Αποχαιρετιστήριος λόγος….

16,Απρ

Άρθρο του περιοδικού “Ευ”

Γεννήθηκα λίγες ώρες μετά από Εσένα. Εσύ γεννήθηκες μέσα σε ένα σπήλαιο, ενώ εγώ σε ένα μικρό σπίτι. Εγώ μεγάλωσα εκεί που γεννήθηκα, μα Εσύ αναγκάστηκες να φύγεις και πήγες πρόσφυγας στην Αίγυπτο, γιατί ο Ηρώδης εξαπέλυσε τους στρατιώτες του να Σε θανατώσουν. Ήσουν ξένος από την πρώτη στιγμή που ανάσανες σε αυτόν τον κόσμο και εχθρός, πριν ακόμα αντικρίσεις το φως του ήλιου.

Μεγάλωσες χωρίς πατέρα, ενώ εγώ είχα και τους δύο μου γονείς. Μου έδωσαν όλα τα εφόδια να γίνω ένας σωστός και τίμιος άνθρωπος. Εσύ, ωστόσο, τα κατάφερες καλύτερα από εμένα, παρόλη την ορφάνια Σου. Η μητέρα Σου Σε μεγάλωσε με όλη Της την αγάπη και αυτή τη στιγμή, όπως Την αντικρίζω, πονάει που Σε βλέπει σε αυτήν εδώ τη θέση. Κλαίει και σπαράζει…

Δίδασκες τους ανθρώπους. Βρέθηκα και εγώ μερικές φορές κοντά Σου. Θυμάμαι στην Καπερναούμ, τότε που γιάτρεψες εκείνον τον παράλυτο και ο κόσμος έμεινε άφωνος με αυτό που έκανες. Από τότε Σε ακολούθησα και μαζί με εμένα Σε ακολούθησαν πολλοί άνθρωποι. Εκεί, ενώ Εσύ τους δίδασκες, εγώ τους έκλεβα. Ζούσα εις βάρος των ανθρώπων που έρχονταν να Σε αγγίξουν, για να τους κάνεις καλά, να τους δώσεις ένα κομμάτι ψωμί, να τους πεις έναν λόγο παρηγορητικό, να τους μιλήσεις στην καρδιά τους και να νιώσουν όπως ποτέ μέχρι τότε δεν είχαν νιώσει. Σε ακολουθούσα κι εγώ. Σε άκουγα. Πόσο όμορφα τα έλεγες. Ειδικά εκείνο το να αγαπάμε ο ένας τον άλλο. Πόσο δύσκολο είναι… Το βλέπεις κι Εσύ τώρα. Κοίτα η αγάπη Σου για τον άνθρωπο πού Σε οδήγησε και τι Σου έκανε…

Τελευταία φορά που Σε είδα ήταν τότε που μαζεύτηκαν πάνω από πέντε χιλιάδες άνθρωποι και τους τάισες με πέντε άρτους και δύο ψάρια. Χόρτασαν την πείνα τους. Για μένα, όμως, ήταν η τελευταία ημέρα ελευθερίας. Με έπιασαν οι Ρωμαίοι να κλέβω και με οδήγησαν στη φυλακή για τα εγκλήματά μου. Μου άξιζε η τιμωρία αυτή, γιατί δεν ήμουν και τόσο καλός άνθρωπος, καθώς δε θυμάμαι ποτέ να πρόσφερα στον πλησίον μου. Εγώ, αντίθετα με Σένα, τον εκμεταλλευόμουν. Ζούσα εις βάρος του και μπορώ να πω ότι κάποιες φορές μου άρεσε. Εγώ, λοιπόν, δίκαια βρίσκομαι εδώ. Εσύ, αλήθεια, τι τους έκανες;

Εσύ δεν ήσουν που ανέστησες τα παιδιά τους; Εσύ δεν προστάτεψες την πόρνη από το λιθοβολισμό; Εσύ δε γιάτρεψες τους ασθενείς τους; Εσύ δε χάρισες το φως στους τυφλούς τους; Εσύ δεν έβγαλες τα δαιμόνια από το σώμα τους; Εσύ δε μιλούσες για αγάπη σε όλη Σου τη ζωή; Πείραξες ποτέ κανέναν; Μίλησες άσχημα σε κάποιον; Τι έκανες να Σου αξίζει αυτό που ζεις τώρα; Τι φοβερό έπραξες, ώστε η μητέρα Σου να σπαράζει αυτή τη στιγμή που Σε βλέπει; Τι κακό έκανες, ώστε να δέχεσαι τη χλεύη του κόσμου;

Κοίτα τους… Σε ειρωνεύονται που δεν μπορείς να κατέβεις από εδώ που βρίσκεσαι… Κοίτα το ειρωνικό τους χαμόγελο… Άκουσε τις ύβρεις που Σου λένε… Και Εσύ το μόνο που κάνεις είναι να ζητάς τη συγχώρεσή τους, για όλα αυτά που Σου έκαναν…

Ο ουρανός σκοτείνιασε… Σε λίγο θα τελειώσουν όλα… Θα ‘θελα να Σου πω κι άλλα. Ξέρω ότι τα άκουσες όλα. Γνωρίζω ότι η αγκαλιά Σου μπορεί να χωρέσει όλον τον κόσμο. Σε λίγο αυτός ο κόσμος θα τελειώσει για μας και είμαι σίγουρος ότι κάτι καινούργιο θα γεννηθεί. Μακάρι να μπορούσα να γυρίσω πίσω το χρόνο, να μη γίνω αυτός που έγινα. Μακάρι την πρώτη φορά που Σε άκουσα, να Σε είχα ακολουθήσει, να είχα νιώσει τα λόγια Σου και να είχα κατανοήσει όλα όσα είπες και έπραξες. Τώρα δε θα ήμουν εδώ…

Αισθάνομαι, όμως, καλά που μοιράζομαι τις τελευταίες μου σκέψεις με Εσένα. Που καταφέρνω, πριν το τελευταίο μου ταξίδι, να Σε δω και να Σου μιλήσω. Που έστω λίγο πριν το θάνατο, μου έδωσες τη δυνατότητα να ξαναβρώ τον εαυτό μου. Εδώ, πάνω στον Σταυρό, ξαναγεννήθηκα. Κατανόησα την ύπαρξή μου και είδα ποιος θα έπρεπε να ήμουν. Είδα τη ζωή στο ματωμένο Σου πρόσωπο και αντίκρισα την αθανασία μέσα από τις πληγές του κορμιού Σου. Διαβαίνω τη ζωή μέσα από τις οπές των καρφιών που έχουν τοποθετηθεί στα χέρια και στα πόδια Σου. Ο ουρανός σκοτείνιασε… Τα μάτια μου κλείνουν… Και, όμως, φως άπλετο διακατέχει την ύπαρξή μου. Θα ‘θελα πολύ να ασπαστώ το Σώμα Σου. Να σκουπίσω το τίμιο και αθώο Αίμα Σου που κυλάει πάνω στη Σάρκα Σου. Δε γίνεται όμως…

Θα ήθελα κάτι τελευταίο να Σου ζητήσω… Μη με ξεχάσεις απόψε, Κύριε, στον παράδεισο της Βασιλείας Σου….


Ανδρέας Φαρσάρης Θεολόγος

Ενορία Ευαγγελίστριας – Λήψη από ελικόπτερο

Κοπή Βασιλόπιτας με τον Κώστα Μακεδόνα 21/1/2018

Παρασκευή πρόσφορου

     

Επισκέπτες της Ιστοσελίδας

3095169

RSS Ορθόδοξος Συναξαριστής

  • Το εορτολόγιο της ημέρας
    ..:: Ορθόδοξος Συναξαριστής ::..Σήμερα 22/11/2019 εορτάζουν:Άγιοι Φιλήμων ο Απόστολος, Άρχιππος, Ονήσιμος και ΑπφίαΆγιοι Κικιλία, Βαλεριανός και ΤιβούρτιοςΌσιος ΑββάςΌσιος Ιάκωβος (Τσαλίκης), ο Θεοφόρος, καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Οσίου Δαυΐδ του εν ΕυβοίαΆγιος Μάξιμος ο ΚαπιτουλάριοςΆγιοι Μάρκος, Στέφανος και ΜάρκοςΆγιος Προκόπιος ο ΠαλαιστίνιοςΆγιος Μένιγνος ο κναφέαςΌσιος Κάλλιστος ο Β', Πατριάρχης ΚωνσταντινούποληςΆγιοι Χριστόφορος και ΕυφημίαΆγιοι Θαλαλαίος και ΆνθιμοςΆγιος […]
Go To Top