ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΕΚΚΟΣΜΙΚΕΥΣΗ

07,Φεβ
Νικολάου Σιγανού, θεολόγου

ΜΕΡΟΣ Δ΄ (Τελευταίο)

YpapantiΜετά από τα προηγούμενα, ελπίζω να έγινε αντιληπτό ότι, μιλώντας για την «εκκοσμίκευση», δεν εννοούμε κάποιες αμαρτίες, αλλά κάτι πολύ βαθύτερο: την αυξανόμενη απάρνηση του θελήματος του Θεού και την αλλοίωση της Πίστεως στους κόλπους της Εκκλησίας. Ανάγκη, λοιπόν, σπουδαία και επείγουσα, να αναζητήσουμε το δρόμο που ως ορθόδοξοι χριστιανοί οφείλομε να ακολουθήσουμε, ώστε να δούμε φως στο «τούνελ» της σύγχυσης που διαχέεται παντού. Στο ζόφο που περιβάλλει τη ζωή μας. Ίσως το πιο σπουδαίο ζήτημα στη ζωή ενός χριστιανού είναι να  καταλάβει τι είναι η Εκκλησία, ώστε να μην τη θεωρεί ως ένα απλό κοινωνικό θεσμό, ή  φορέα μιας νεφελώδους Παραδόσεως. Ακόμα, να μην την ταυτίζει με τους κληρικούς, όπως, συνήθως πράττουν πολλοί ανίδεοι συνάνθρωποί μας. Πολλοί φωτισμένοι ποιμένες επισημαίνουν το φαινόμενο του «κληρικαλισμού», ως μια μεγάλη πληγή στα σπλάχνα της Εκκλησίας  και αναζητούν λύσεις. Κάποτε ο Ιησούς, καθώς περπατούσε με τους μαθητές Του στα χωριά της Ιουδαίας, τους ρώτησε: «τίνα με λέγουσιν  οι άνθρωποι είναι;». Στη συνέχεια,  τι λένε οι ίδιοι για Κείνον. Νομίζω πως την ίδια ερώτηση θα απηύθυνε και σε μας, στην ταραγμένη εποχή μας. Ας αναρωτηθεί καθένας μας, αν βρισκόταν σ’ αυτή τη θέση, τι θα του απαντούσε. Ανάλογη με την απάντηση, λογικά προκύπτει και η στάση μας απέναντι στα μεγάλα ζητήματα της Εκκλησίας και η ευθύνη μας στη ζωή και στον κόσμο.  
[audiotube id=”KkIUUyDTtgg”]
  Άραγε, δικαιολογείται η αδιαφορία μας  για το πρόσωπο, τη διδασκαλία και το έργο του Κυρίου; Δεν είναι κρίμα κι άδικο, οι παντός είδους αιρετικοί να διαδίδουν τις πλάνες τους, τα πνευματικά δηλητήρια, κι εμείς να εφησυχάζουμε με μια τυπική, επιφανειακή «θρησκευτικότητα», ισχνή και χειρότερη, ακόμα κι από των Φαρισαίων; Και, ενώ Εκείνος είπε ότι είναι η Οδός, η Αλήθεια και η Ζωή, να τον εξισώνουμε με τους μεγάλους «σοφούς» και «μύστες» της ανθρωπότητας; Πόσο αχάριστοι και άσχετοι αποδεικνύονται εκείνοι που θεωρούν τα δόγματα της Εκκλησίας ως ανθρώπινες ιδέες, ενώ πρόκειται για «άρρητα ρήματα» ζωής αιωνίου! Βεβαίως, «μέγα το της ευσεβείας μυστήριον». Ακατάληπτη η αληθινή φύση της Αγίας μας Εκκλησίας, όπως και του Κυρίου.  Ξέρομε, ωστόσο, ότι αυτή αποτελεί  το θεανθρώπινο Σώμα Του, με τη μετάγγιση της  θείας ζωής στην αλλοτριωμένη ανθρωπότητα, που, ως άλλος Προμηθέας, προσδοκά  τη σωτηρία της, στον κόσμο της Πτώσης. Εξάλλου, τι είναι ο κόσμος που βλέπουμε; Μπορούμε να δεχτούμε ότι έγινε τυχαία; Στο Σύμβολο της Πίστεως ομολογούμε εξ αρχής τη θεμελιώδη αλήθεια της υπάρξεως του Ενός Θεού, Δημιουργού ορατών και αοράτων. Και η μεγαλειώδης διήγηση της Γενέσεως, αυτό, ακριβώς, με ανεπανάληπτο τρόπο περιγράφει. Ο άνθρωπος, η κορωνίδα της Δημιουργίας, ορίστηκε «φρουρός» και διαχειριστής του Παραδείσου. Η  χρήση των αγαθών δεν πρέπει  να αυτονομείται, αλλά να γίνεται «ευχαριστιακά». Δηλαδή, με ευχαριστία και δοξολογία του Πανάγαθου Θεού, που απλόχερα μάς τα παρέχει, και για το καλό όλων των ανθρώπων. Η απομάκρυνση από Κείνον οδηγεί στον Ατομικισμό, στην αυτοθέωση, στη χρήση των αγαθών με ιδιοτέλεια. Κι ακόμα: στη συσσώρευση του παγκόσμιου πλούτου στα χέρια μιας άφρονος ολιγαρχίας, που τον καταληστεύει και τον καταχράται, σε βάρος των φτωχών και εξαθλιωμένων λαών και με τον κίνδυνο αφανισμού της ζωής στον Πλανήτη! «Χριστός τω κόσμω εφάνη και τον άκοσμον κόσμον κοσμήσας εφαίδρυνεν», έγραψε ένας σοφός. Επιβάλλεται να στραφούμε  στην Ενσάρκωση, στο σχέδιο της σωτηρίας μας, στην άπειρη αγάπη Του. Να γνωρίσουμε το Νόμο και το θέλημά Του. Να ενστερνιστούμε το φιλάνθρωπο, διακονικό, θυσιαστικό πνεύμα Του, που ανατρέπει όλα τα δεδομένα του εκκοσμικευμένου ανθρώπου. Εξουσίες θα βρίσκονται μπροστά μας, προκαλώντας τη συνείδηση, δοκιμάζοντας την πνευματική μας πορεία. Αλλά, Εκείνος που αντιμετώπισε τους τρεις Πειρασμούς στο Σαραντάριον Όρος, πάλεψε σκληρά στη Γεθσημανή, ταπεινώθηκε, υπέμεινε τα πάντα, μέχρι το θάνατο στο Γολγοθά, για να μας σώσει, θα μας ακολουθεί πάντα. Και, προπαντός, στις δύσκολες ώρες, στους πειρασμούς της ζωής μας, λέγοντας: «μείζων εστίν ο εν υμίν, ή ο εν τω κόσμω», εννοώντας, βεβαίως, τον Εαυτό Του. Τελειώνοντας: είναι λυπηρό να ακούμε σπουδαίους ποιμένες να μιλάνε για «χριστιανούς χωρίς Εκκλησία». Να λένε πως «ψάχνουν για χριστιανούς», ή ότι οι χριστιανοί «σκοτώσαμε το Θεό»! Λοιπόν, ας αντισταθούμε στην επέλαση της εκκοσμικεύσεως, ακολουθώντας τα ίχνη των Πατέρων, των Ασκητών, των Μαρτύρων, των  Αγίων: με τη νήψη, την αγιότητα, την εκκλησιαστική αυτοσυνειδησία μας, το ορθόδοξο φρόνημα και ήθος. Στο δρόμο της μετάνοιας, της ενεργού συμμετοχής μας στη Χάρη που  το Άγιο Πνεύμα παρέχει στην Εκκλησία, το Σώμα του Εσταυρωμένου και Αναστημένου Κυρίου.    

Ενορία Ευαγγελίστριας – Λήψη από ελικόπτερο

Κοπή Βασιλόπιτας με τον Κώστα Μακεδόνα 21/1/2018

Παρασκευή πρόσφορου

     

Επισκέπτες της Ιστοσελίδας

3103962

RSS Ορθόδοξος Συναξαριστής

  • Το εορτολόγιο της ημέρας
    ..:: Ορθόδοξος Συναξαριστής ::..Σήμερα 15/12/2019 εορτάζουν:Κυριακή των Αγίων ΠροπατόρωνΆγιος Ελευθέριος ο ΙερομάρτυραςΑγία ΑνθίαΆγιος Κορέμμων ο έπαρχοςΆγιοι Δύο ΔήμιοιΆγιος Ελευθέριος ο ΚουβικουλάριοςΑγία Σωσάννα η ΟσιομάρτυςΆγιος Βάκχος ο ΝέοςΌσιος Παύλος ο νέος που ασκήτευε στο Λάτριο όροςΜνήμη Χειροτονίας Αγίου Ιωάννου του ΧρυσοστόμουΆγιος Στέφανος Αρχιεπίσκοπος ΣουρόζαςΑγίος Γουρίας
Go To Top