Εγώ είμαι ΤΟ διαφορετικό;;;

07,Ιαν

Εδώ και καιρό (όπως μου συμβαίνει ανά τακτά χρονικά διαστήματα)με απασχολεί κάτι. Εκπαιδευόμαστε περίπου12 -18 χρόνια στη ζωή μας, για να μάθουμε να διαβάζουμε, να γράφουμε, να διαμορφώνουμε προσωπικότητα, πράγματα που θα μας κάνουν να μοιάσουμε στα πρότυπα ανθρώπων που έχουν επικρατήσει. (Ευγενικοί, μορφωμένοι, ετοιμόλογοι, κοινωνικοί, να σεβόμαστε τους άλλους…)

Αλήθεια, σκέφτηκε κανείς πως πρέπει να εκπαιδευτούμε να δεχόμαστε τους «διαφορετικούς» από εμάς; Και τι εννοώ, όταν λέω «διαφορετικούς». Ας υποθέσουμε πως βρισκόμαστε σε μια καφετέρια ή ένα σούπερ μάρκετ και στον ίδιο χώρο, λίγα τετραγωνικά πιο εκεί, βρίσκεται ένα παιδί που τσιρίζει, χτυπιέται και δείχνει πως έχει νοητική καθυστέρηση ή αυτισμό ή έχει πάθει μια επιληπτική κρίση. Πώς το αντιμετωπίζουμε ; Οι περισσότεροι, και φυσικά μη γνωρίζοντας τι σημαίνει αυτισμός, νοητική στέρηση, επιληψία ή οτιδήποτε άλλο, θα βγάλουμε το συμπέρασμα πως το παιδί αυτό είναι κακομαθημένο και πως οι γονείς ή αυτοί που το συνοδεύουν δεν μπορούν να του επιβληθούν.

Κανείς μας δε σκέφτεται πως ένα τέτοιο άτομο, όπως και τα άτομα που βιώνουν μια πνευματική ή σωματική αναπηρία, περνούν το δικό τους γολγοθά, σε έναν δικό τους κόσμο, που έφτιαξαν μόνοι τους, για να μπορέσουν να καταλάβουν τον κόσμο που έχουμε φτιάξει εμείς, οι «αρτιμελείς».

Απλά μένουμε να κοιτάζουμε, επικριτικά, σχεδόν με αηδία, το «θέαμα», γιατί μας ξενίζει. Γιατί δεν έχουμε μάθει να δεχόμαστε το διαφορετικό.

Σκεφτήκαμε ποτέ, άραγε, μήπως οι διαφορετικοί είμαστε εμείς; Ας θυμηθούμε κάποιες φορές που έχουμε βρεθεί σε μια συζήτηση, ένα συμβούλιο για παράδειγμα, όπου όπως συνήθως γίνεται, μιλούνε δέκα άτομα μαζί ταυτόχρονα, και κανείς δε ακούει και δεν καταλαβαίνει κανέναν. Πόσες φορές, λοιπόν, δεν σας ήρθε να φωνάξετε ένα «πάψτε επιτέλους», γιατί η φασαρία που δέχονταν τα αυτιά σας σας οδηγούσε στην τρέλα;

Έτσι κι ένα αυτιστικό παιδί ή ένα παιδί με πνευματική αναπηρία. Ενοχλείται, όταν δέχεται πλήθος ερεθισμάτων την ίδια χρονική στιγμή και αργεί να προσαρμοστεί σε ένα νέο χώρο. Αν δεν κάνω λάθος, πολλοί από εμάς το ίδιο νιώθουμε ή παθαίνουμε.

Και γιατί, παρακαλώ, θα πρέπει να μετακινούμαι περπατώντας με τα πόδια μου; Ή γιατί να πρέπει να μιλάω με τη φωνή μου; Ναι, είναι πολύ πιο φυσιολογικό και με αυτές τις ιδιότητες δημιουργηθήκαμε, αλλά, όταν υπάρχει κάποια αναπηρία, γιατί θα πρέπει να αισθάνομαι μειονεκτικά;

Μπαίνοντας, λοιπόν, στη θέση ενός ατόμου με αναπηρία θα ρωτήσω:

– «ΑΡΑΓΕ ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΤΟ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ;»

Ή μήπως θα έπρεπε μαζί με όλα τα άλλα μαθήματα που μας παραδίδονται στο σχολείο να υπάρχει και ένα που να λέγεται «Πώς να δέχομαι τη διαφορετικότητα;»

Ίσως τότε και τα φαινόμενα του σχολικού και κοινωνικού εκφοβισμού να ήταν λιγότερα.

Είμαι η Μαρία και, ναι, ίσως είμαι εγώ το διαφορετικό σε έναν κόσμο που έχει μάθει να κρίνει και να χλευάζει οτιδήποτε και οποιονδήποτε δε μοιάζει με τους πολλούς.

Μαρία Δαούτη
εκπαιδευτικός

Ενορία Ευαγγελίστριας – Λήψη από ελικόπτερο

Κοπή Βασιλόπιτας με τον Κώστα Μακεδόνα 21/1/2018

Χριστουγεννιάτικες μελωδίες από την χορωδία της ενορίας Ευαγγελίστριας Αγίου Νικολάου

Παρασκευή πρόσφορου

     

Επισκέπτες της Ιστοσελίδας

RSS Ορθόδοξος Συναξαριστής

  • Το εορτολόγιο της ημέρας
    ..:: Ορθόδοξος Συναξαριστής ::..Σήμερα 15/11/2019 εορτάζουν:Άγιοι Γουρίας, Σαμωνάς και Άβιβος οι ΟμολογητέςΆγιοι Ελπίδιος, Μάρκελλος και ΕυστόχιοςΌσιος Κυντίων επίσκοπος ΣελευκείαςΆγιοι Ιουστίνος και Θεοδώρα οι ευσεβείς βασιλείςΆγιος ΔημήτριοςΆγιοι Ευψύχιος, Νέαρχος και ΚαρτέριοςΆγιος Θωμάς ο Β' ο νέος, Πατριάρχης ΚωνσταντινούποληςΌσιος Παΐσιος Βελιτσκόφσκυ1. Για τον Άγιο Ευθύμιο τον Νέο τον εν Θεσσαλονίκη βλέπε στις 14 Οκτωβρίου.2. Για τον Άγιο […]
Go To Top