αθανασία, την επιστροφή και αιώνια παραμονή στην αγκαλιά, στο Σπίτι του Πατέρα.  Ζωντανή και ελεύθερη,  ως το ωραιότερο δώρο του Θεού στον κόσμο, μαρτυρεί την Αλήθεια, προσανατολίζει τους «ταξιδευτές»  προς την αιωνιότητα, δίνοντας τη Ζωή δια της Θείας Ευχαριστίας, αλλά και νόημα στην ύπαρξη και τους αγώνες των ανθρώπων. Το εσχατολογικό της πνεύμα την προφυλάσσει από το μεγάλο πειρασμό της εκκοσμικεύσεως,  της ταυτίσεώς της με τις κοσμικές εξουσίες, τα συστήματα και τις ιδεολογίες. Βέβαια, πολύς κόσμος κάνει ένα βασικό λάθος:  ταυτίζει  την Εκκλησία με τους κληρικούς, τους ποιμένες της, αφήνοντας «έξω» τους λαϊκούς,  το «βασίλειον  ιεράτευμα» του Κυρίου, με τη «γενική ιεροσύνη», τη δική του κλήση, τα χαρίσματα του Πνεύματος, το σπουδαίο ρόλο του στη ζωή της Εκκλησίας.  Αγνοούν δηλαδή πολλοί ότι στην Ορθόδοξη Ανατολή δεν έχομε ούτε κληρικοκρατία, ούτε λαοκρατία, όπως συμβαίνει στη Δύση.    Όπως λέει ο ιερός Χρυσόστομος, «πρόβατα και ποιμένες προς την ανθρωπίνην εισί διαίρεσιν, προς δε Χριστόν πάντες πρόβατα, και γαρ οι ποιμαίνοντες και οι ποιμαινόμενοι υφ’ ενός, του άνω ποιμένος ποιμαίνονται» (Ε. Π.61,427/8). Η γνώση αυτών των στοιχείων και η περαιτέρω διερεύνηση της θέσης των λαϊκών στην Εκκλησία, μπορούν να συμβάλουν στη συνειδητοποίηση της ανεκτίμητης, διαχρονικής αξίας της Ενορίας, για την Εκκλησία και την κοινωνία. Τούτες τις κρίσιμες ώρες, που, όχι μόνο η ρευστότητα του χρήματος φαίνεται  να στερεύει, αλλά, και άλλοι, πιο μεγάλοι φόβοι απειλούν τη συνοχή, την ενότητα, τις ελπίδες του λαού μας, η «επιστροφή στις ρίζες μας» δεν πρέπει είναι ένα απλό, ρομαντικό σύνθημα. Ούτε ο Πολιτισμός μας αφορά επιφανειακές, εφήμερες,  εμπορικές, «εκδηλώσεις». Η Ελληνορθόδοξη Παράδοση, αιματοβαμμένη και χρυσοποίκιλτη, έρχεται από τα βάθη της Ιστορίας, ως τρόπος και πηγή ζωής, να μας ενδυναμώσει στο δρόμο της θυσίας, της αξιοπρέπειας, της αγάπης. Εκκλησία και κόσμος, σε συνεχή αλληλεξάρτηση.  Άραγε, προς ποιο τέλος; Τι κυοφορεί η αέναη πάλη του φωτός με το σκοτάδι; Είναι πάντα επίκαιρος ο λόγος του π. Γ. Φλορόφσκυ: «Είναι η πρώτη φορά εις την ιστορίαν, κατά την οποίαν η ανταρσία κατά του Θεού εκρήγνυται με τόσην βίαν…Είμεθα υποχρεωμένοι να δώσωμεν μίαν πλήρη απάντησιν εις εκείνους που προσπαθούν να οργανώσουν τον κόσμον χωρίς τον Θεόν και εναντίον του Θεού, να αντιτάξωμεν μίαν θεολογικήν ομολογίαν εις την αθεϊστική και αντιθεϊστικήν ανταρσίαν».

Νίκος Σιγανός

         

Ενορία Ευαγγελίστριας – Λήψη από ελικόπτερο

Κοπή Βασιλόπιτας με τον Κώστα Μακεδόνα 21/1/2018

Παρασκευή πρόσφορου

     

Επισκέπτες της Ιστοσελίδας

3103968

RSS Ορθόδοξος Συναξαριστής

  • Το εορτολόγιο της ημέρας
    ..:: Ορθόδοξος Συναξαριστής ::..Σήμερα 15/12/2019 εορτάζουν:Κυριακή των Αγίων ΠροπατόρωνΆγιος Ελευθέριος ο ΙερομάρτυραςΑγία ΑνθίαΆγιος Κορέμμων ο έπαρχοςΆγιοι Δύο ΔήμιοιΆγιος Ελευθέριος ο ΚουβικουλάριοςΑγία Σωσάννα η ΟσιομάρτυςΆγιος Βάκχος ο ΝέοςΌσιος Παύλος ο νέος που ασκήτευε στο Λάτριο όροςΜνήμη Χειροτονίας Αγίου Ιωάννου του ΧρυσοστόμουΆγιος Στέφανος Αρχιεπίσκοπος ΣουρόζαςΑγίος Γουρίας
Go To Top