Δ΄ ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΠΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ (ToυΠαραλυτικού, Ιω. Ε΄, 1-15)

09,Μάι

«Μηκέτι αμάρτανε»

Σήμερα ο Ευαγγελιστής φέρνει στα μάτια μας ένα καταπληκτικό θαύμα, από τα αμέτρητα που πραγματοποίησε ο Χριστός. Κι είναι ευκαιρία, όχι μόνο να θαυμάσουμε τις θείες δωρεές, αλλά και να εμβαθύνομε στα νοήματα που «κρύβονται» πίσω από τα- φαινομενικά- απλά, αλλά όχι ασήμαντα  γεγονότα.

Δίπλα, λοιπόν, από τη δεξαμενή Βηθεσδά («Οίκος ελέους»), που βρισκόταν στα βορειοανατολικά της Ιερουσαλήμ, πλήθος πασχόντων από διάφορες ασθένειες περίμεναν στις στοές-υπόστεγα, καθώς άγγελος Κυρίου κατέβαινε κατά καιρούς, τάρασσε το νερό και όποιος έμπαινε πρώτος, θεραπευόταν. Ο Ιησούς βρέθηκε στην Αγία Πόλη λόγω της Γιορτής της Εβραϊκής Πεντηκοστής και, περνώντας από κει, βλέπει κάποιον που ήταν κατάκοιτος επί τριάντα οκτώ χρόνια. Τον ρωτάει αν θέλει να θεραπευτεί κι αυτός απαντάει πως δεν έχει άνθρωπο δικό του να τον μετακινήσει την κατάλληλη ώρα. Τότε ο Κύριος του λέει να πάρει το κρεβάτι του και να περπατήσει. Κι έγινε ακριβώς έτσι! Όμως, ήταν Σάββατο! Οι θρησκευτικοί άρχοντες των Ιουδαίων, υποκριτές και σχολαστικοί μέχρι γελοίου, αρχίζουν την ανάκριση του ανθρώπου, κατακρίνοντάς τον που έγινε καλά! Αυτός δεν ήξερε πως ο Ιησούς ήταν ο θεραπευτής του, γιατί Εκείνος έφυγε αμέσως απαρατήρητος, καθώς πλήθος κόσμου είχε στο μεταξύ συγκεντρωθεί. Αργότερα, ο Χριστός  συναντάει στο Ναό τον Παραλυτικό και του παραγγέλνει, τώρα που έγινε υγιής, να μην αμαρτήσει ξανά. Αυτός πήγε και ανήγγειλε στους Ιουδαίους ότι ο Ιησούς τον είχε θεραπεύσει, διαλαλώντας έτσι την ευεργεσία του Θεού.

Στη θεραπεία του Παραλυτικού οι Πατέρες βλέπουν την προτύπωση του χριστιανικού Βαπτίσματος, στο οποίο, όπως λένε, «κι αν όλη η Οικουμένη προσέλθει, δεν ελαττώνεται η Θεία Χάρη». Άραγε, μπορούμε να φανταστούμε την τραγικότητα της κατάστασης του Παραλυτικού; Αν σκεφτούμε σε ποιο περιβάλλον ζει, θα αντιληφθούμε ότι το δράμα του δεν εξαντλείται στην ακινησία και στους σωματικούς πόνους. Είναι πολύ μεγαλύτερο. Στην εβραϊκή κοινωνία επικρατούσαν αντιλήψεις περί ασθενειών και αμαρτίας παράδοξες, που έχουν εισχωρήσει και στο χριστιανικό κόσμο. Πόσες φορές δεν έχομε ακούσει για κάποιον, λ. χ.,ότι «τον τιμώρησε ο Θεός», «καλά να πάθει», ή, «μας καταράστηκε ο Θεός», κ. ά.;

Λοιπόν, ο παράλυτος της περικοπής, σαν να είναι στιγματισμένος με τη θεία  τιμωρία, με την απόρριψη από το Θεό και τους ανθρώπους: «Άταφος νεκρός υπάρχων», φωνάζει σπαρακτικά στον Κύριο, «άνθρωπον ουκ έχω». Μα, πόσοι άνθρωποι και σήμερα δε βρίσκονται σε παρόμοια κατάσταση-χωρίς οικογένεια, φίλους, συγγενείς, άνεργοι, άεργοι, ξεχασμένοι, στο περιθώριο της κοινωνίας; Κι έρχονται έκτακτες συνθήκες, όπως η απροσδόκητη πανδημία που ταλαιπωρεί τώρα την ανθρωπότητα, να ταράξουν τα «νερά» των συνειδήσεων, να μας θυμίσουν χαμένες αξίες- την αναγκαιότητα της ανθρωπιάς, της αλληλεγγύης. Ήδη ο Χριστός είχε ρωτήσει το δυστυχή άνθρωπο αν θέλει να γίνει καλά. Φυσικά, για να ενεργοποιήσει την ανθρώπινη βούληση, την οποία σέβεται απολύτως. «Είναι ερώτηση της γνήσιας αγάπης και γι’ αυτό, του γνήσιου ενδιαφέροντος…Επειδή ολόκληρος ο Χριστιανισμός συνίσταται στο να συντριβούν οι τρομεροί τοίχοι του εγωκεντρισμού, και στο να αποκτηθεί εκείνη η αγάπη, η οποία, κατά τον Παύλο, εκκέχυται εν ταις καρδίαις ημών»( π. Αλέξανδρος Σμέμαν).

Μα, αυτός που «δεν έχει άνθρωπο», έχει τον Ιησού Χριστό, φίλο κι αδελφό και πραγματικό Γιατρό του σώματος και της ψυχής. Εκείνος, ως παντογνώστης, ξέρει τις ασθένειες και χορηγεί και τις ανάλογες «θεραπείες». Τι βλέπομε λοιπόν; Ότι ο Κύριος του Σαββάτου, των Νόμων, του Χρόνου και του Σύμπαντος, ο «πλαστουργήσας τον άνθρωπον», θεραπεύει τον Παραλυτικό σωματικά, αλλά και πνευματικά. Του λέει να μην αμαρτάνει πια, για να μην αρρωστήσει χειρότερα. Η αμαρτία, κατά την Ορθόδοξη αντίληψη, δεν είναι η παράβαση κάποιων εντολών, αλλά κάτι πολύ βαθύτερο: η διάρρηξη των σχέσεων με το Θεό, ο εγκλωβισμός στο «Εγώ», η «αυτοθέωση» του ανθρώπου. Αυτή, λοιπόν, είναι η σοβαρότερη, η πνευματική «ασθένεια» των ανθρώπων. Και, ποιο είναι το «χειρότερο» που μπορούμε κι εμείς, όπως ο Παραλυτικός, να πάθουμε; Αυτό που, όπως βλέπουμε, κυριαρχεί σήμερα στους περισσότερους ανθρώπους: η εκδίωξη του Χριστού, η εξορία Του από τη ζωή μας. Αυτή είναι η «πνευματική παραλυσία», για την οποία μιλούν οι Πατέρες, που συνεπάγεται την άρση της Χάρης του Θεού, την απώλεια της αιώνιας ζωής, της Θείας Βασιλείας.

Οδεύοντας προς τη Γιορτή της Μεσοπεντηκοστής, κάθε μέρα η εκκλησιαστική Υμνολογία αναφέρεται με ωραιότατες εικόνες στη  θεραπεία του Παραλυτικού. Το «Θεραπευτήριο» της Εκκλησίας, μέσα στη δίνη της παγκόσμιας θανατερής πανδημίας, παρά τους περιορισμούς, δε θα πάψει να λειτουργεί όπως πάντα, ανοικτό στις «ασθένειές» μας. Το «μηκέτι αμάρτανε» του Κυρίου απευθύνεται και σε μας. Ας τον παρακαλέσουμε, μαζί με τον υμνογράφο:

«Πάντα σοι δυνατά, πάντα υπακούει, πάντα υποτέτακται. Πάντων ημών μνήσθητι, και ελέησον άγιε, ως φιλάνθρωπος»!

Νίκος Σιγανός, θεολόγος

Ο “Χερουβικός Ύμνος” όπως ακουγόταν στην ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ μέχρι το 1453

Ενορία Ευαγγελίστριας – Λήψη από ελικόπτερο

Κοπή Βασιλόπιτας με τον Κώστα Μακεδόνα 21/1/2018

Παρασκευή πρόσφορου

     

Επισκέπτες της Ιστοσελίδας

3189622

RSS Ορθόδοξος Συναξαριστής

  • Το εορτολόγιο της ημέρας
    ..:: Ορθόδοξος Συναξαριστής ::..Σήμερα 22/09/2020 εορτάζουν:Άγιος Φωκάς Ιερομάρτυρας ο ΘαυματουργόςΆγιος Φωκάς ο κηπουρόςΆγιοι Ισαάκ και ΜαρτίνοςΌσιος Κοσμάς ο ΖωγραφίτηςΆγιοι Είκοσι Έξι Οσιομάρτυρες ΖωγραφίτεςΟσία Παρασκευή του Σάρωφ - ΝτιβέεβοΠεριττώς αναφέρεται από ορισμένους συναξαριστές η μνήμη της Αγίας Δροσίδος κόρης του Tραϊανού, και των πέντε Kανονικών (βλέπε 22 Μαρτίου).ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ ΗΜΕΡΑΣΑπόστολος: Γαλ. ε´ 11 - 21Ευαγγέλιο: Λουκ. γ´ […]
Go To Top