Γ΄ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΛΟΥΚΑ (Ζ΄, 11-16)

01,Οκτ

Με τον Κύριο της ζωής και του θανάτου

          Μπορεί να έχομε ακούσει αμέτρητες φορές στη Νεκρώσιμη Ακολουθία τον Κύριο να λέει: «ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ἔρχεται ὥρα, καὶ νῦν ἐστιν, ὅτε οἱ νεκροὶ ἀκούσονται τῆς φωνῆς τοῦ υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, καὶ οἱ ἀκούσαντες ζήσονται» (Ιωάν. Ε΄, 25). Στην ευαγγελική περικοπή της Κυριακής, αυτή η φωνή ανασταίνει ένα νεκρό και μας δίνεται έτσι η ευκαιρία να προβληματιστούμε σοβαρά μπροστά στον ανθρώπινο πόνο και στο όντως φοβερότατο μυστήριο του θανάτου.

Είναι πολύ συγκινητικά τα όσα συμβαίνουν στην πόλη Ναΐν. Καθώς πλησιάζει ο Ιησούς με τους μαθητές Του και με πλήθος κόσμου, κοντά στην πύλη συναντούν μια νεκροπομπή. Η πονεμένη μάνα κλαίει το μονάκριβο γιο της, συνοδεύοντάς τον με αρκετό κόσμο στην τελευταία του κατοικία. Μόλις την είδε ο Κύριος, τη λυπήθηκε και της λέει: «Μην κλαις». Αγγίζοντας το φέρετρο, λέει: «Νεαρέ, σου λέω, σήκω». Και ανακάθισε αμέσως ο νεκρός. Αρχίζει να μιλάει, και ο Ιησούς τον παραδίνει στη μητέρα του! Τότε, όλους τους κατέλαβε ιερός φόβος και δόξαζαν το Θεό. Και ανακάθισε αμέσως ο νεκρός, άρχισε να μιλάει και ο Ιησούς τον παρέδωσε στη μητέρα του! Τότε, όλους τους κατέλαβε ιερός φόβος και δόξαζαν το Θεό, λέγοντας ότι τους επισκέφτηκε, στέλνοντας μεγάλο προφήτη ανάμεσά τους!

Σ’ όλες τις εποχές και σ’ όλες τις κοινωνίες ο ανθρώπινος πόνος αποτελούσε μεγάλο, ίσως και άλυτο πρόβλημα. Στρέφοντας το βλέμμα στο παρελθόν της ανθρωπότητας, διακρίνουμε αμέτρητα δράματα: πολέμους, ασθένειες, δάκρυα, οδύνη. Βλέπομε, επίσης, ότι από την αρχαιότητα, όλοι οι λαοί, με διάφορες τελετές, προσπαθούσαν να εξοικειωθούν με τη σκληρή και αναντίρρητη πραγματικότητα του θανάτου. Ο πόθος της αιωνιότητας διαπερνά όλες τις μεγάλες θρησκείες. Τί απαντάει, όμως, ο Χριστιανισμός στα ερωτήματα σχετικά με τον ανθρώπινο πόνο; Ποια πρέπει να είναι η στάση μας  απέναντι σ’ αυτόν  και τα συνακόλουθά του;

Ήδη, από την Παλαιά Διαθήκη οι πιστοί άνθρωποι ήξεραν ότι οι ασθένειες, η φθορά, ο θάνατος  κληρονομήθηκαν ως συνέπειες της Πτώσης των Πρωτοπλάστων. Ο πανανθρώπινος πόθος της αθανασίας γίνεται βάσιμη ελπίδα. Περνάει το μήνυμα της πίστης, ως σχέσης με τον αληθινό, προσωπικό, φιλάνθρωπο Θεό και του ερχομού τους Βασιλείας Του. Έρχεται λοιπόν ο Υιός και Λόγος του Θεού και Θεός αληθινός, από άπειρη αγάπη προς τον άνθρωπο, να ντυθεί την ανθρώπινη φύση, με όλες τις ιδιότητές της, εκτός από την αμαρτία.  Να ζήσει  τον πόνο, τη χαρά, την πείνα, τη δίψα, τη μοναξιά και τις δυσκολίες των ανθρώπων. Όχι μακριά, αλλά μαζί τους. Συγκινείται στη θέα  των αρρώστων, των τυφλών, των παραλυτικών και τους θεραπεύει. Δακρύζει για το θάνατο νέων και  παιδιών, όπως στη Ναΐν, και  στην περίπτωση του φίλου του Λαζάρου και τους ανασταίνει. Με το μειλίχιο λόγο Του, αλλά και μόνο με την παρουσία και το φιλάνθρωπο βλέμμα Του, γλυκαίνει τις καρδιές των ανθρώπων.

Αλλά, όταν η ώρα του Θείου Δράματος πλησιάζει, τότε και οι όμορφες μέρες της συναναστροφής του Διδασκάλου με τα πλήθη των πονεμένων και αδικημένων που τον ακολουθούν τελειώνουν. Ο Ιησούς ακολουθεί εκουσίως το δρόμο των Παθών και του μαρτυρικού θανάτου. Στο Γολγοθά κορυφώνεται ο ανθρώπινος πόνος. Πεθαίνοντας ο αναμάρτητος, σβήνει τις αμαρτίες του ανθρωπίνου γένους με το πανάχραντο αίμα Του, που ποτίζει τη γη και την εξαγιάζει. Κατεβαίνοντας στον Άδη, φέρνει στους νεκρούς όλων των εποχών την καλή είδηση πως θα τους ξαναδώσει τη ζωή και τη χαμένη τους ευτυχία. Μια νέα ζωή, μια νέα κοινωνία, με την Ανάστασή Του. Ο Κύριος ανασταίνει νεκρούς κινούμενος από φιλανθρωπία. Κυρίως, όμως, για να προσελκύσει όλους να πιστέψουν στη θεότητά Του. Όπως επισημαίνει ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, ανέστησε πριν το Σταυρό τρεις-που ξέρομε από τα Ευαγγέλια- και πάνω σ’ αυτόν πολλούς, που εμφανίστηκαν στην Αγία Πόλη. Σπουδαιότερη όμως είναι η δική Του Ανάσταση, με την οποία απέδειξε ότι είναι  νικητής του θανάτου. Έτσι διαβεβαιώνει και εμάς για την ένθεη, αθάνατη και αιώνια ζωή μας (ΟΜΙΛΙΑ ΜΒ΄).

Το πρόβλημα του ανθρώπινου πόνου, στο βάθος του είναι ανερμήνευτο. Οι Άγιοι της Εκκλησίας,  με το θάρρος, την υπομονή, τον αληθινό ηρωισμό τους, μας δείχνουν πώς κι εμείς μπορούμε να υπομένουμε τις δυσκολίες, τις αρρώστιες, τις δοκιμασίες της ζωής μας, ώστε να ωφελούμαστε πνευματικά και να συμπάσχουμε με τους συνανθρώπους μας. Εδώ, λοιπόν, βρίσκεται η μεγάλη διαφορά της Θείας Αποκαλύψεως από όλες τις θρησκείες του κόσμου: δεν ψάχνει να λύσει το πρόβλημα του πόνου, της φθοράς, του θανάτου, σε σκοτεινά, επικίνδυνα «μονοπάτια». Δεν αποπροσανατολίζει τους ανθρώπους με ιδέες εξωπραγματικές και εξευτελιστικές, όπως λ.χ. της «μετενσαρκώσεως», ή υλιστικών «παραδείσων». Η Εκκλησία μας, βιώνοντας τη «χαρμολύπη» του Σταυρού και την εμπειρία της Αναστάσεως, θα κηρύσσει πάντα την Αγάπη, που νικάει το φόβο. Μεταμορφώνει τον πόνο σε χαρά. Το θάνατο σε ζωή που χαρίζει ο Εσταυρωμένος και Αναστημένος Κύριος, από εδώ και τώρα, στη Βασιλεία Του και στη Μέλλουσα Ζωή. «Εις αιώνας αιώνων. Αμήν»!

Νίκος Σιγανός, θεολόγος

Ενορία Ευαγγελίστριας – Λήψη από ελικόπτερο

Κοπή Βασιλόπιτας με τον Κώστα Μακεδόνα 21/1/2018

Παρασκευή πρόσφορου

     

Επισκέπτες της Ιστοσελίδας

3094805

RSS Ορθόδοξος Συναξαριστής

  • Το εορτολόγιο της ημέρας
    ..:: Ορθόδοξος Συναξαριστής ::..Σήμερα 21/11/2019 εορτάζουν:Εισόδια της ΘεοτόκουΌσιος Προκόπιος της Βιάτκα ο δια Χριστόν σαλόςΣύναξη της Παναγίας Χαβιαράς στην ΒέροιαΣύναξη της Παναγίας της Χοζοβιώτισσας στην ΑμοργόΣύναξη της Παναγίας της Οδηγήτριας στην ΚίμωλοΣύναξη της Παναγίας της Μαλτέζας στην ΣαντορίνηΣύναξη της Παναγίας της Κουνίστρας στην ΣκιάθοΣύναξη της Παναγίας στο Κακόβολο της ΚύθνουΣύναξη της Παναγίας των Εισοδίων (του […]
Go To Top